Ва манеҳам : шамъи оли Муҳамад , ва аз ҷумлаи алойиқи муҷарради Сайиди замонаи худ , Абуабдуллои алҳусайн бен алии бен абии толиб , разии аллоҳи ънҳмо

و منهم: شمع آل محمد، و از جملهٔ علایق مجرد سید زمانه خود، ابوعبداللّه الحسین بن علی بن ابی طالب، رضی اللّه عنهما

Аз муҳаққиқони авлиё буду қиблаи аҳли балоу қтили дашти Карбалоу аҳли ин қисса бар дурустии ҳоли вай муттафиқанд ки то ҳақи зоҳир буд мари ҳақро мтобъ буд чун ҳақ мафқуд шуд шамшер бар кашид ва то ҷони азизи фидои шаҳодати худои ъз ва ҷл накард нёромид .

از محققان اولیا بود و قبلهٔ اهل بلا و قتیل دشت کربلا و اهل این قصه بر درستی حال وی متفق‌اند که تا حق ظاهر بود مر حق را متابع بود چون حق مفقود شد شمشیر بر کشید و تا جان عزیز فدای شهادت خدای عزّ و جلّ نکرد نیارامید.

Ва расӯлро алайҳи ассаломи андари ваии нишонҳое буд ки ӯ бидон махсӯс буд ; чунон ки умри бен улхитоби разии аллоҳи анҳу ривоят кунад ки : рӯзӣ ба наздики пайғамбари алайҳи ассаломи андари омадам . Вайро дидам ҳусайнро бар пушти худ афканда буду риштае андари даҳони худ гирифтау сари ришта ба даст ҳусайн дода ; то ҳусайн мерафту ваии алайҳи ассалом аз пас ҳусайн ба зонуҳо мерафт . Ман чун он бидидам гуфтам : « нъми алҷмли ҷмлк ё боАбдуллоҳ . » пайғамбар гуфт , алайҳи ассалом : « нъми алрокби ҳў ё умр . »

و رسول را علیه السّلام اندر وی نشانهایی بود که او بدان مخصوص بود؛ چنان‌که عمر بن الخطاب رضی اللّه عنه روایت کند که: روزی به نزدیک پیغمبر علیه السّلام اندر آمدم. وی را دیدم حسین را بر پشت خود افکنده بود و رشته‌ای اندر دهان خود گرفته و سر رشته به دست حسین داده؛ تا حسین می‌رفت و وی علیه السّلام از پس حسین به زانوها می‌رفت. من چون آن بدیدم گفتم: «نِعْمَ الجَمَلُ جَمَلُک یا باعبدِاللّهِ.» پیغمبر گفت، علیه السّلام: «نِعمَ الرّاکبُ هو یا عمرُ.»

Ва вайро калом латифаст андари тариқати ҳақ ,у румуз бисёру мъомлти некӯ . Аз ваии ривоят оранд гуфт : « أшФқи алإхўони алейк динк . »

و وی را کلام لطیف است اندر طریقت حق، و رموز بسیار و معاملت نیکو. از وی روایت آرند گفت: «أشْفَقُ الإخوانِ عَلَیک دینُکَ.»

Шафиқтарин бародарони ту бар ту дайн туаст ; аз он чаҳ наҷоти марди андари мтобъти дайн буду ҳалокаши андари мухолифати он . Пас марди хирадманди он буд ки ба фармони мушфиқон буду шафқати он бар худ бидонаду ҷуз бар мтобът он нараваду бародари он буд ки насиҳати намояд ва дар шафқат набандад .

شفیق‌ترین برادران تو بر تو دین توست؛ از آن‌چه نجات مرد اندر متابعت دین بود و هلاکش اندر مخالفت آن. پس مرد خردمند آن بود که به فرمان مشفقان بود و شفقت آن بر خود بداند و جز بر متابعت آن نرود و برادر آن بود که نصیحت نماید و در شفقت نبندد.

Ва андар ҳикоёт ёфтам ки рӯзии мардӣ ба наздик вай омад ва гуфт : « ё фарзанди расӯли худои ъзу ҷли мардии дарвешам ва атфол дорам маро аз ту қӯти имшаб май бояд . » ҳусайни вайро гуфт : « биншин ки моро ризқӣ дар роҳаст то биоранд . » басӣ барнаёмад ки панҷ сраҳ биовараданд аз назд Муъовияи андар ҳар сраҳ эй ҳазор динор ва гуфтанд ки : « Муъовия аз ту узр мехоҳад ва мегуяд : ин қадар дар ваҷҳи кеҳтарон сарф фармоед кард то бар асари ин , тимор некӯтар дошта ояд . » ҳусайни разии аллоҳи анҳу ишорат кард ки : « бидон дарвеш диҳед . » он панҷ сраҳ бадв доданд ва аз ваии узрҳо хост ки : « бас дайр монадӣ , ва ин бас бе хатари атое буд ки ёфтӣ ва агар мо донистемӣ ки ин миқдораст туро интизори ндодимӣ . Моро маъзӯри дор ; ки мо аз аҳли блоиим ва аз ҳамаи роҳати дунёи боз мондаем ва муродҳои дунёии худ гум кардаему зиндагонӣ ба муроди дигарон мебояд кард . »

و اندر حکایات یافتم که روزی مردی به نزدیک وی آمد و گفت: «یا فرزند رسول خدای عزّ و جلّ مردی درویشم و اطفال دارم مرا از تو قوت امشب می‌باید.» حسین وی را گفت: «بنشین که ما را رزقی در راه است تا بیارند.» بسی برنیامد که پنج صُرّه بیاوردند از نزد معاویه اندر هر صرّه‌ای هزار دینار و گفتند که: «معاویه از تو عذر می‌خواهد و می‌گوید: این قدر در وجه کهتران صرف فرماید کرد تا بر اثر این، تیمار نیکوتر داشته آید.» حسین رضی اللّه عنه اشارت کرد که: «بدان درویش دهید.» آن پنج صره بدو دادند و از وی عذرها خواست که: «بس دیر ماندی، و این بس بی خطر عطایی بود که یافتی و اگر ما دانستیمی که این مقدار است تو را انتظار ندادیمی. ما را معذور دار؛ که ما از اهل بلاییم و از همه راحت دنیا باز مانده‌ایم و مرادهای دنیای خود گم کرده‌ایم و زندگانی به مراد دیگران می‌باید کرد.»

Ва маноқиби ваии ашҳр онаст ки бар ҳеҷ кас аз уммат пӯшида бошад . Валлоҳи аълам .

و مناقب وی اشهر آن است که بر هیچ کس از امت پوشیده باشد. واللّه اعلم.