Дил манеҳ бар ?данеу асбоб ӯ

دل مَنِه بر دُنیی و اسبابِ او

Зон ки аз вай , кас вафодорӣ надид

زآن‌که از وی، کَس وفاداری ندید

Каси асал бенеш аз ин дукон нахурд

کَس عسل بی‌نیش از این دُکّان نخورد

Каси рутаб бехор аз ин бустон начед

کَس رُطَب بی‌خار از این بُستان نچید

Ҳаркии айёмӣ чароғӣ барфурӯхт

هربه ایّامی چراغی برفروخت

Чун тамом афрӯхт , бодаши дрдмид

چون تمام افروخت، بادش دَردَمید

Бе такаллуфи ҳаркии дил бар ваии ниҳод

بی‌تکلّف هرکه دل بر وِی نهاد

Чун бидидӣ , хасм худ ме парваред

چون بِدیدی، خَصمِ خود می‌پَروَرید

Шоҳи ғозӣ , хусрави гетии ситон

شاهِ غازی، خسروِ گیتی‌سِتان

Он ки аз шамшер ӯ хӯн ме чакид

آن‌که از شمشیرِ او خون می‌چکید

Гуҳ ба як ҳамла , сипоҳӣ май шикаст

گَه به یک حمله، سپاهی می‌شکست

Гуҳ ба ҳўиӣ , қалба гоҳе ме дарид

گَه به هویی، قلبه‌گاهی می‌دَرید

Аз наҳифаш , панҷа май афканди шер

از نَهیبَش، پنجه می‌افکند شیر

Дар биёбон , ном ӯ чун ме шунид

در بیابان، نامِ او چون می‌شنید

Сарваронро бесабаб мекард ҳабс

سَروَران را بی‌سبب می‌کرد حَبس

Гарданонро бехатар сар ме бурид

گَردَنان را بی‌خطر سَر می‌بُرید

Оқибат , Широзу табризу Ироқ

عاقبت، شیراز و تبریز و عراق

Чун мусаххар кард , вақташи дррсид

چون مسخّر کرد، وقتش دَررسید

Он ки равшани бади ҷаҳони бениши бадв

آن‌که روشن بُد جهان‌بینش بِدو

Майл дар чашми ҷаҳон бениш кашид

مِیل در چَشم جهان‌بینَش کشید