Он чаҳ ба ибтидои китоби номи худ исбот кардам , муроди андари он ду чиз буд : яке насиби хос , дигари насиби ом . Он чаҳ насиби ом буд онаст ки чун ҷаҳлаи ин илми китобии нави бенанд ки номи мусаннифи он ба чанд ҷой бар он мусбат набошад , нисбати он китоб ба худ кунанд ,у мақсӯди мусанниф аз он брнёид ; ки мурод аз ҷамъу таълӣфу тасниф ба ҷуз он набошад ки ном мусанниф бидон китоб зинда бошаду хонандагону мутааллимони вайро дуоӣ хайр гӯйанд . Ва марои ин ҳодиса афтод ба ду бор : яке он ки девони шеърам касе бхўосту бозгрФту ҳосили кори ҷуз он набӯд ки ҷумларо бгрдониду номи ман аз сар он бияфканаду ранҷи ман зойеъ кард , тоби аллоҳи алайҳ ;у дигар китобӣ кардам андари тасаввуф , номи он минҳоҷи аддӣн , яке азмдъёни ракик ки крои гуфтор ӯ накунад номи ман аз сари он пок кард ва ба наздики авом чунон намӯд ки он вай кардааст , ҳар чанд хавос бар он қавл бар ваии хндидндӣ . То худованди таъолӣ бе баракатии он бадв дар расониду номаш аз девони туллоби даргоҳи худ пок гардонид .

آن‌چه به ابتدای کتاب نام خود اثبات کردم، مراد اندر آن دو چیز بود: یکی نصیب خاص، دیگر نصیب عام. آن‌چه نصیب عام بود آن است که چون جهلهٔ این علم کتابی نو بینند که نام مصنف آن به چند جای بر آن مثبت نباشد، نسبت آن کتاب به خود کنند، و مقصود مصنف از آن برنیاید؛ که مراد از جمع و تألیف و تصنیف به‌جز آن نباشد که نام مصنف بدان کتاب زنده باشد و خوانندگان و متعلمان وی را دعای خیر گویند. و مرا این حادثه افتاد به دو بار: یکی آن که دیوان شعرم کسی بخواست و بازگرفت و حاصل کار جز آن نبود که جمله را بگردانید و نام من از سر آن بیفکند و رنج من ضایع کرد، تاب اللّه علیه؛ و دیگر کتابی کردم اندر تصوّف، نام آن منهاج الدین، یکی ازمدعیان رکیک که کرای گفتار او نکند نام من از سر آن پاک کرد و به نزدیک عوام چنان نمود که آن وی کرده است، هر چند خواص بر آن قول بر وی خندیدندی. تا خداوند تعالی بی برکتی آن بدو در رسانید و نامش از دیوان طلاب درگاه خود پاک گردانید.

Аммо он чаҳ насиби хос буд онаст ки чун китобии бенанд ва донанд ки муаллифи он бад-ӣни фани илм , олам бӯдаасту муҳаққиқ , риояти ҳуқуқи он беҳтар кунанду брхўондни ону ёдгрФтни он ба ҷадтар бошанду муроди хонандау соҳиби китоб аз он беҳтар бар ояд валлоҳи аълами болсўоб .

اما آن‌چه نصیب خاص بود آن است که چون کتابی بینند و دانند که مؤلف آن بدین فن علم، عالم بوده است و محقق، رعایت حقوق آن بهتر کنند و برخواندن آن و یادگرفتن آن به‌جدتر باشند و مراد خواننده و صاحب کتاب از آن بهتر بر آید واللّه اعلم بالصواب.