Ва манеҳам : шайхи аҳли ҳақоиқ ,у мунқатиъ аз ҷумлаи алойиқ , Абулҳасани сиррии бен алмғлси алсқтӣ , раҳмаи аллоҳи алайҳ

و منهم: شیخ اهل حقایق، و منقطع از جمله علایق، ابوالحسن سری بن المُغلّس السّقطی، رحمة اللّه علیه

Холи ҷунайд буду олам ба ҷумлаи улӯм ,у андари тасаввуфи варои шаънӣ азимасту ибтидо касе ки андари тартиби мақомоту басти аҳвол хавз кард вай буд , раҳмаи аллоҳи алайҳу бештар аз машойихи Ироқи мурӣдон вайанду ваии ҳабиби роъиро дида буд ва бо вай суҳбат доштау мурӣди маърӯфи крхӣ буд . Андари бозори Бағдоди сиқт фурӯшӣ кардӣ чун бозор Бағдод бсухт , вайро гуфтанд : « дўконт бсухт . » гуфт : « ман фориғ шудам аз банди он . » чун нигоҳ карданд , дӯкони ваии насухта буд ва аз чаҳор сӯии он ҳамаи дӯкон ҳо бсухта . Чун он чунон бидид ҳарчӣ дошт ба даравишон доду тариқи тасаввуф ихтиёр кард .

خال جنید بود و عالم به جملهٔ علوم، و اندر تصوّف ورا شأنی عظیم است و ابتدا کسی که اندر ترتیب مقامات و بسط احوال خوض کرد وی بود، رحمة اللّه علیه و بیشتر از مشایخ عراق مریدان وی‌اند و وی حبیب راعی را دیده بود و با وی صحبت داشته و مرید معروف کرخی بود. اندر بازار بغداد سقط فروشی کردی چون بازار بغداد بسوخت، وی را گفتند: «دوکانت بسوخت.» گفت: «من فارغ شدم از بند آن.» چون نگاه کردند، دوکان وی نسوخته بود و از چهار سوی آن همه دوکان‌ها بسوخته. چون آن چنان بدید هرچه داشت به درویشان داد و طریق تصوّف اختیار کرد.

Вайро пурседанд ки : « ибтидои ҳолат чигуна буд ? » гуфт : « ҳабиби роъии рӯзӣ ба дӯкони ман андар омад . Ман шикастае фаро вай додам ки : ба даравишони даҳ . Маро гуфт : ҷбрки аллоҳ . Аз он рӯз ки ин нукта ба гӯш ман расед , низ аз ман фалоҳ дунёе бархест . »

وی را پرسیدند که: «ابتدای حالت چگونه بود؟» گفت: «حبیب راعی روزی به دوکان من اندر آمد. من شکسته‌ای فرا وی دادم که: به درویشان ده. مرا گفت: جَبَرک اللّه. از آن روز که این نکته به گوش من رسید، نیز از من فلاح دنیایی برخاست.»

Ва аз вай меояд ки гуфт : « аллоҳами мҳмои ъзбтнии бшиءи Флотъзбнии базли алҳҷоб . » бори худоё , агар маро ба чизе азоб кунӣ ба зли ҳиҷобам азоб макун ; аз он ки чун маҳҷӯб набошам аз ту , азобу бало ба зикру мшоҳдти ту бар ман осон буд ва чун аз ту маҳҷӯб бошам Наими абадии ту ҳалок ман бошад ба зли ҳиҷоби ту . Пас балое ки андари мшоҳдти мебелӣ буд бало набӯд . Балои неъмат буд ки андари ҳиҷоби мебелӣ буд ; ки андари дӯзахи ҳеҷ балои сахттар аз ҳиҷоб нест ; ки агар андари дӯзах , аҳли дӯзах , ба худои таъолии мкошФи Андии ҳаргизи муъминони осиро аз биҳишт ёд наёядӣ ; ки дидори ҳақи ъзосмаҳи ҷонро чандон машраб диҳад ки аз азоби тану балои колбуд ёдаш наёядӣ ва хабар надорадӣу андари биҳишти ҳеҷ неъмати комилтар аз кашф нест , ки агар он ҳамаи неъмат ва сад чандон дигари андари ҳақи эшон маҳсӯл бошадӣ ва эшон аз худованди маҳҷӯб , ҳалок аз дилҳо ва ҷонҳои эшон бароядӣ . Пас суннати бори худоӣ онаст ки андари ҳамаи аҳволи дили дӯстонро ба худ бино дорад то ҳамаи машаққату риёзат ва балоҳо ба шурб он битавонанд кашид то дуоашон чунин бошад ки : « ҳамаи азобҳо дӯсттар аз ҳиҷоб ту дорем ; ки чун ҷамоли ту бар дилҳои мо макшуф бошад аз бало наяндешем . » валлоҳи аълам .

و از وی می‌آید که گفت: «اللّهمَّ مَهْما عَذَّبتَنِی بِشیءٍ فَلاتُعَذِّبْنی بِذُلِّ الحِجابِ.» بار خدایا، اگر مرا به چیزی عذاب کنی به ذل حجابم عذاب مکن؛ از آن که چون محجوب نباشم از تو، عذاب و بلا به ذکر و مشاهدت تو بر من آسان بود و چون از تو محجوب باشم نعیم ابدی تو هلاک من باشد به ذل حجاب تو. پس بلایی که اندر مشاهدت مُبلی بود بلا نبود. بلا نعمت بود که اندر حجاب مُبلی بود؛ که اندر دوزخ هیچ بلا سخت‌تر از حجاب نیست؛ که اگر اندر دوزخ، اهل دوزخ، به خدای تعالی مکاشف اندی هرگز مؤمنان عاصی را از بهشت یاد نیایدی؛ که دیدار حق عزّاسمُه جان را چندان مشرب دهد که از عذاب تن و بلای کالبد یادش نیایدی و خبر نداردی و اندر بهشت هیچ نعمت کامل‌تر از کشف نیست، که اگر آن همه نعمت و صد چندان دیگر اندر حق ایشان محصول باشدی و ایشان از خداوند محجوب، هلاک از دل‌ها و جانهای ایشان برآیدی. پس سنت بار خدای آن است که اندر همه احوال دل دوستان را به خود بینا دارد تا همه مشقت و ریاضت و بلاها به شرب آن بتوانند کشید تا دعاشان چنین باشد که: «همه عذاب‌ها دوست‌تر از حجاب تو داریم؛ که چون جمال تو بر دلهای ما مکشوف باشد از بلا نیندیشیم.» واللّه اعلم.