Ва манеҳам : амири амроءу солики тариқи лақо , Абӯисҳоқи иброҳӣми бен адҳами бен Мансур , разии аллоҳи анҳу

و منهم: امیر امراء و سالک طریق لقا، ابواسحاق ابراهیم بن ادهم بن منصور، رضی اللّه عنه

Ягонаи замона буду андари асри худ Сайиди ақрону шоҳаншоҳи мардон буд . Мурӣди Хизри пайғамбари алайҳи ассалом буд ва бисёр аз қудамои машойихро дарёфта буд ва бо эмоми аъзам , Абӯҳанифаи разии аллоҳи ънҳмо ихтилоф дошту илм аз вай омӯхта буд .

یگانهٔ زمانه بود و اندر عصر خود سید اقران و شاهنشاه مردان بود. مرید خضر پیغمبر علیه السّلام بود و بسیار از قدمای مشایخ را دریافته بود و با امام اعظم، ابوحنیفه رضی اللّه عنهما اختلاف داشت و علم از وی آموخته بود.

Аз аввали ҳоли амири Балх буд . Чун ҳақ - таъолӣ -ро иродати он буд ки подшоҳ ҷаҳонӣ гардад , рӯзӣ ба сайди берун шуда буд ва аз лашкари худ ҷудои монда , аз пас оҳӯе битохт . Худоӣ - ъзу ҷл - ба камоли алтофу икроми худ мари он оҳӯро бо вай ба сухан оварад то ба забон фасеҳ гуфт : « أи лиҳозои хилқат ; أми бҳзои амрат ? аз барои ин карт офарӣдаанд , ё бад-ӣни кори Фрмўдндт ? » вайро ин сухани далели гашт тавба карду даст аз мамолики дунёи бакули бозкшиду тариқи зуҳду вараъ бар даст гирифт .

از اوّل حال امیر بلخ بود. چون حق -تعالی- را ارادت آن بود که پادشاه جهانی گردد، روزی به صید بیرون شده بود و از لشکر خود جدا مانده، از  پس آهویی بتاخت. خدای -عزَّ و جلَّ- به کمال الطاف و اکرام خود مر آن آهو را با وی به سخن آورد تا به زبان فصیح گفت: «أ لِهذا خُلِقْتَ؛ أم بهذا اُمِرْتَ؟ از برای این کارت آفریده‌اند، یا بدین کار فرمودندت؟» وی را این سخن دلیل گشت توبه کرد و دست از ممالک دنیا بکل بازکشید و طریق زهد و ورع بر دست گرفت.

Фзили бен ъёзу Сафёни савриро бёФт ва бо эшон суҳбат гирифту андари ҳамаи умр ба ҷузи касби даст худ нахурд . Вайро муомилот зоҳирасту каромоти машҳуру андари ҳақоиқи тасаввуфи калимоти бадеъу латоифи нафис .

فضیل بن عیاض و سفیان ثوری را بیافت و با ایشان صحبت گرفت و اندر همه عمر به‌جز کسب دست خود نخورد. وی را معاملات ظاهر است و کرامات مشهور و اندر حقایق تصوّف کلمات بدیع و لطایف نفیس.

Ва ҷунайд гуяд , разии аллоҳи анҳу : « мафотеҳи олълум иброҳӣм . Калиди илмҳои ин тариқат иброҳӣмаст . »

و جنید گوید، رضی اللّه عنه: «مفاتیحُ العلوم ابراهیمُ. کلید علمهای این طریقت ابراهیم است.»

Ва аз ваии ривоят май оранд ки гуфт : « إтхзи аллоҳи соҳбоу зри анноси ҷонбо . » худоиро - таъолӣ - ёри худ дору халқро ба ҷонибӣ бигзору мурод аз ин онаст ки чун иқболи банда ба ҳақ - таъолӣ - дуруст бошаду андари тавалло ба ҳақи мухлис буд , сиҳҳати иқболи вай ба ҳақ , эъроз аз халқ тақозо кунад ; аз он ки суҳбати халқро бо ҳадиси ҳақи ҳеҷ кор несту суҳбати ҳақ ихлос бошад андар гузордан фармони вай ,у ихлоси андари тоъат аз хулӯс муҳаббат бошаду хулӯси муҳаббати ҳақ аз душмании нафасу ҳўии хезад ; ки ҳарки бо ҳўии ошно буд аз худоӣ - ъзу ҷл - ҷудо буд ва ҳар ки аз ҳўӣ бурӣда бошад бо худованд орамида бошад . Пас ҳамаи халқи туе андари ҳақи ту , чун аз худ эъроз кардӣ аз ҳама эъроз кардӣ . Касе ки аз халқ эъроз кунад ва ба худ иқбол кунад , ин ҷафо бошад ; ки ҳамаи халқи андари он чаҳ ҳастанд , ба ҳукми тақдир ростанд . Туро кор бо ту афтодааст .

و از وی روایت می‌آرند که گفت: «إتّخذِ اللّهَ صاحِباً و ذَرِ النّاسَ جانباً.» خدای را -تعالی- یار خود دار و خلق را به جانبی بگذار و مراد از این آن است که چون اقبال بنده به حق -تعالی- درست باشد و اندر تولّا به حق مخلص بود، صحّت اقبال وی به حق، اعراض از خلق تقاضا کند؛ از آن که صحبت خلق را با حدیث حق هیچ کار نیست و صحبت حق اخلاص باشد اندر گزاردن فرمان وی، و اخلاص اندر طاعت از خلوص محبّت باشد و خلوص محبّت حق از دشمنی نفس و هوی خیزد؛ که هرکه با هوی آشنا بود از خدای -عزَّ و جلَّ- جدا بود و هر که از هوی بریده باشد با خداوند آرمیده باشد. پس همه خلق تویی اندر حق تو، چون از خود اعراض کردی از همه اعراض کردی. کسی که از خلق اعراض کند و به خود اقبال کند، این جفا باشد؛ که همه خلق اندر آن‌چه هستند، به حکم تقدیر راست‌اند. تو را کار با تو افتاده است.

Ва баннои истиқомати зоҳиру ботини мари толибро бар ду чизаст : яке аз он шинохтанӣ , ва яке карданӣ . Он чаҳ шинохтанӣаст , руяти тақдир ҳақаст аз хайру шар ; ки андари кули малики ҳеҷ мутаҳаррик сокин нашавад ва ҳеҷ сокин мутаҳаррик нагардад , ало ба ҳаракатӣ ки худованд - таъолӣ - андар вай биёфрианаду сукӯнатӣ ки худованд - таъолӣ - андари ваии бунаад ; ва он чаҳ карданӣаст , гузорад фармонасту сиҳҳати мъомлту ҳифз таклифаст ва ба ҳеҷ ҳоли тақдири ваии мари тарки фармонро ҳуҷҷат нагардад .

و بنای استقامت ظاهر و باطن مر طالب را بر دو چیز است: یکی از آن شناختنی، و یکی کردنی. آن‌چه شناختنی است، رؤیت تقدیر حق است از خیر و شر؛ که اندر کلّ ملک هیچ متحرک ساکن نشود و هیچ ساکن متحرّک نگردد، الّا به حرکتی که خداوند -تعالی- اندر وی بیافریند و سکونتی که خداوند -تعالی- اندر وی بنهد؛ و آن‌چه کردنی است، گزارد فرمان است و صحّت معاملت و حفظ تکلیف است و به هیچ حال تقدیر وی مر ترک فرمان را حجّت نگردد.

Пас эъроз аз халқ дуруст наёяд то аз худ эъроз набошад . Чун аз худ эъроз кардӣ , халқи ҳама май бибояд мари ҳусӯли муроди ҳақро ва чун ба ҳақ - таъолӣ - иқбол кардӣ , ту май ббоиии мари иқомати амр ӯро . Пас бо халқ орамидан рӯй нест , ва агар бидӯни ҳақ бо чизе бихоҳӣ орамид , борӣ бо ғайри ором ; ки ором бо ғайр , руяти тавҳид буду ором бо худ исботи таътил . Ва аз он буд ки шайхи бўолҳсни солбаҳ - раҳмаи аллоҳи алайҳ - гуфтӣ : « мурӣдро дар ҳукми гурбае бӯдани беҳтар аз он чаҳ андари ҳукми худ ; аз он чаҳ суҳбат бо ғайр аз барои худо буду суҳбат бо худ аз барои ҳўӣ буд . »у андари ин маънӣ , сухан бияёд андари ин китоб ба ҷойгоҳи худ , إни шоءи аллоҳи таъолӣ .

پس اعراض از خلق درست نیاید تا از خود اعراض نباشد. چون از خود اعراض کردی، خلق همه می‌بباید مر حصول مراد حق را و چون به حق -تعالی- اقبال کردی، تو می‌ببایی مر اقامت امر او را. پس با خلق آرمیدن روی نیست، و اگر بدون حق با چیزی بخواهی آرمید، باری با غیر آرام؛ که آرام با غیر، رؤیت توحید بود و آرام با خود اثبات تعطیل. و از آن بود که شیخ بوالحسن سالبِه -رحمة اللّه علیه- گفتی: «مرید را در حکم گربه‌ای بودن بهتر از آن‌چه اندر حکم خود؛ از آن‌چه صحبت با غیر از برای خدا بود و صحبت با خود از برای هوی بود.» و اندر این معنی، سخن بیاید اندر این کتاب به جایگاه خود، إن شاء اللّه تعالی.

Ва андар ҳикоёт ёфтам ки иброҳӣм адҳам гуфтааст ки : чун ба бодияи расидам перӣ биёмад ва маро гуфт : « ё иброҳӣм , май доне ки ин чаҳ ҷойаст , ту безод ва бероҳила май рӯй ? гуфто : ман донистам ки ӯ шайтонаст . Чаҳор донги сим бо ман буд ки андари Кӯфа занбилӣ фурӯхта будам ; аз ҷайб баровардаму биндохтм ва назр кардам ки бар ҳар майли чаҳорсад ракаат намоз кунам . Чаҳор соли андар бодия бимонадаму худованд - таъолӣ - ба вақт бе такаллуфи рӯзӣ май расониду андари он миёни Хизри пайғомбарро - алайҳи ассалом - бо ман суҳбат афтоду номи бузурги худованд - таъолӣ - маро биёмухт . Онгоҳи дилам ба якбор аз ғайр фориғ шуд .

و اندر حکایات یافتم که ابراهیم ادهم گفته است که: چون به بادیه رسیدم پیری بیامد و مرا گفت: «یا ابراهیم، می‌دانی که این چه جای است، تو بی زاد و بی راحله می‌روی؟ گفتا: من دانستم که او شیطان است. چهار دانگ سیم با من بود که اندر کوفه زنبیلی فروخته بودم؛ از جیب برآوردم و بینداختم و نذر کردم که بر هر میل چهارصد رکعت نماز کنم. چهار سال اندر بادیه بماندم و خداوند -تعالی- به وقت بی تکلّف روزی می‌رسانید و اندر آن میان خضر پیغامبر را -علیه السّلام- با من صحبت افتاد و نام بزرگ خداوند -تعالی- مرا بیاموخت. آنگاه دلم به یکبار از غیر فارغ شد.

Ва вайро маноқиб бисёрасту биллоҳи алтўФиқ .

و وی را مناقب بسیار است و باللّه التوفیق.