Ва манеҳам : сарҳанги аҳли балоу блўӣ ,у мояи зуҳду тақво , Абӯалии шқиқи бен иброҳӣми алأздӣ , разии аллоҳи анҳу
و منهم: سرهنگ اهل بلا و بلوی، و مایهٔ زهد و تقوی، ابوعلی شقیق بن ابراهیم الأزْدی، رضی اللّه عنه
Азизи қавму муқтадои эшон буду олам ба ҷумлаи улӯми шаръӣу мъомлтӣу ҳақиқатӣу вайро тасониф бисёраст андари фунуни илму соҳиби иброҳӣми бен адҳам буд ва бисёре аз машойихро дида буду суҳбати эшонро дарёфта .
عزیز قوم و مقتدای ایشان بود و عالم به جملهٔ علوم شرعی و معاملتی و حقیقتی و وی را تصانیف بسیار است اندر فنون علم و صاحب ابراهیم بن ادهم بود و بسیاری از مشایخ را دیده بود و صحبت ایشان را دریافته.
Аз вай меояд ки гуфт , разии аллоҳи анҳу : « ҷаъли аллоҳи أҳли тоъатаи أҳёءи фии ммотҳму أҳли алмъосии أмўотои фии ҳётҳм . » худованди таъолии аҳли тоъати худро андари ҳоли марг зинда гардониду аҳли маъсиятро андари зиндагии мурда ; яъне мутӣъ агарчӣ мурда бошад зинда буд ; ки малоика бар тоъати ваии офарин ҳаме кунанд то ба қиёмат ,у савобаши мؤбд буд пас ваии андари фанои марги боқӣ буд ба бақои ҷазо .
از وی می‌آید که گفت، رضی اللّه عنه: «جَعَلَ اللّهُ أهْلَ طاعَتِه أَحیاءً فی مَماتِهمْ و أهلَ المَعاصی أمواتاً فی حَیاتِهم.» خداوند تعالی اهل طاعت خود را اندر حال مرگ زنده گردانید و اهل معصیت را اندر زندگی مرده؛ یعنی مطیع اگرچه مرده باشد زنده بود؛ که ملائکه بر طاعت وی آفرین همی‌کنند تا به قیامت، و ثوابش مؤبد بود پس وی اندر فنای مرگ باقی بود به بقای جزا.
Ҳаме ояд ки : перӣ ба наздик вай омад гуфт : « аиҳо ашшайх , гуноҳ бисёр дорам ва мехоҳам ки тавба кунам . » вай гуфт : « диромдӣ . » пер гуфт : « на , ки зуди омадам . » гуфт : « чаро ? » гуфт : « ҳаркии пеш аз марг бияёд , агарчӣ дайр омада бошад , зуд омада бошад . »
همی‌‌آید که: پیری به نزدیک وی آمد گفت: «ایّها الشّیخ، گناه بسیار دارم و می‌خواهم که توبه کنم.» وی گفت: «دیرآمدی.» پیر گفت: «نه، که زود آمدم.» گفت: «چرا؟» گفت: «هرکه پیش از مرگ بیاید، اگرچه دیر آمده باشد، زود آمده باشد.»
Ва гӯйанд ибтидои ҳоли ваии он буд ки солии андари Балхи қаҳтии афтода буду мардумони мари як дигарро мехӯрданду ҳамаи мусулмонон андўҳгн буданд . Ғуломиро диданд ки дар бозор механдид ва тараб мекард . Мардумон гуфтанд : « чаро май хндӣ ? шарми надорӣ ки ҳамаи мардумони андари андӯҳ мондаанд ва ту чандини шодӣ ҳаме кунӣ ? » гуфт : « марои ҳеҷ андӯҳ нест ; ки ман бандаи он касам ки варои яке даҳасту шуғли ман аз дил ман бардоштааст . » шқиқ гуфт , разии аллоҳи анҳу : « борхдоё , ин ғулом ба хоҷае ки яке даҳ дорад чандин шодӣ мекунад ва ту молики алмулукӣу рӯзии мо андари пазируфтае ва мо чандини андӯҳ бар дил гумоштаем ! » аз шуғли дунё руҷӯъ карду тариқи ҳақ супурдан гирифт ва низ ҳаргизи андӯҳ рӯзӣ нахурд ва пайваста гуфтӣ : « шогирд ғуломӣам шогирд ғуломӣам , ва он чаҳ ёфтам бадв ёфтам . » ва ин аз ваии тавозуъ буд .
و گویند ابتدای حال وی آن بود که سالی اندر بلخ قحطی افتاده بود و مردمان مر یک‌دیگر را می‌خوردند و همه مسلمانان اندوهگن بودند. غلامی را دیدند که در بازار می‌خندید و طرب می‌کرد. مردمان گفتند: «چرا می‌خندی؟ شرم نداری که همه مردمان اندر اندوه مانده‌اند و تو چندین شادی همی‌کنی؟» گفت:«مرا هیچ اندوه نیست؛ که من بندهٔ آن کسم که ورا یکی ده است و شغل من از دل من برداشته است.» شقیق گفت، رضی اللّه عنه: «بارخدایا، این غلام به خواجه‌ای که یکی ده دارد چندین شادی می‌کند و تو مالک الملوکی و روزی ما اندر پذیرفته‌ای و ما چندین اندوه بر دل گماشته‌ایم!» از شغل دنیا رجوع کرد و طریق حق سپردن گرفت و نیز هرگز اندوه روزی نخورد و پیوسته گفتی: «شاگرد غلامیام شاگرد غلامیام، و آن‌چه یافتم بدو یافتم.» و این از وی تواضع بود.
Вайро маноқиб бисёраст . Валлоҳи аълам .
وی را مناقب بسیار است. واللّه اعلم.