Ва манеҳам : сарҳанги аҳли имону сълўки ҷамъи аҳли эҳсон , эмоми аҳли таҳқиқи андари баҳри муҳаббати ғариқ , абўҳФси ъмрбни улхитоб , разии аллоҳи анҳу

و منهم: سرهنگ اهل ایمان و صُعلوک جمع اهل احسان، امام اهل تحقیق اندر بحر محبت غریق، ابوحَفص عمربن الخطاب، رضی اللّه عنه

Ки вайро каромот машҳураст вФросоти мазкӯру махсӯс буд ба фаросату салобат . Ва вайро латоифаст андари ин тариқату ҳақоиқи андари ин маънӣ ; комаи қол , алайҳи ассалом : « алҳақ интқи алии лисони умр , ҳақ бар забони умр сухан гуяд . » ва низ гуфт , алайҳи ассалом : « қади кони фии алأмми мҳдсўни Фإни икни фии أмтии Фъмр , андараматон пешин муҳаддисон буданд ва агар дар ин уммати ббошд умраст . »

که وی را کرامات مشهور است وفراسات مذکور و مخصوص بود به فراست و صلابت. و وی را لطایف است اندر این طریقت و حقایق اندر این معنی؛ کما قال، علیه السّلام: «الحَقُّ یَنْطِقُ عَلی لِسانِ عمرَ، حق بر زبان عمر سخن گوید.» و نیز گفت، علیه السّلام: «قَد کانَ فِی الأُممِ مُحدَّثُونَ فإنْ یَکُنْ فی أُمَّتی فَعُمَرُ، اندر امتان پیشین محدَّثان بودند و اگر در این امت بباشد عمر است.»

Ва вайро дар ин тариқати румузи латиф бисёраст , андари ин китоби ҷумларо аҳсо натавон кард ; аммо аз вай меояд ки гуфт : « алъзлаҳи роҳаҳи ман хлтоءи алсўء . »

و وی را در این طریقت رموز لطیف بسیار است، اندر این کتاب جمله را احصا نتوان کرد؛ اما از وی می‌آید که گفت: «العُزْلَةُ راحةٌ مِنْ خُلَطاءِ السُّوءِ.»

Азлати роҳат буд аз ҳмншинони баду азлат бар ду гӯна буд : яке эъроз аз халқ ,у дигари инқитоъ аз эшону эъроз аз халқ гузидани ҷои холӣ буду тбро кардан аз муҳаббати аҷнос ба зоҳрў оромидан бо худ ба руяти уюби аъмоли худу халос ҷустан худро аз мхолтти мардумону эмини гардонӣдани халқро аз бади худ ; аммо инқитоъ аз халқ ба дил буду сифати дилро ба зоҳири ҳеҷ таъаллуқ набошад чун касе ба дили мунқатиъ буд аз халқу муҳаббати эшон вайро ҳеҷ хабар набошад аз махлуқот ки андешаи он бар дилаш муставле гардад . Онгоҳи ин кас агарчӣ дар миёни халқ буд , аз халқи ваҳид буду ҳимматаш аз эшон Фарид буд ва ин мақомии баси олӣу баъӣд буду рости ин сифати умр буд разии аллоҳи анҳу ки аз роҳати азлат нишон дод ,у вай ба зоҳири андари миёни вилояти аморату хилофат буд ва ин далел возеҳаст ки аҳли ботин агарчӣ ба зоҳир бо халқ омехта бошанд , дилашон ба ҳақ овехта бошаду андари ҷумлаи ҳоли бадв роҷеъ бошанд ва он миқдори суҳбат ки бо халқ кунанд аз ҳақи блошмрнд ва аз ҳақ таъолӣ бидон суҳбат бо халқ нигараданд ; ки ҳаргизи дунёи мари дӯстони ҳақро мусаффо нагардаду аи ҳўоли он мҳно нашавад ; чунон ки умр гуфт , разии аллоҳи анҳу : « дори أссти алии алблўии балои блўии маҳол . Сарое ки асоси он бар балоу билет буд маҳол бошад ки ҳаргиз аз балои холӣ буд . »

عزلت راحت بود از همنشینان بد و عزلت بر دو گونه بود: یکی اعراض از خلق، و دیگر انقطاع از ایشان و اعراض از خلق گزیدن جای خالی بود و تبرا کردن از محبت اجناس به ظاهرو آرامیدن با خود به رؤیت عیوب اعمال خود و خلاص جستن خود را از مخالطت مردمان و ایمن گردانیدن خلق را از بد خود؛ اما انقطاع از خلق به دل بود و صفت دل را به ظاهر هیچ تعلق نباشد چون کسی به دل منقطع بود از خلق و محبت ایشان وی را هیچ خبر نباشد از مخلوقات که اندیشهٔ آن بر دلش مستولی گردد. آنگاه این کس اگرچه در میان خلق بود، از خلق وحید بود و همتش از ایشان فرید بود و این مقامی بس عالی و بعید بود و راست این صفت عمر بود رضی اللّه عنه که از راحت عزلت نشان داد، و وی به ظاهر اندر میان ولایت امارت و خلافت بود و این دلیل واضح است که اهل باطن اگرچه به ظاهر با خلق آمیخته باشند، دلشان به حق آویخته باشد و اندر جمله حال بدو راجع باشند و آن مقدار صحبت که با خلق کنند از حق بلاشمرند و از حق تعالی بدان صحبت با خلق نگردند؛ که هرگز دنیا مر دوستان حق را مصفا نگردد و ا حوال آن مهنا نشود؛ چنان‌که عمر گفت، رضی اللّه عنه: «دارٌ أُسِّسَتْ عَلَی الْبَلْوی بِلا بَلْوی مُحالٌ. سرایی که اساس آن بر بلا و بلیت بود محال باشد که هرگز از بلا خالی بود.»

Ва умри разии аллоҳи анҳу аз хавоси аҳлу асҳоби расӯли алайҳи ассалом буду андари ҳазрати ҳақи таъолӣ ба ҳамаи афъоли мақбул буд ; то ҳаддӣ ки Ҷабраили алайҳи ассаломи андари ибтидои аҳди ислом умр биёмаду расӯлро гуфт : « ё Муҳамад , қади астбшри أҳли алсмоءи алиўми бإсломи умр . »

و عمر رضی اللّه عنه از خواص اهل و اصحاب رسول علیه السّلام بود و اندر حضرت حق تعالی به همه افعال مقبول بود؛ تا حدی که جبرئیل علیه السّلام اندر ابتدای عهد اسلام عمر بیامد و رسول را گفت: «یا محمّدُ، قَدِ اسْتَبْشَرَ أهلُ السّماءِ الیَوْمَ بإسْلامِ عُمَرَ.»

Пас иқтидои ин тайифа ба лбси мураққаъау салобат дайн бадваст ; аз баъди он ки вай ба ҷумлаи анвоъи мари халқи оламро эмомаст , разии аллоҳи анҳу .

پس اقتدای این طایفه به لبس مرقعه و صلابت دین بدوست؛ از بعد آن که وی به جمله انواع مر خلق عالم را امام است، رضی اللّه عنه.