Суроҳе дигар боРом аз дасти барад

صراحی دگر بارم از دست برد

Ба ман боз бинмуд май дастбурд

به من باز بنمود می دستبرد

Ҳазор офарин бар май сурхи бод

هزار آفرین بر می سرخ باد

Ки аз рӯй мо ранги зардии бабрад

که از روی ما رنگ زردی ببرد

Бинозем дастӣ ки ангури чид

بنازیم دستی که انگور چید

Марезод пое ки дар ҳам фишурд

مریزاد پایی که در هم فشرد

Бирав зоҳдои хӯрда бар мо мгир

برو زاهدا خورده بر ما مگیر

Ки кори худоӣ на корӣаст хирад

که کار خدایی نه کاریست خرد

Маро аз азал ишқ шуд сарнавишт

مرا از ازل عشق شد سرنوشت

Қазоӣ навишта нишоед стрд

قضای نوشته نشاید سترد

Мазан дами зи ҳикмат ки дар вақти марг

مزن دم ز حکمت که در وقت مرگ

Арастӯ диҳад ҷон , чу бечора кард

ارسطو دهد جان، چو بیچاره کرد

Макаши ранҷ беҳуда хурсанд бош

مکش رنج بیهوده خرسند باش

Қаноат кун ар нест атлас чу барад

قناعت کن ار نیست اطلس چو برد

Чунон зиндагонӣ кун андари ҷаҳон

چنان زندگانی کن اندر جهان

Ки чун мурда бошӣ нгўинди мард

که چون مرده باشی نگویند مرد

Шавад масти ваҳдати зҷоми аласт

شود مست وحدت زجام الست

Ҳар он к ӯ чу ҳофиз месоф хӯрд

هر آن کـ‌او چو حافظ می صاف خورد