Соқио бархезу дардаи ҷом ро
ساقیا برخیز و دَردِه جام را
Хок бар сар кун ғами айём ро
خاک بر سر کن غمِ ایّام را
Соғар май бар кафам на то з бар
ساغرِ مِی بر کَفَم نِه تا ز بَر
Баркашам ин далқи азрақи фом ро
بَرکِشَم این دلقِ اَزرَقفام را
Гарчи бадномии сет назд оқилон
گرچه بدنامیست نزد عاقلان
Мо наме хоҳеми нангу ном ро
ما نمیخواهیم ننگ و نام را
Бодаи дарда чанд аз ин боди ғурур
باده دَردِه چند از این بادِ غرور
Хок бар сар , нафаси нофарҷом ро
خاک بر سر، نفسِ نافرجام را
Дӯди оҳи синаи нолони ман
دودِ آهِ سینهٔ نالانِ من
Сӯхти ин афсурдагони хом ро
سوخت این افسردگانِ خام را
Муҳаррами рози дили шайдои худ
محرمِ رازِ دلِ شیدایِ خود
Кас наме байнами зи хосу ом ро
کس نمیبینم ز خاص و عام را
Бо длоромии марои хотир хуш аст
با دلارامی مرا خاطر خوش است
Каз дилами як бораи баради ором ро
کز دلم یک باره بُرد آرام را
Нанигарад дигар ба сарви андари чаман
ننگرد دیگر به سرو اندر چمن
Ҳарки дид он сарви сими андом ро
هرکه دید آن سروِ سیماندام را
Сабр кун ҳофиз ба сахтии рӯзу шаб
صبر کن حافظ به سختی روز و شب
Оқибат рӯзӣ биёбӣ ком ро
عاقبت روزی بیابی کام را