Субҳдами мурғи чаман бо гул нўхостаҳ гуфт

صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت

Ноз кам кун ки дар ин боғ , басӣ чун ту шкФт

ناز کم کن که در این باغ بسی چون تو شکفت

Гул бихандед ки аз рост наранҷем вале

گل بخندید که از راست نرنجیم ولی

Ҳеҷ ошиқи сухани сахт ба маъшӯқ нагуфт

هیچ عاشق سخن سخت به معشوق نگفت

Гар тамаъи дорӣ аз он ҷоми мурассаъ май лаъл

گر طمع داری از آن جام مرصع میِ لعل

эй басо дар ки ба нӯки мижаи ?ут бояд сифт

ای بسا دُر که به نوک مژه‌ات باید سفت

То абади буии муҳаббат ба машомаш нарасад

تا ابد بوی محبت به مشامش نرسد

Ҳар ки хок дар майхона ба рухсора нарафт

هر که خاک در میخانه به رخسار نرُفت

Дар гулистони Ирами дӯш чу аз лутфи ҳаво

در گلستان ارم دوش چو از لطف هوا

Зулфи сунбул ба насим саҳарӣ ме ошуфт

زلف سنبل به نسیم سحری می‌آشفت،

Гуфтам эй маснади ҷам , ҷоми ҷаҳони байнати кӯ

گفتم: «ای مسند جم! جام جهان‌بینت کو؟»

Гуфт афсӯс ки он давлат бедор бихуфт

گفت: «افسوس که آن دولت بیدار بخفت!»

Сухани ишқ на онаст ки ояд ба забон

سخن عشق نه آن است که آید به زبان

Соқио май даҳ ва кӯтоҳ кун ин гуфту шнФт

ساقیا می ده و کوتاه کُن این گفت و شنفت

Ашки ҳофизи хираду сабр ба дарёи андохт

اشک حافظ، خرد و صبر، به دریا انداخت

Чаҳ кунад сӯзи ғам ишқ наёраст наҳуфт

چه کند؟ سوز غم عشق نیارست نهفت