Дар ҳамаи дайр Муғон нест чу ман шайдое

در همه دِیر مغان نیست چو من شیدایی

Хирқа ҷое гарави бодау дафтар ҷое

خرقه جایی گرو باده و دفْتر جایی

Дил ки ойӣнаи шоҳии сет ғуборӣ дорад

دل که آیینه شاهی‌ست غباری دارد

Аз худо май талабами суҳбати равшан рое

از خدا می‌طلبم صحبت روشن‌رایی

Кардаам тавба ба дасти санами бодаи фуруш

کرده‌ام توبه به دست صنم باده‌فروش

Ки дигар менахӯрам бе рухи базми ороӣ

که دگَر مِی نخورم بی‌ رخِ بزم‌آرایی

Наргис ар лоф зад аз шеваи чашм ту маранҷ

نرگس اَر لاف زد از شیوه چشمِ تو مَرَنج

Нараванд аҳли назар аз паии нобенаӣ

نروند اهل نظر از پی نابینایی

Шарҳи ин қиссаи магари шамъи برارد ба забон

شرحِ این قصه مگر شمع بَرآرَد به زبان

Вар на парвона надорад ба сухани парвое

وَرنَه پروانه ندارد به سخن، پروایی

Ҷӯйҳо бастаам аз дида ба домон ки магар

جوی‌ها بسته‌ام از دیده به دامان که مگر

Дар канорам бинишонанд сеӣ болоӣ

در کنارم بنشانند سَهی‌بالایی

Киштӣ бода биовар ки маро бе рухи дӯст

کشتی باده بیاور که مرا بی‌ رخِ دوست

Гашт ҳар гӯшаи чашм аз ғами дили дарёӣ

گشت هر گوشه چشم از غمِ دل، دریایی

Сухан ғайр магӯ бо ман маъшуқаи параст

سخن غیر مگو با منِ معشوقه‌پرست

Каз вайу ҷом май ам нест ба каси парвое

کَز وِی و جامِ مِی‌ام نیست به کَس پروایی

Ин ҳадисам чаҳ хуш омад ки саҳаргаҳ ме гуфт

این حدیثم چه خوش آمد که سحرگه می‌گفت

Бар дар майкадае бо дафу неи тарсое

بر درِ میکده‌ای، با دَف و نِی، ترسایی

Гар мусулмонӣ аз инаст ки ҳофиз дорад

«گر مسلمانی از این است که حافظ دارد

Оҳ агар аз паии имрӯз буд фардое

آه اگر از پی امروز بُوَد فردایی»