Ва он чаҳ гуфтам ки : « тариқи истихораи супурдам » , мурод аз он ҳифзи одоби худованд буд ъзўи ҷл ки мари пайғомбари худро –слии аллоҳи алайҳу силаму мтобъони вайро бад-ӣн фармуд ва гуфт : « Фозои қрأти алқрони Фостъзи биллоҳи ман алшитони алрҷим ( ۹۸/нҳл ) . »у астъозту астхорту истионати ҷумла ба маънии талаб кардану таслими умӯри худ ба хдоўндсбҳонаҳ ва таъолӣ бошаду наҷот аз офатҳои гӯногӯну саҳобаи пайғомбари слии аллоҳи алайҳи вслму разии аллоҳи анҳуам ривоят овараданд ки пайғомбари –слии аллоҳи алайҳу силами моро истихораи андари омухтӣ , чунон ки қуръон . Пас чун бандаи бидонад ки хайряти умӯри андари касбу тадбири вай баста нест ; ки салоҳи бандагон , худованди таъолӣ беҳтар донаду хайру шарӣ ки ба банда расад муқаддараст , ҷузи таслим чаҳ рӯй бошад мари қазороу ёрӣ хостани азуӣ ? то шари нафасу амморагии он аз банда дафъ кунад андари кули аҳволи вай ,у хайряту салоҳи вайро бадв арзонӣ дорад . Пас бояд ки андари бадви ҳамаи ишғол , банда истихора кунад то худованди таъолии вайро аз хатоу халалу офати он нигоҳ дорад . Ва биллоҳи алтўФиқ .

و آن‌چه گفتم که: «طریق استخاره سپردم»، مراد از آن حفظ آداب خداوند بود عزو جل که مر پیغامبر خود را –صلی اللّه علیه و سلم و متابعان وی را بدین فرمود و گفت: «فاذا قَرأتَ القُرانَ فَاستَعِذْ باللّهّ مِنَ الشّیطانِ الرّجیم (۹۸/نحل).» و استعاذت و استخارت و استعانت جمله به معنی طلب کردن و تسلیم امور خود به خداوندسبحانه و تعالی باشد و نجات از آفت‌های گوناگون و صحابهٔ پیغامبر صلی اللّه علیه وسلم و رضی اللّه عنهم روایت آوردند که پیغامبر –صلی اللّه علیه و سلم ما را استخاره اندر آموختی، چنان‌که قرآن. پس چون بنده بداند که خیریت امور اندر کسب و تدبیر وی بسته نیست؛ که صلاح بندگان، خداوند تعالی بهتر داند و خیر و شری که به بنده رسد مقدر است، جز تسلیم چه روی باشد مر قضا را و یاری خواستن ازوی؟ تا شر نفس و امارگی آن از بنده دفع کند اندر کل احوال وی، و خیریت و صلاح وی را بدو ارزانی دارد. پس باید که اندر بدو همه اشغال، بنده استخاره کند تا خداوند تعالی وی را از خطا و خلل و آفت آن نگاه دارد. و باللّه التوفیق.