Ва манеҳам : фалаки маърифат ,у малики муҳаббат , Абуязиди тиФўри бен исои албстомӣ , разии аллоҳи анҳу

و منهم: فلک معرفت، و ملک محبت، ابویزید طیفور بن عیسی البسطامی، رضی اللّه عنه

Аз ҷлаҳи машойих буду ҳолаши Акбари ҷумла буду шаънаши аъзами эшон буд ; то ҳаддӣ ки ҷунайд гуфт , - раҳмаи аллоҳи алайҳ - : « абӯи язиди мнои бмнзлаҳи ҷбрили ман алмлоӣкаҳ . Абуязиди андари миёни мо чун Ҷабраиласт аз малоика . »

از جلّهٔ مشایخ بود و حالش اکبر جمله بود و شأنش اعظم ایشان بود؛ تا حدّی که جنید گفت، -رحمة اللّه علیه-: «ابو یزید منّا بمنزلةِ جبریل مِنَ الملائکة. ابویزید اندر میان ما چون جبرئیل است از ملائکه.»

Ва ҷад ӯ маҷусӣ бӯда буд ва аз бузургони бастом , яке падар ӯ буд . ӯро ривоёт олӣаст андари аҳодӣси пайғамбар - алайҳи ассалом - . Ва аз ин даҳ эмоми маърӯфи мари тасаввуфро , яке вай бӯдааст , ва ҳеҷ касро беш аз ваии андари ҳақоиқи ин илми чандон истинбот набӯдааст ки вайро . Ва андари ҳамаи аҳвол , муҳиби алълму муаззам алшриъаҳ бӯдааст , ба ҳукми он ки гӯйанд гуруҳеи мари мадади илҳоди худро мавзӯӣ бар вай банданду андари ибтидои рӯзгораши мабнӣ бар муҷоҳидату брзш мъомлт бӯдааст .

و جدّ او مجوسی بوده بود و از بزرگان بسطام، یکی پدر او بود. او را روایات عالی است اندر احادیث پیغمبر -علیه السّلام-. و از این ده امام معروف مر تصوّف را، یکی وی بوده است، و هیچ کس را بیش از وی اندر حقایق این علم چندان استنباط نبوده است که وی را. و اندر همه احوال، محبّ العلم و مُعظم الشّریعه بوده است، به حکم آن که گویند گروهی مر مدد الحاد خود را موضوعی بر وی بندند و اندر ابتدا روزگارش مبنی بر مجاهدت و برزش معاملت بوده است.

Ва аз вай меояд ки гуфт : « амалати фии алмҷоҳдаҳи слосини санаи Фмои ваҷдати шиӣои أшди алии ман алълму мтобътаҳ ,у луи лои ихтилофи алълмоءи лбқиту ихтилофи алълмоءи раҳмаи إлои фии таҷреди алтўҳид ;

و از وی می‌آید که گفت: «عَمِلتُ فی المجاهدةِ ثلاثینَ سنةً فما وَجَدْتُ شیئاً أشدَّ عَلَیَّ مِنَ العِلْمِ و متابعتِه، وَ لَو لا اختلافُ العلماءِ لبقیتُ و اختلافُ العلماءِ رحمةٌ إلّا في تجرید التَّوحید؛

Сӣ сол муҷоҳидат кардам , ҳеҷ чиз наёфтам ки бар ман сахттар аз илму мтобъти он будӣ ва агар ихтилоф уламо набӯдӣ ман аз ҳамаи чизҳо бозмондмӣу ҳақи дайни нтўонстмии гузораду ихтилофи уламо раҳматаст ба ҷузи андари таҷреди тавҳид ва ба ҳақиқат чунинаст ки табъ ба ҷаҳли моил тар бошад аз он чаҳ ба илм ва ба ҷаҳл бисёр кор тавон кард беранҷ ва ба илми як қадам беранҷ натавон ниҳоду сироти шариъат бисёр борктру прхтртр аз сироти он ҷаҳонӣ . Пас бояд ки андари ҳамаи аҳволҳо чунон бошӣ ки агар аз аҳволи рафеъу мақомоти хатири бозамонӣ ва беафтӣ , андари майдони шариъати уфтӣ ва агар ҳама аз ту бишавад бояд ки мъомлт бо ту бимонад ; ки аъзами офоти мари мурӣдро тарки мъомлт буду ҳамаи даъовии муддаӣони андари брзши шариъат муталошӣ шаваду ҳамаи арбоби лисон дар баробари он бараҳна гирданд . »

سی سال مجاهدت کردم، هیچ چیز نیافتم که بر من سخت‌تر از علم و متابعت آن بودی و اگر اختلاف علما نبودی من از همه چیزها بازماندمی و حق دین نتوانستمی گزارد و اختلاف علما رحمت است به‌جز اندر تجرید توحید و به‌حقیقت چنین است که طبع به جهل مایل‌تر باشد از آن چه به علم و به جهل بسیار کار توان کرد بی رنج و به علم یک قدم بی رنج نتوان نهاد و صراط شریعت بسیار بارکتر و پرخطرتر از صراط آن جهانی. پس باید که اندر همه احوال‌ها چنان باشی که اگر از احوال رفیع و مقامات خطیر بازمانی و بیفتی، اندر میدان شریعت افتی و اگر همه از تو بشود باید که معاملت با تو بماند؛ که اعظم آفات مر مرید را ترک معاملت بود و همه دعاوی مدّعیان اندر برزش شریعت متلاشی شود و همه ارباب لسان در برابر آن برهنه گردند.»

Ва аз вай - раҳмаи аллоҳи алайҳ - меояд ки гуфт : « алҷнаҳи лои хатар лҳо ъанд أҳли алмҳбаҳ ,у أҳли алмҳбаҳи мҳҷўбўни бмҳбтҳм ; биҳиштро хатарӣ нест ба наздики аҳли муҳаббат ,у аҳли муҳаббат бозмондаанду андар пӯшишанд аз маҳбӯб . » яъне биҳишт махлуқаст агарчӣ бузургасту муҳаббати ваии сифат вайаст номахлуқ , ва ҳар ки аз номахлуқ ба махлуқи бозмонд бехатар буд . Пас махлуқ ба наздики дӯстон хатар надораду дӯстон ба дӯстӣ маҳҷӯбанд ; аз он чаҳ вуҷӯди дӯстӣ , дуӣ иқтизо кунаду андари асли тавҳиди дуӣ сӯрат нагираду роҳи дӯстон аз ваҳдоният ба ваҳдоният буду андари роҳ , дӯстии иллат дӯстӣ ояду офати он ; ки андари дӯстӣ , мурӣдӣу Муродӣ бояд ; ё мурӣди ҳақ , муроди банда , ва ё муроди ҳақ , мурӣди банда . Агар мурӣди ҳақ буду муроди банда , ҳастӣ бандаи собит буд андари муроди ҳақ ва агар мурӣди бандау муроди ҳақ , ба талабу иродати махлуқро бадв роҳ нест . Монад ӣнҷо офат ҳастӣ муҳиб ба ҳар ду ҳол . Пас фанои муҳиби андари бақои муҳаббати дурусту тамомтар аз он ки қиёмаш ба бақои муҳаббат .

و از وی -رحمة اللّه علیه- می‌آید که گفت: «الجَنَّةُ لا خطرَ لها عِندَ أهلِ المحبّةِ، و أهلُ المحبّةِ محجوبونَ بمحبّتِهِم؛ بهشت را خطری نیست به نزدیک اهل محبّت، و اهل محبّت بازمانده‌اند و اندر پوشش‌اند از محبوب.» یعنی بهشت مخلوق است اگرچه بزرگ است و محبّت وی صفت وی است نامخلوق، و هر که از نامخلوق به مخلوق بازماند بی خطر بود. پس مخلوق به نزدیک دوستان خطر ندارد و دوستان به دوستی محجوب‌اند؛ از آن‌چه وجود دوستی، دُوی اقتضا کند و اندر اصل توحید دوی صورت نگیرد و راه دوستان از وحدانیت به وحدانیت بود و اندر راه، دوستی علّت دوستی آید و آفت آن؛ که اندر دوستی، مریدی و مُرادی باید؛ یا مرید حق، مراد بنده، و یا مراد حق، مرید بنده. اگر مرید حق بود و مراد بنده، هستی بنده ثابت بود اندر مراد حق و اگر مرید بنده و مراد حق، به طلب و ارادت مخلوق را بدو راه نیست. ماند اینجا آفت هستی محب به هر دو حال. پس فنای محب اندر بقای محبّت درست و تمام‌تر از آن که قیامش به بقای محبّت.

Ва аз вай меояд - разии аллоҳи анҳу - ки гуфт : як бор ба Макка шудам , хона муфрад дидам . Гуфтам : « ҳаҷ мақбул нест ; ки ман сангҳо аз ин ҷинс бисёр дидаам . » бор дигар бирафтам . Хона дидаму худованд хона дидам . Гуфтам ки : « ҳануз ҳақиқат тавҳид нест . » бор сдигр бирафтам . Ҳамаи худованд хона дидаму хона на . Ба серуми Фрўхўонднд : « ё бо язид , агар худро надидеу ҳамаи оламро бидиде , ширк набӯдӣ ва чун ҳама олам набинӣ ва худро бинӣ , ширк бошад . » онгоҳ тавба кардам ва аз тавба низ тавба кардам ва аз дидан ҳастӣ худ низ тавба кардам .

و از وی می‌آید -رَضِيَ اللّهُ عَنه- که گفت: یک بار به مکّه شدم، خانه مفرد دیدم. گفتم: «حج مقبول نیست؛ که من سنگ‌ها از این جنس بسیار دیده‌ام.» بار دیگر برفتم. خانه دیدم و خداوند خانه دیدم. گفتم که: «هنوز حقیقت توحید نیست.» بار سدیگر برفتم. همه خداوند خانه دیدم و خانه نه. به سرّم فروخواندند: «یا با یزید، اگر خود را ندیدیی و همه عالم را بدیدیی، شرک نبودی و چون همه عالم نبینی و خود را بینی، شرک باشد.» آنگاه توبه کردم و از توبه نیز توبه کردم و از دیدن هستی خود نیز توبه کردم.

Ва ин ҳикоятӣ латифаст андари сиҳҳати ҳоли вайу нишонеи хуби мари арбоби аҳволроу аллоҳи أълм .

و این حکایتی لطیف است اندر صحّت حال وی و نشانی خوب مر ارباب احوال را و اللّه أعلم.