Аммо он чаҳ гуфтам : « мақсӯдат маълум шуду сухани андари ғаразати андари ин китоб мақсум шуд » . Мурод аз ин қавли он буд ки то масъӯлро мақсӯди соил маълум нагардад , муроди соил маҳсӯл нагардад ; ки савол аз ашкол кунанд ва чун ба ҷавоб , ашкол ҳал нашавад фоидаи надиҳаду ҳали ашколи ҷуз ба маърифат ашкол натавон кард . Ва он чаҳ гуфтам : « сухани андари ғаразат мақсум шуд » , яъне суол бар ҷумларо ҷавоб бар ҷумла бошад , чун соил бар ҷумлаи дараҷоту ахўоти саволи худ олам буд ;у бози мубтадиро ба тафсил ҳоҷат бошаду ақсоми ҳудӯду баёни он , хосса ки ғарази ту асъзки аллоҳи андари ин он бӯдааст ки то тафсили даҳуму китобии созам аз саволи ту . Ва биллоҳи алтўФиқ .

اما آن‌چه گفتم: «مقصودت معلوم شد و سخن اندر غرضت اندر این کتاب مقسوم شد». مراد از این قول آن بود که تا مسئول را مقصود سائل معلوم نگردد، مراد سائل محصول نگردد؛ که سؤال از اشکال کنند و چون به جواب، اشکال حل نشود فایده ندهد و حل اشکال جز به معرفت اشکال نتوان کرد. و آن‌چه گفتم: «سخن اندر غرضت مقسوم شد»، یعنی سئوال بر جمله را جواب بر جمله باشد، چون سائل بر جملهٔ درجات و اخوات سؤال خود عالم بود؛ و باز مبتدی را به تفصیل حاجت باشد و اقسام حدود و بیان آن، خاصه که غرض تو اسعذک اللّه اندر این آن بوده است که تا تفصیل دهم و کتابی سازم از سؤال تو. و باللّه التوفیق.