Бирав эй зоҳид ва даъват макунам сӯии биҳишт

برو ای زاهد و دعوت مکنم سوی بهشت

Ки худо дар азал аз аҳли биҳиштами бсршт

که خدا در ازل از اهل بهشتم بسرشت

Як ҷӯ аз хирман ҳастӣ натавонади бардошт

یک جو از خرمن هستی نتواند برداشت

Ҳар ки дар кӯии фано дар раҳи ҳақ дона накишт

هر که در کوی فنا در ره حق دانه نَکشت

Туу тасбеҳу мусаллоу раҳи зуҳду салоҳ

تو و تسبیح و مصلا و ره زٌهد و صلاح

Ману майхонау зуннору раҳи дайру кунишат

من و میخانه و زٌنار و ره دِیر و کنشت

Манъам аз мемакун эй сӯфии софӣ ки ҳаким

منعم از می مکن ای صوفی صافی که حکیم

Дар азали тинати моро ба май ноби сиришт

در ازل طینت ما را به می ناب سرشت

Роҳат аз айши биҳишту лаб ҳураш набӯд

راحت از عیش بهشت و لب حورش نبود

Ҳар ки ӯ домани дилдори худ аз дасти биҳишт

هر که او دامن دلدار خود از دست بهشت

Сӯфии соф биҳиштӣ набӯд зонкаҳ чу ман

صوفی صاف بهشتی نبود زآنکه چو من

Хирқа дар майкадаҳо дар гарав бода наҳашт

خرقه در میکده‌ها در گرو باده نهشت

ҲоФзои лутфи ҳақ ар бо ту аноят дорад

حافظا لطف حق ار با تو عنایت دارد

Бош фориғи зи ғами дӯзаху эмини зи биҳишт

باش فارغ ز غم دوزخ و ایمن ز بهشت