Айб риндон макун эй зоҳиди покизаи сиришт

عِیبِ رِندان مَکُن ای زاهدِ پاکیزه‌سِرِشت!

Ки гуноҳи дгарон бар ту нахоҳанд навишт

که گناهِ دِگَران بَر تو نخواهند نوشت

Ман агар наякум вагар бад ту бирав худро бош

من اگر نیکم و گر بَد، تو برو خود را باش!

Ҳар касе он дуруди оқибати кор , ки кишт

هر کسی آن دِرَوَد عاقبتِ کار، که کِشت

Ҳамаи кас толиб ёранд чаҳ ҳушёр ва чаҳ маст

همه‌کس، طالبِ یارند؛ چه هُشیار و چه مست

Ҳамаи ҷои хона ишқаст чаҳ масҷид чаҳ кунишат

همه‌جا، خانهٔ عشق است؛ چه مسجد چه کِنِشت

Сари таслими ману хишт дар майкада ҳо

سر تسلیمِ من و خشتِ درِ مِیکده‌ها

Муддаӣ гар накунад фаҳми сухан , гӯи сару хишт

مُدَّعی گر نکند فهمِ سخن، گو سر و خشت

Ноумедам макун аз собиқаи лутфи азал

ناامیدم مکن از سابقهٔ لطفِ اَزَل

Ту пас парда чаҳ доне ки ки хубаст ва ки зишт

تو پسِ پرده چه دانی که که خوب است و که زشت؟

На ман аз пардаи тақво ба дарафтодаму бас

نه من از پردهٔ تقوا به درافتادم و بس

Падарам низ биҳишти абад аз дасти биҳишт

پِدرم نیز بهِشتِ ابد از دست، بِهِشت

ҲоФзои рӯзи аҷалгар ба кафи ореи ҷомӣ

حافظا! روز اجل گر به کف آری جامی

Як сар аз кӯй харобот барандат ба биҳишт

یک‌سر از کویِ خرابات بَرَنْدَت به بهشت