Бидон ки гуруҳеанд аз млоҳдаҳи лънҳми аллоҳ ки мари эшонро суфистоиён хонанду мазҳаби эшон онаст ки : « ба ҳеҷ чизи илм дуруст ноеду илм худ нест . » бо эшон гӯйем ки : « ин дониш ки медонед ки ба ҳеҷ чизи илм дуруст наёяд , дуруст ҳаст ё не ? » агар гӯйанд : « ҳаст » , илм исбот карданд ва агар гӯйанд : « нест » , пас чизе ки дуруст наёяд , онро муъориза кардан маҳол бошад ва бо он каси сухани гуфтан аз хирад набӯд .
بدان که گروهی‌اند از ملاحده لعنهم اللّه که مر ایشان را سوفسطائیان خوانند و مذهب ایشان آن است که: «به هیچ چیز علم درست ناید و علم خود نیست.» با ایشان گوییم که: «این دانش که می‌دانید که به هیچ چیز علم درست نیاید، درست هست یا نی؟» اگر گویند: «هست»، علم اثبات کردند و اگر گویند: «نیست»، پس چیزی که درست نیاید، آن را معارضه کردن محال باشد و با آن کس سخن گفتن از خرد نبود.
Ва гуруҳе аз млоҳдаҳ ки таъаллуқи бад-ӣн тариқ доранд , ҳамин гӯйанд ки : « илми мо ба ҳеҷ чиз дуруст наёяд . Пас тарки илм , моро тамомтар аз исбот он бошад . » ва ин аз ҳмқу залолату ҷаҳолати эшон буд ; ки тарки илм аз ду берун набошад : ё ба илмӣ буд ё ба ҷаҳлӣ . Пас илми мари илмро нафй накандӯ зид наёяд , ва ба илми тарки илм маҳол бошад , монад ин ҷои ҷаҳл ; ва чун дуруст шуд ки нафии илм ҷаҳл бошаду тарки он ба ҷаҳл буду ҷоҳил мазмум бошаду ҷаҳли қаринаи куфр , ботил бошад ки ҳақро ба ҷаҳли таъаллуқ буд ва ин хилофи ҷумла машойихаст ва чун ин қавлро мардумон бишуниданд ва бар ин иртикоб карданд , гуфтанд ки мазҳаби ҷумлаи аҳли тасаввуф инасту равишашони чунин ; то эътиқоди эшон мушавваш шуд ва аз тмииз кардани ҳақ аз ботили бози монданд .
و گروهی از ملاحده که تعلق بدین طریق دارند، همین گویند که: «علم ما به هیچ چیز درست نیاید. پس ترک علم، ما را تمام‌تر از اثبات آن باشد.» و این از حُمق و ضلالت و جهالت ایشان بود؛ که ترک علم از دو بیرون نباشد: یا به علمی بود یا به جهلی. پس علم مر علم را نفی نکندو ضد نیاید، و به علم ترک علم محال باشد، ماند این‌جا جهل؛ و چون درست شد که نفی علم جهل باشد و ترک آن به جهل بود و جاهل مذموم باشد و جهل قرینهٔ کفر، باطل باشد که حق را به جهل تعلق بود و این خلاف جملهٔ مشایخ است و چون این قول را مردمان بشنیدند و بر این ارتکاب کردند، گفتند که مذهب جملهٔ اهل تصوّف این است و روششان چنین؛ تا اعتقاد ایشان مشوش شد و از تمییز کردن حق از باطل باز ماندند.
Ва мо умӯри ҷумла ба худованди таъолӣ таслим кардем то дарбори залолати худ ҳаме бошанд . Агар дайни гиребонгир эшон гардадӣ тасарруфи беҳтар аз ин кунандӣу ҳукми риоятро дасти бндорндӣу андари дӯстони худои ъзу ҷли бад-ӣни чашми ннгрндӣу эҳтиёти рӯзгори худ накӯтар кунандӣ . Ва агар қавмӣ аз млоҳдаҳи таъаллуқ ба аҳрор карданд то ба ҷамоли эшон худ аз офатҳо растгор гирданду андари сояи ъзи эшон зиндагонӣ кунанд , чаро бояд ки ҳамгинонро бар эшон қиёси гирндўи андари мъомлти эшон мкобраҳи аён бар даст гиранду қадари эшон дар зери пои оранд ?
و ما امور جمله به خداوند تعالی تسلیم کردیم تا دربار ضلالت خود همی‌باشند. اگر دین گریبانگیر ایشان گرددی تصرف بهتر از این کنندی و حکم رعایت را دست بندارندی و اندر دوستان خدای عزّ و جلّ بدین چشم ننگرندی و احتیاط روزگار خود نکوتر کنندی. و اگر قومی از ملاحده تعلق به احرار کردند تا به جمال ایشان خود از آفت‌ها رستگار گردند و اندر سایهٔ عزّ ایشان زندگانی کنند، چرا باید که همگنان را بر ایشان قیاس گیرندو اندر معاملت ایشان مکابرهٔ عیان بر دست گیرند و قدر ایشان در زیر پای آرند؟
Ва маро бо яке аз мтлбсони илм ки кулоҳи ръўнтро ъзи илм ном кардаасту мтобъти ҳўиро суннати расӯли алайҳи ассалому мувофиқати шайтонро сирати эмом , мунозира ҳаме рафт . Андари он миён гуфт : « млоҳдаҳи дувоздаҳ гуруҳанд . Як гуруҳи андари миён мутасаввифаанд . » гуфтам : « агар як гуруҳ дар миён эшонанд , ёздаҳи гуруҳи андари миёни шмоинд . Эшон худро аз як гуруҳи беҳтар нигоҳ тавонанд дошт ки шумо аз ёздаҳи гуруҳ . »
و مرا با یکی از متلبسان علم که کلاه رعونت را عزّ علم نام کرده است و متابعت هوی را سنت رسول علیه السّلام و موافقت شیطان را سیرت امام، مناظره همی‌رفت. اندر آن میان گفت: «ملاحده دوازده گروه‌اند. یک گروه اندر میان متصوّفه‌اند.» گفتم: «اگر یک گروه در میان ایشان‌اند، یازده گروه اندر میان شمایند. ایشان خود را از یک گروه بهتر نگاه توانند داشت که شما از یازده گروه.»
Аммо ин ҷумла аз натиҷаи Фтўр замонаасту офатҳое ки падедор омадаасту худованди таъолии пайвастаи авлиёии худро андари миёни қавмӣ мастур доштааст ва он қавмро аз ҷиҳати эшон андари миёни халқ маҳҷӯр дошта ва некӯ гуфтааст он пери перон ,у офтоби мурӣдон , алии бен бендори алсирФӣ , раҳмаи аллоҳи алайҳ : « фасоди улқулуби алии ҳасби фасод алзмону أҳлаҳ » .
اما این جمله از نتیجهٔ فتور زمانه است و آفتهایی که پدیدار آمده است و خداوند تعالی پیوسته اولیای خود را اندر میان قومی مستور داشته است و آن قوم را از جهت ایشان اندر میان خلق مهجور داشته و نیکو گفته است آن پیر پیران، و آفتاب مریدان، علی بن بندار الصّیرفی، رحمة اللّه علیه: «فَسادُ القُلوب علی حسبِ فَسادِ الزَّمانِ و أهلِه».
Акнӯн ман фаслии андари ақоўил эшон биорам то танбеҳӣ бошад мари онро ки аз ҳақи таъолии аноятии андари кори вай содиқаст аз мункирони бад-ӣни тайифау биллоҳи алтўФиқ .
اکنون من فصلی اندر اقاویل ایشان بیارم تا تنبیهی باشد مر آن را که از حق تعالی عنایتی اندر کار وی صادق است از منکران بدین طایفه و باللّه التوفیق.