Ва он чаҳ гуфтам ки : « ба ҳукми истидъои ту қиём кардам ва бар тамом кардани муродат аз ин китоби азмӣ тамом кардам » , мурод аз он ин буд ки марои аҳл савол дидӣу воқеаи худ аз ман пурседӣ ва ин китоб аз ман андари хостӣ ,у муродат аз он фоида буд ; ломҳолаҳ бар ман воҷиб шуд ҳақи савол ту гузордан . Ва чун андари ҳол ба тамомии ҳақ саволат нарасидам , азмии тамоми ббоисту ниятӣ ки тамом кунам то андари ҳоли ибтидои китобу нияти тамом кардан он , ҳукми ҷавоби онро адо карда бошам . Ва қасди банда чун ба ибтидои амали вай ба нияти мақрун буд , агарчӣ вайро андари он амали халал падедор ояд , банда бар он маъзӯр бошад ; ва аз он буд ки пиғомбрслии аллоҳи алайҳ ва силам гуфт : « неаи алмؤмни хайри ман амала . Ният кардан ба ибтидои амали беҳтар аз ибтидо кардан беният . »
و آن‌چه گفتم که: «به حکم استدعای تو قیام کردم و بر تمام کردن مرادت از این کتاب عزمی تمام کردم»، مراد از آن این بود که مرا اهل سؤال دیدی و واقعهٔ خود از من پرسیدی و این کتاب از من اندر خواستی، و مرادت از آن فایده بود؛ لامَحاله بر من واجب شد حق سؤال تو گزاردن. و چون اندر حال به تمامی حق سؤالت نرسیدم، عزمی تمام ببایست و نیتی که تمام کنم تا اندر حال ابتدای کتاب و نیت تمام کردن آن، حکم جواب آن را ادا کرده باشم. و قصد بنده چون به ابتدای عمل وی به نیت مقرون بود، اگرچه وی را اندر آن عمل خلل پدیدار آید، بنده بر آن معذور باشد؛ و از آن بود که پیغامبرصلی اللّه علیه و سلم گفت: «نیّةُ المؤمِن خیرٌ مِنْ عَمَلِه. نیت کردن به ابتدای عمل بهتر از ابتدا کردن بی نیت.»
Ва ниятро андари корҳо султон азимасту бурҳони содиқ ; ки банда ба як ният аз ҳукмӣ ба ҳукм дигар шавад , бе аз он ки бар зоҳираши ҳеҷ таъсир падедор ояд , чунон ки як чанде бе нияти рӯза касе гурусна бошад , вайро бидон ҳеҷ савоб набошад , ва чун ба дили ният рӯза кунад аз муқаррабон гардад бе аз он ки бар зоҳираши асарӣ падедор ояд . Ва низ чун мусофирӣ ки ба шаҳрии даройаду муддатии ббошд , муқӣм нагардад то ният иқомат накунад ва чун ният иқомат кард муқӣм гардад ва монанди ин бисёраст . Пас нияти хайроти андари ибтидои амал , гузордан ҳақ он бошад . Валлоҳи аълам .
و نیت را اندر کارها سلطان عظیم است و برهان صادق؛ که بنده به یک نیت از حکمی به حکم دیگر شود، بی از آن که بر ظاهرش هیچ تأثیر پدیدار آید، چنان‌که یک چندی بی نیت روزه کسی گرسنه باشد، وی را بدان هیچ ثواب نباشد، و چون به دل نیت روزه کند از مقربان گردد بی از آن که بر ظاهرش اثری پدیدار آید. و نیز چون مسافری که به شهری درآید و مدتی بباشد، مقیم نگردد تا نیت اقامت نکند و چون نیت اقامت کرد مقیم گردد و مانند این بسیار است. پس نیت خیرات اندر ابتدای عمل، گزاردن حق آن باشد. واللّه اعلم.