Ва манеҳам : мутаъаллиқи даргоҳи худоу парвардаи алии ризо , Абумаҳфӯзи маърӯфи ибни фирӯзи алкрхӣ , разии аллоҳи анҳу

و منهم: متعلق درگاه خدا و پروردهٔ علی رضا، ابومحفوظ معروف ابن فیروز الکرخی، رضی اللّه عنه

Аз қудамоу содоти машойих буду маърӯф ба футуввату мазкӯр ба вараъу инобату зикри вай мақдам боистӣ аз ин тартиб ; аммо ман бар мувофиқати ду пери мақдами яке соҳиби нақл , ва яке соҳиби тасарруфи андари ин маҳал оварадам . Яке аз он , шайхи мубораки Абуабдураҳмони алслмӣ , раҳмаи аллоҳ ки китобаш бар ин тартибасту дигари устоди Абулқосими алқширии разии аллоҳи ънҳмо ки зикри ваии андари китобаш бар ин ҷамалатаст , андари ин мавзе исбот кардам ; аз он чаҳ ваии устоди сиррии сиқтӣу мурӣди Довӯд тоӣ бӯдааст .

از قدما و سادات مشایخ بود و معروف به فتوت و مذکور به ورع و انابت و ذکر وی مقدم بایستی از این ترتیب؛ اما من بر موافقت دو پیر مقدم یکی صاحب نقل، و یکی صاحب تصرف اندر این محل آوردم. یکی از آن، شیخ مبارک ابوعبدالرّحمان السلمی، رحمه اللّه که کتابش بر این ترتیب است و دیگر استاد ابوالقاسم القشیری رضی اللّه عنهما که ذکر وی اندر کتابش بر این جملت است، اندر این موضع اثبات کردم؛ از آن‌چه وی استاد سری سقطی و مرید داود طایی بوده است.

Ва андари ибтидо бегона бӯдааст , бар дасти алии бен Мӯсои алрзои ризвони аллоҳи алайҳим ислом оварад ва ба наздики ваии сахти ъзизў сутӯда бӯдааст . Ва вайро маноқибу фазойил бисёрасту андари фунуни илми муқтадоӣ қавм бӯдааст .

و اندر ابتدا بیگانه بوده است، بر دست علی بن موسی الرضا رضوان اللّه علیهم اسلام آورد و به نزدیک وی سخت عزیزو ستوده بوده است. و وی را مناقب و فضایل بسیار است و اندر فنون علم مقتدای قوم بوده است.

Аз вай меояд ки гуфт : « ллФтёни слоси ъломот : вФоءи балои хилофу мадҳи балои ҷӯаду ътоءи балои савол . » аломати ҷавонмардони се чиз буд : яке вафое бехилоф ,у дигари ситойишӣ бе ҷӯади всдигри атое бесавол ; аммо вафоӣ бе хилофи он буд ки андари аҳди убудийят , бандаи мухолифату маъсият бар худ ҳаром дорад ,у мадҳ бе ҷӯади он буд ки аз касе некуӣ надида бошад вайро некӯ гуяду атоӣ бесавол он бошад ки чун ҳастӣ буд андари ато тмииз накунад ва чун ҳол касе маълум шавад вайро савол нафармоед ва ин ҷумла аз халқӣ буд ба халқӣ ; аммо ҳамаи хилоиқи андари ин се сифат ориятанд . Ва ин ҳар се , сифат ҳақаст ҷлу ълоу феъли вай бо бандагонаш ; аз он чаҳ андари вафо бо дӯстон хилоф накунад . Ҳар чанд ки эшон дар вафои худ хилоф кунанд , ваии ҷли ҷалола ба ҷои эшон лутф зиёдат кунаду аломати вафои вай онаст ки дар азал бе феъли неки бандаи мар ӯро бихонаду имрӯз ба иллати маъсияти вайро наронад . Ва мадҳ бе ҷӯади ҷуз вай накунад ; ки ваии ҷли ҷалолаи муҳтоҷи феъл банда несту бандаро бар андакӣ аз кирдор сано гуяд , ?лаи алҳмди фии алохраҳу алаввал . Ва атоӣ бе саволи ҷузи вай натавонад дод ; аз он чаҳ Каримаст , ҳол ҳар як бидонаду мақсӯд ҳар як бе саволи вай ҳосил кунад .

از وی می‌آید که گفت: «لِلْفِتْیانِ ثلاثُ علاماتٍ: وفاءً بلا خلافٍ و مدحٌ بلا جودٍ و عَطاءٌ بلا سؤالٍ.» علامت جوانمردان سه چیز بود: یکی وفایی بی خلاف، و دیگر ستایشی بی جود وسدیگر عطایی بی سؤال؛ اما وفای بی خلاف آن بود که اندر عهد عبودیت، بنده مخالفت و معصیت بر خود حرام دارد، و مدح بی جود آن بود که از کسی نیکویی ندیده باشد وی را نیکو گوید و عطای بی سؤال آن باشد که چون هستی بود اندر عطا تمییز نکند و چون حال کسی معلوم شود وی را سؤال نفرماید و این جمله از خلقی بود به خلقی؛ اما همه خلایق اندر این سه صفت عاریت‌اند. و این هر سه، صفت حق است جل و علا و فعل وی با بندگانش؛ از آن‌چه اندر وفا با دوستان خلاف نکند. هر چند که ایشان در وفای خود خلاف کنند، وی جلّ جلالُه به جای ایشان لطف زیادت کند و علامت وفای وی آن است که در ازل بی فعل نیک بنده مر او را بخواند و امروز به علت معصیت وی را نراند. و مدح بی جود جز وی نکند؛ که وی جلّ جلالُه محتاج فعل بنده نیست و بنده را بر اندکی از کردار ثنا گوید، له الحمدُ فی الآخرةِ و الاول. و عطای بی سؤال جز وی نتواند داد؛ از آن‌چه کریم است، حال هر یک بداند و مقصود هر یک بی سؤال وی حاصل کند.

Пас чун худои ъзу ҷли бандаро кароматӣ кунаду вайро бузург гирданд ва ба қурби худ махсӯс кунад бо ваии ин ҳар се бикунад ,у вай ба ҷаҳд , ба миқдори имкони мъомлти худ бо халқ ҳамин гирданд . Онгоҳи варои ном футувват диҳанду андари зумраи Фтёни номаш сабт гардонанд ва ин ҳар се , сифати иброҳӣми пайғамбар буд алайҳи ассалом бар ҳақиқат , ва ба ҷойгоҳи инро биорем , ани шоءи аллоҳи ъзи вҷл .

پس چون خدای عزّ و جلّ بنده را کرامتی کند و وی را بزرگ گرداند و به قرب خود مخصوص کند با وی این هر سه بکند، و وی به جهد، به مقدار امکان معاملت خود با خلق همین گرداند. آنگاه ورا نام فتوت دهند و اندر زمرهٔ فتیان نامش ثبت گردانند و این هر سه، صفت ابراهیم پیغمبر بود علیه السّلام بر حقیقت، و به جایگاه این را بیاریم، ان شاء اللّه عزّ وجل.