Ва манеҳам : вориси набуввату чароғи уммат , Сайиди мазлӯму эмоми марҳӯм , зини алъбоду шамъи алоўтод , Абулҳасани алии бен алҳусайн бен алии бен абии толиб , разии аллоҳи анҳуам

و منهم: وارث نبوت و چراغ امت، سید مظلوم و امام مرحوم، زین العُبّاد و شمع الاوتاد، ابوالحسن علی بن الحسین بن علی بن ابی طالب، رضی اللّه عنهم

Акраму аъбди аҳли замонаи худ буду вай машҳураст ба кашфи ҳақоиқу нашри дақоиқ . Аз вай пурседанд ки : « Саидтарин дунё ва охират кист ? »

اکرم و اعبد اهل زمانهٔ خود بود و وی مشهور است به کشف حقایق و نشر دقایق. از وی پرسیدند که: «سعیدترین دنیا و آخرت کیست؟»

Гуфт : « ман إзои разии лами иҳмлаҳи ризоаи алии алботл ,у إзои схти лами ихрҷаҳи схтаҳи ман алҳақ . Он ки бар ботил розӣ набӯд чун розӣ шаваду хашмаш аз ҳақ берун наёрад чун хашмгин гардад . »

گفت: «مَنْ إذا رَضِیَ لَمْ یَحْمِلْهُ رِضاهُ عَلَی الباطِلِ، و إذا سخِطَ لَمْ یَخْرِجْه سَخَطُه مِن الحقِّ. آن که بر باطل راضی نبود چون راضی شود و خشمش از حق بیرون نیارد چون خشمگین گردد.»

Ва ин аз авсофи камол мустақӣмонаст ; зончаҳи ризо додан ба ботили ботил буду дасти бдоштни ҳақи андари ҳоли хашм , ботил ;у муъмин мбтл набошад .

و این از اوصاف کمال مستقیمان است؛ زانچه رضا دادن به باطل باطل بود و دست بداشتن حق اندر حال خشم، باطل؛ و مؤمن مبطل نباشد.

Венис меояд ки чун ҳусайни алиро бо фарзандони ваии ризвони аллоҳи алайҳими андар Карбало бикуштанд , ҷузи вай касе намонад ки бар авроти қайи будӣ ва ӯ бемор буду амӣралмуъминӣни ҳусайни разии анҳуам вайро алӣ Асғар хондӣ . Чун эшонро бар уштурони бараҳна ба димишқ андар оваранд пеши язиди бен Муъовияи ахзоаҳи аллоҳи яке варо гуфт : « Киеви أсбҳтм ё алӣ ва ё أҳли байти алрҳмаҳ ? қол : « أсбҳнои ман қўмнои бмнзлаҳи қавми Мӯсои ман оли фиръавн , избҳўни أбноءноу истҳиўни нсоءно , Фло надарӣ сбоҳнои ман мсоءно ,у ҳозои ман ҳқиқаҳи блоءно . » : « бомдодатон чун буд , ё алӣ ва ё аҳли байти раҳмат ? » гуфт : « бомдоди мо аз ҷафои қавми худ , чун бомдоди қавми Мӯсо аз балои қавми фиръавн буд ки фарзандони эшонро мекиштанду авроташонро барда мегирифтанд ; то на бомдод ва на шабонгоҳ мешиносем ва ин аз ҳақиқати балои мост ва мо мари худовандро ҷли ҷалола шукр гӯйем бар неъматҳои вай ва сабр кунем бар балӣоти вай . »

ونیز می‌آید که چون حسین علی را با فرزندان وی رضوان اللّه علیهم اندر کربلا بکشتند، جز وی کسی نماند که بر عورات قیم بودی و او بیمار بود و امیرالمؤمنین حسین رُضِیَ عنهم وی را علی اصغر خواندی. چون ایشان را بر اشتران برهنه به دمشق اندر آورند پیش یزید بن معاویه اخزاه اللّه یکی ورا گفت: «کَیْفَ أصْبَحْتُم یا علی و یا أهلَ بَیْتِ الرَّحْمةِ؟ قال: «أصْبَحنا مِنْ قَوْمِنا بِمَنْزِلَةِ قَوْمٍ مُوسی مِنْ آلِ فرعون، یُذّبِّحونَ أبْناءَنا و یَسْتَحیُونَ نِساءَنا، فلا نَدْری صَباحَنا من مَساءِنا، و هذا مِنْ حَقیقةِ بلاءِنا.»: «بامدادتان چون بود، یا علی و یا اهل بیت رحمت؟» گفت: «بامداد ما از جفای قوم خود، چون بامداد قوم موسی از بلای قوم فرعون بود که فرزندان ایشان را می‌کشتند و عوراتشان را برده می‌گرفتند؛ تا نه بامداد و نه شبانگاه می‌شناسیم و این از حقیقت بلای ماست و ما مر خداوند را جل جلاله شکر گوییم بر نعمتهای وی و صبر کنیم بر بلیات وی.»

Ва андар ҳикоётаст ки Њишоми бен Абдулмалики бен Марвони солӣ ба ҳаҷ омад , хонаро тавоф мекард , хост то ҳаҷар бабўсад аз заҳмати халқ роҳ наёфт . Онгоҳ бар минбар шуд ва хутба кард . Онгоҳи зини алъобдин , алии бен алҳусайн разии аллоҳи анҳу ба масҷид андар омад бо рӯеи мқмру хдии мунаввару ҷомае муаттар ,у ибтидоӣ тавоф кард чун ба наздики ҳаҷар фароз расед , мардумони мари таъзими варои ҳаҷар холӣ карданд ки то ваии мари онро бабўсед .

و اندر حکایات است که هشام بن عبدالملک بن مروان سالی به حج آمد، خانه را طواف می‌کرد، خواست تا حجر ببوسد از زحمت خلق راه نیافت. آنگاه بر منبر شد و خطبه کرد. آنگاه زین العابدین، علی بن الحسین رضی اللّه عنه به مسجد اندر آمد با رویی مقمر و خدی منور و جامه‌ای معطر، و ابتدای طواف کرد چون به نزدیک حجر فراز رسید، مردمان مر تعظیم ورا حجر خالی کردند که تا وی مر آن را ببوسید.

Мардӣ аз аҳли шом , чун он ҳайбат бидид бо Њишом гуфт : « ё амӣралмуъминӣн , туро ба ҳуҷра роҳ надоданд ки амӣрӣ , он ҷавони хӯбрӯй ки буд ки биёмад мардумони ҷумла аз ҳаҷар дар рамеданду ҷой холӣ карданд ? »

مردی از اهل شام، چون آن هیبت بدید با هشام گفت: «یا امیرالمؤمنین، تو را به حجره راه ندادند که امیری، آن جوان خوبروی که بود که بیامد مردمان جمله از حجر در رمیدند و جای خالی کردند؟»

Њишом гуфт : « ман варо нашиносам . »у муродаши он буд то аҳли шоми мар ӯро нашносанду бадв тавалло накунанд ва ба аморати вай рағбат нанамоянд .

هشام گفت: «من ورا نشناسم.» و مرادش آن بود تا اهل شام مر او را نشناسند و بدو تولّا نکنند و به امارت وی رغبت ننمایند.

Фрздқи шоири он ҷои устода буд , гуфт : « ман ӯро шиносам . » гуфтанд : « он кист , ё боФрос ? моро хабари даҳ , ки сахти маҳиби ҷавонии дидеми вайро . » Фрздқ гуфт : « шумо гӯш доред то ба артҷоли сифати нисбат вай кунам :

فرزدق شاعر آن‌جا استاده بود، گفت: «من او را شناسم.» گفتند: «آن کیست، یا بافراس؟ ما را خبر ده، که سخت مهیب جوانی دیدیم وی را.» فرزدق گفت: «شما گوش دارید تا به ارتجال صفت نسبت وی کنم:

Ва монанди ин дар мадҳи ваии байтӣ чанд бигуфту вайроу аҳли байти пайғамбарро алайҳими ассаломи бстўд . Њишом бо вай хашм гирифт ва бифармуд то вайро ба ъсФон ҳабс карданд ; ва он , ҷоеаст миёни Маккау Мадина . Ин хабар , ҳамчунон ки буд , бъинаҳи бадв нақл карданд бифармуд то дувоздаҳ ҳазор дирами бадви бурданд . Гуфт : « варо бигӯед : ё боФрос , моро маъзӯри дор ; ки мо ммтҳноним ва беш аз ин чизе маълум надоштем ки ба ту Фрстодимӣ . » Фрздқи он сим боз фиристод ва гуфт : « ё писари пайғомбари худоӣ , ман аз барои сим , ашъор бисёр гуфта будаму андари он мадоеҳ дурӯғ оварда . Ин абёти мари куффорати баъзе аз онро гуфтам аз барои худоӣу дӯстии расӯлу фарзандони вайро . » чун пайғом ба зини алъобдин бурданд , гуфт : « бозгардед ва ин сими бозбрид ва бигӯед : ё боФрос , агар моро дӯст дорӣ мапаснд ки мо бозгардем бидон чизе ки бидода бошем ва аз малики худ берун карда . » онгоҳи Фрздқи он сими бастаду бпзирФт .

و مانند این در مدح وی بیتی چند بگفت و وی را و اهل بیت پیغمبر را علیهم السّلام بستود. هشام با وی خشم گرفت و بفرمود تا وی را به عُسفان حبس کردند؛ و آن، جایی است میان مکه و مدینه. این خبر، همچنان که بود، بعینه بدو نقل کردند بفرمود تا دوازده هزار درم بدو بردند. گفت: «ورا بگویید: یا بافراس، ما را معذور دار؛ که ما ممتحنانیم و بیش از این چیزی معلوم نداشتیم که به تو فرستادیمی.» فرزدق آن سیم باز فرستاد و گفت: «یا پسر پیغامبر خدای، من از برای سیم، اشعار بسیار گفته بودم و اندر آن مدایح دروغ آورده. این ابیات مر کفّارت بعضی از آن را گفتم از برای خدای و دوستی رسول و فرزندان وی را.» چون پیغام به زین العابدین بردند، گفت: «بازگردید و این سیم بازبرید و بگویید: یا بافراس، اگر ما را دوست داری مپسند که ما بازگردیم بدان چیزی که بداده باشیم و از ملک خود بیرون کرده.» آنگاه فرزدق آن سیم بستد و بپذیرفت.

Ва маноқиби он Сайид беш аз онаст ки онро ҷамъ тавон карду аллоҳи аълам .

و مناقب آن سید بیش از آن است که آن را جمع توان کرد و اللّه اعلم.