Мабод кас чу ман хастаи мубталои фироқ

مباد کس چو من خسته مبتلای فراق

Ки умри ман ҳама бигузашт дар балои фироқ

که عمر من همه بگذشت در بلای فراق

Ғарибу ошиқу бедили ғарибу саргардон

غریب و عاشق و بیدل غریب و سرگردان

Кашида меҳнати айём ва доғҳои фироқ

کشیده محنت ایام و داغهای فراق

Агар ба даст ман уфтад фироқро бикашам

اگر به دست من افتد فراق را بکشم

Ба оби дидаи даҳуми бози хунбҳоии фироқ

به آب دیده دهم باز خونبهای فراق

Куҷои рӯм ? чаҳ кунам ? ҳоли дил киро гӯям ?

کجا روم؟ چه کنم؟ حال دل که را گویم؟

Ки дод ман бастанд диҳад ҷазои фироқ

که داد من بستاند دهد جزای فراق

зи дарди ҳиҷри фироқами дамӣ халосӣ нест

ز درد هجر فراقم دمی خلاصی نیست

Худоиро бустон дод ва даҳ сазои фироқ

خدای را بستان داد و ده سزای فراق

Фироқро ба фироқи ту мубталои созам

فراق را به فراق تو مبتلا سازم

Чунон ки хӯни бчконми зи дидаҳои фироқ

چنان که خون بچکانم ز دیده‌های فراق

Ман аз куҷоу фироқ аз куҷоу ғами зи куҷо

من از کجا و فراق از کجا و غم ز کجا

Магар ки зоди марои модар аз барои фироқ

مگر که زاد مرا مادر از برای فراق

Ба доғи ишқи ту ҳофиз чу булбули саҳарӣ

به داغ عشق تو حافظ چو بلبل سحری

Занад ба рӯзу шубон хӯн фишон навой фироқ

زند به روز و شبان خون فشان نوای فراق