Ва манеҳам : эмоми маъраз аз ҳалқ ва аз талаби раёсату бурӣда аз халқ ба азлату қаноат , Абусулаймони Довӯди бен насири алтоӣӣ , разии аллоҳи анҳу

و منهم: امام معرض از حلق و از طلب ریاست و بریده از خلق به عزلت و قناعت، ابوسلیمان داود بن نُصیر الطّائی، رضی اللّه عنه

Аз кброи машойиху содоти аҳли тасаввуф буду андари замонаи худ беназир . Шогирди эмоми аъзам , Абӯҳанифа , буд , разии аллоҳи ънҳмо ва аз ақрони Фзилу иброҳӣми адҳаму ғайри эшон буду андари ин тариқати мурӣди ҳабиби роъӣ , разии аллоҳи анҳуам . Андари ҷумлаи улӯми ҳаззӣ тамом дошт вабаи дараҷаи аъло буду андари фиқҳи фақиҳи алФқҳо буд . Азлат ихтиёр кард ва аз тариқи раёсату дунё эъроз карду тариқи зуҳду тақво бар даст гирифту вайро маноқиб бисёрасту фазойили мазкӯр ; ки ба муомилоти олам буду андари ҳақоиқи комил .

از کُبَرای مشایخ و سادات اهل تصوّف بود و اندر زمانهٔ خود بی نظیر. شاگرد امام اعظم، ابوحنیفه، بود، رضی اللّه عنهما و از اقران فضیل و ابراهیم ادهم و غیر ایشان بود و اندر این طریقت مرید حبیب راعی، رضی اللّه عنهم. اندر جملهٔ علوم حظی تمام داشت وبه درجهٔ اعلی بود و اندر فقه فقیه الفقها بود. عزلت اختیار کرد و از طریق ریاست و دنیا اعراض کرد و طریق زهد و تقوی بر دست گرفت و وی را مناقب بسیار است و فضایل مذکور؛ که به معاملات عالم بود و اندر حقایق کامل.

Аз вай меояд ки гуфт : « إни ардти ассаломаи силами алии алднё , вإни أрдти алкромаҳи кибри алии алохраҳ . » эй писар , агар саломати хоҳии дунёро видоъ ғайбат кун ва агар каромати хоҳӣ бар охирати чаҳор такбир кун ; яъне ин ҳар ду маҳал ҳиҷобанду ҳамаи фароғатҳо андари ин ду чиз бастааст . Ҳарки хоҳад ки ба тан фориғ шавад , гӯ аз дунё эъроз кун ва ҳар ки хоҳад ки ба дил фориғ шавад , гӯи иродати уқбо аз дил бипардоз .

از وی می‌آید که گفت: «إنْ اَرَدْتَ السّلامةَ سَلَّمْ عَلَی الدُّنیا، وَإنْ أردتَ الکَرامَةَ کبِّر عَلی الآخرةِ.» ای پسر، اگر سلامت خواهی دنیا را وداع غیبت کن و اگر کرامت خواهی بر آخرت چهار تکبیر کن؛ یعنی این هر دو محل حجاب‌اند و همه فراغت‌ها اندر این دو چیز بسته است. هرکه خواهد که به تن فارغ شود، گو از دنیا اعراض کن و هر که خواهد که به دل فارغ شود، گو ارادت عقبی از دل بپرداز.

Ва андари ҳикоёт машҳураст ки пайвастаи ваии ихтилоф бо Муҳамади бен алҳсн доштӣу АбуЮсуфро ба наздик худ нагузоштӣ . Аз ваии бпрсиднд ки : « ин ҳар ду андари илм бузурганд , чаро якеро азизи дорӣ ва якеро пеш худ нагузорӣ ? » гуфт : « аз он чаҳ мҳмдбни алҳсн аз сари дунёу неъмат бисёр ба илм омадаасту илми сабаби ъзи дайну зли дунёӣ вайаст ,у АбуЮсуф аз сари злу дарвешӣ ба илм омадаасту илмро сабаби ҷоҳу ҷамолу ъзи худ гардонида . Пас Муҳамад на чун вай бошад . »

و اندر حکایات مشهور است که پیوسته وی اختلاف با محمد بن الحسن داشتی و ابویوسف را به نزدیک خود نگذاشتی. از وی بپرسیدند که: «این هر دو اندر علم بزرگ‌اند، چرا یکی را عزیز داری و یکی را پیش خود نگذاری؟» گفت:«از آن‌چه محمدبن الحسن از سر دنیا و نعمت بسیار به علم آمده است و علم سبب عزّ دین و ذل دنیای وی است، و ابویوسف از سر ذل و درویشی به علم آمده است و علم را سبب جاه و جمال و عزّ خود گردانیده. پس محمد نه چون وی باشد.»

Ва аз маърӯфи крхии рҳмҳоллаҳи алайҳ ривоят кунанд ки : « ҳеҷ кас надидам ки дунёро андари чашми ваии хатари камтар аз он буд ки Довӯди тоиро , ки ҳамаи дунёроу аҳл ӯ ба наздики вай ба пари пашшае миқдор набӯду андари фуқаро ба чашм камол нагиристӣ , агар чаҳ пар офат будандӣ . »

و از معروف کرخی رحمةاللّه علیه روایت کنند که: «هیچ کس ندیدم که دنیا را اندر چشم وی خطر کمتر از آن بود که داود طایی را، که همه دنیا را و اهل او به نزدیک وی به پر پشه‌ای مقدار نبود و اندر فقرا به چشم کمال نگریستی، اگر چه پر آفت بودندی.»

Ва вайро маноқиб бисёрасту сутӯда . Валлоҳи аълам .

و وی را مناقب بسیار است و ستوده. واللّه اعلم.