Ва он чаҳ гуфтам ки : « мари ин китобро кашфи алмҳҷўб ном кардам » , муроди он буд ки то номи китоб нотиқ бошад бар он чаҳ андар китобаст мари гуруҳеро ки басират буд , чун ном китоб бишинаванд , донанд ки мурод аз он чаҳ бӯдааст ва бидон ки ҳамаи олам аз латифаи таҳқиқ маҳҷӯбанд ба ҷузи авлиёии худои ъзу ҷлу азизони даргоҳаш , ва чун ин китоби андари баёни роҳи ҳақ буду шарҳи калимоти таҳқиқу кашфи ҳуҷби башарият , ҷузи ин ном ӯро андар хур набӯд . Ва ба ҳақиқати кашф , ҳалок маҳҷӯб бошад , ҳамчунон ки ҳиҷоби ҳалоки мкошФ ; яъне чунон ки наздики тоқат даврӣ надорад , даври тоқат наздикӣ надорад ; чун ҷонварӣ ки аз сиркаи хезади андар ҳар чаҳ уфтад бимирад , ва он чаҳ аз чизҳои дигари хезади андари сирка ҳалок шаваду супурдани тариқи маъонӣ душвор бошад ҷуз бар он ки вайро аз барои он офарӣда буд , ва пайғомбар гуфт , слии аллоҳи алайҳу силам : « кули муяссари лмои халқи ?ла , худои ъзу ҷли ҳаркасиро барои чизе офарӣдаасту тариқи он бар ваии саҳли гардонида . »

و آن‌چه گفتم که: «مر این کتاب را کشف المحجوب نام کردم»، مراد آن بود که تا نام کتاب ناطق باشد بر آن‌چه اندر کتاب است مر گروهی را که بصیرت بود، چون نام کتاب بشنوند، دانند که مراد از آن چه بوده است و بدان که همه عالم از لطیفهٔ تحقیق محجوب‌اند به‌جز اولیای خدای عزّ و جلّ و عزیزان درگاهش، و چون این کتاب اندر بیان راه حقّ بود و شرح کلمات تحقیق و کشف حجب بشریت، جز این نام او را اندر خور نبود. و به‌حقیقت کشف، هلاک محجوب باشد، همچنان که حجاب هلاک مکاشف؛ یعنی چنان‌که نزدیک طاقت دوری ندارد، دور طاقت نزدیکی ندارد؛ چون جانوری که از سرکه خیزد اندر هر چه افتد بمیرد، و آن‌چه از چیزهای دیگر خیزد اندر سرکه هلاک شود و سپردن طریق معانی دشوار باشد جز بر آن که وی را از برای آن آفریده بود، و پیغامبر گفت، صلی اللّه علیه و سلم: «کلٌّ میسَّرٌ لما خُلِقَ له، خدای عزّ و جلّ هرکسی را برای چیزی آفریده است و طریق آن بر وی سهل گردانیده.»

Аммо ҳиҷоб дуаст : яке ҳиҷоби ринии наузи биллоҳи ман злк ва ин ҳаргизи брнхизд , вдигри ҳиҷоби ғинӣ , ва ин зуд бархезаду баёни ин он буд ки банда Эй бошад ки зоти ваии ҳиҷоб ҳақ бошад ; то яксон бошад ба наздики ваии ҳақу ботилу бандае буд ки сифати ваии ҳиҷоб ҳақ бошаду пайвастаи табъу сараши ҳақ май талабад ва аз ботил май гурезад .

اما حجاب دو است: یکی حجاب رینی نعوذ باللّه من ذلک و این هرگز برنخیزد، ودیگر حجاب غینی، و این زود برخیزد و بیان این آن بود که بنده‌ای باشد که ذات وی حجاب حق باشد؛ تا یکسان باشد به نزدیک وی حق و باطل و بنده‌ای بود که صفت وی حجاب حق باشد و پیوسته طبع و سرش حق می‌طلبد و از باطل می‌گریزد.

Пас ҳиҷоби зотӣ ки он ринӣаст ҳаргизи брнхизду маънӣ « рин » ва « хатм » ва « табъ » яке буд ; чунон ки худоӣ таъолӣ гуфт : « куллан бали рони алии қлўбҳми моконўои иксбўн ( ۱۴/олмтФФин ) » ; онгоҳи ҳукми ин зоҳир кард ва гуфт : « إни аллазӣнаи кФрўои сўоءи алайҳими ءأнзртҳми أми лами тнзрҳми лоиؤмнўн ( ۶/бқраҳ ) » , онгоҳи иллаташ баён кард : « хатми аллоҳи алии қлўбҳми вълии смъҳм ( ۷/олбқраҳ ) » , ва низ гуфт : « табъи аллоҳи алии қлўбҳм ( ۱۰۸/олнҳл ) . »

پس حجاب ذاتی که آن رینی است هرگز برنخیزد و معنی «رین» و «ختم» و «طبع» یکی بود؛ چنان‌که خدای تعالی گفت: «کلّا بَلْ رانَ عَلی قلوبِهم ماکانُوا یکسِبُون (۱۴/المطففین)»؛ آنگاه حکم این ظاهر کرد و گفت: «إنَّ الّذینَ کَفَرُوا سَواءٌ عَلَیهم ءَأنْذَرْتَهم أمْ لم تُنذِرهُم لایؤمنون(۶/بقره)»، آنگاه علتش بیان کرد: «خَتَم اللّهُ عَلی قُلوبِهم وعَلی سَمْعِهم (۷/البقره)»، و نیز گفت: «طَبَعَ اللّهُ علی قُلوبِهم(۱۰۸/النحل).»

Вҳҷоби сифатӣ ки он ғинӣ буд раво бошад ки вақте дун вақте бархезад ; ки табдили зоти андари ҳукми ғариб ва бадеъ бошад ,у андари айни номумкин ; аммо табдили сифат , чунон ки ҳаст , раво бошад .

وحجاب صفتی که آن غینی بود روا باشد که وقتی دون وقتی برخیزد؛ که تبدیل ذات اندر حکم غریب و بدیع باشد، و اندر عین ناممکن؛ اما تبدیل صفت، چنان‌که هست، روا باشد.

Ва машойихи ин қиссаро дар маънии рину ғини ишорат латифаст ; чунон ки ҷунайд гуяд , рҳмҳоллаҳи алайҳ : « алрини ман ҷумлаи алўтнот ва Улуғин ман ҷумлаи алхтрот . Рин аз ҷумла ватанотасту ғин аз ҷумлаи хатарот . » ватани пойдор буду хатари торӣ ; чунон ки аз ҳеҷ санг ойӣна натавон кард , агарчӣ сқолон бисёр муҷтамаъ гирданд ,у боз чун ойӣна занг гирад ба мсқлаҳ софӣ шавад ; аз он чаҳ торикии андари санг аслӣасту равшанои андари ойӣнаи аслӣ , чун асли пойдор буд , он сифати ориятиро бақо набошад .

و مشایخ این قصه را در معنی رین و غین اشارت لطیف است؛ چنان‌که جنید گوید، رحمةاللّه علیه: «الرّینُ مِنْ جُمْلَةِ الوَطَناتِ و الغَیْنُ منْ جُملةِ الخَطَراتِ. رین از جملهٔ وطنات است و غین از جملهٔ خطرات.» وطن پایدار بود و خطر طاری؛ چنان‌که از هیچ سنگ آیینه نتوان کرد، اگرچه صقالان بسیار مجتمع گردند، و باز چون آیینه زنگ گیرد به مِصْقَله صافی شود؛ از آن‌چه تاریکی اندر سنگ اصلی است و روشنایی اندر آیینه اصلی، چون اصل پایدار بود، آن صفت عاریتی را بقا نباشد.

Пас ман ин китоби мари онро сохтам ки сқоли дилҳо буд ки кандар ҳиҷоби ғин гирифтор бошанду мояи нури ҳақи андари дилашон мавҷӯд бошад то ба баракати хондани ин китоби он ҳиҷоб бархезад вабаи ҳақиқати маънӣ роҳ ёбанд ;у бози онон ки ҳастӣ эшонро ъҷнт аз инкори ҳақу иртикоби ботил буд , ҳаргиз роҳ наёбанд ба шавоҳиди ҳақ , ва аз ин китоби мари эшонро ҳеҷ фоида набошад . Ва алҳмдллаҳ алӣ наамма алърФон .

پس من این کتاب مر آن را ساختم که صقال دل‌ها بود که کاندر حجاب غین گرفتار باشند و مایهٔ نور حق اندر دلشان موجود باشد تا به برکت خواندن این کتاب آن حجاب برخیزد وبه حقیقت معنی راه یابند؛ و باز آنان که هستی ایشان را عَجْنَت از انکار حق و ارتکاب باطل بود، هرگز راه نیابند به شواهد حق، و از این کتاب مر ایشان را هیچ فایده نباشد. و الحمدُللّهِ علی نعمةِ العرفان.