Ва он чаҳ гуфтам ки : « ағрозӣ ки ба нафаси бозмеи гашт аз дили стрдм » , муроди он буд ки андар ҳар корӣ ки ғарази нафсонии андроиди баракат аз он кор бархезад ,у дил аз тариқи мустақӣм ба маҳали эъвиҷоҷу машғӯлӣ андар уфтад , ва он аз ду берун набошад : ё ғаразаш барояд ва ё брнёид . Агар ғаразаш барояд , ҳалоки ваии андари он буд , ва дар дӯзахро калид ба ҷузи ҳусӯли мурод нафас нест ва агар ғарази брнёид , бории ваии бештари он аз дил бстрдаҳ бошад ки наҷоти ваии андари он буду калид дар биҳиштро ба ҷузи манъи нафас аз ағроз вай нест ; чунон ки худованд таъолӣ гуфт : « внҳии алнФси ани алҳўии ?фони алҷнаҳи ҳаии алмأўӣ ( ۴۰ўи ۴۱/олнозъот ) . »у ағрози нафсонии андари умӯри он буд ки бандаи андари корӣ ки мекунад ба ҷузи хушнӯдии худоӣ таъолӣ бошаду наҷоти нафаси худ аз уқубат , талаб накунад вдри ҷумлаи ръўноти нафасро ҳаддӣ пайдо набошад ва таъбияҳои ваии андари он зоҳир набӯд ;у андари ин китоб , ба ҷойгоҳи худ , бобии андари ин маънӣ бияёд . Ани шоаллоҳ , таъолӣ .

و آن‌چه گفتم که: «اغراضی که به نفس بازمی‌گشت از دل ستردم»، مراد آن بود که اندر هر کاری که غرض نفسانی اندرآید برکت از آن کار برخیزد، و دل از طریق مستقیم به محل اعوجاج و مشغولی اندر افتد، و آن از دو بیرون نباشد: یا غرضش برآید و یا برنیاید. اگر غرضش برآید، هلاک وی اندر آن بود، و در دوزخ را کلید به‌جز حصول مراد نفس نیست و اگر غرض برنیاید، باری وی بیشتر آن از دل بسترده باشد که نجات وی اندر آن بود و کلید در بهشت را به‌جز منع نفس از اغراض وی نیست؛ چنان‌که خداوند تعالی گفت: «ونَهَی النَّفْسَ عَنِ الْهَوی فانَّ الجنّةَ هِیَ المأوی (۴۰و ۴۱/النازعات).» و اغراض نفسانی اندر امور آن بود که بنده اندر کاری که میْکند به‌جز خشنودی خدای تعالی باشد و نجات نفس خود از عقوبت، طلب نکند ودر جمله رعونات نفس را حدی پیدا نباشد و تعبیههای وی اندر آن ظاهر نبود؛ و اندر این کتاب، به جایگاه خود، بابی اندر این معنی بیاید. ان شاءاللّه، تعالی.