Ва манеҳам : зини ибод ,у ҷамоли аўтод , Абуабдураҳмони ҳотами бен унвони алأсм , разии аллоҳи анҳу

و منهم: زین عُبّاد، و جمال اوتاد، ابوعبدالرّحمان حاتم بن عُنوان الأصمّ، رضی اللّه عنه

Аз муҳташамони Балх буд ва аз қудамои машойихи хуросон , мурӣди шқиқ буду устоди Аҳмади хзрўиаҳ , рҳмҳоллаҳи алайҳим . Андари ҷумлаи аҳволи худ , аз ибтидо то интиҳо , як қадам бесидқ наниҳод ; то ҷунайд гуфт : « садиқи змоннои ҳотами алأсм . »

از محتشمان بلخ بود و از قدمای مشایخ خراسان، مرید شقیق بود و استاد احمد خضرویه، رحمةاللّه علیهم. اندر جملهٔ احوال خود،از ابتدا تا انتها، یک قدم بی صدق ننهاد؛ تا جنید گفت: «صِدّیقُ زمانِنا حاتمُ الأصمّ.»

Вайро калом олӣаст андари дақоиқи руяти офоти нафасу ръўноти табъ ,у тасонифи машҳури андари илми муомилот .

وی را کلام عالی است اندر دقایق رؤیت آفات نفس و رعونات طبع، و تصانیف مشهور اندر علم معاملات.

Аз вай меояд ки гуфт : « алшҳўаҳи салоса : шҳўаҳи фии алأкл ,у шҳўаҳи фии алклом ,у шҳўаҳи фии алнзр , ФоҳФзи алأкли болсқаҳу аллсони болсдқу алнзри болъбраҳ . » шаҳват сеаст : яке андари таому дигари андари гуфтору сдигри андари дидор . Нигоҳи дори хӯриши худро ба бовар дошту эътимод бар худованди ҷли ҷалолау забонро ба рости гуфтану чашмро ба ибрат нигаристан . Пас ҳар ки андари акл таваккул кунад аз шаҳвати акл руста бошад ва ҳар ки ба забон сидқ гуяд аз шаҳвати забон руста бошад ва ҳар ки ба чашм рост бинад аз шаҳвати чашм руста бошаду ҳақиқати таваккул аз рост донистан буд ; ки вайро чун ба ростӣ ба рӯзӣ додан бовар дорад , онгоҳ ба ростии дониши худ иборат кунад , онгоҳ аз ростии маърифати худ назар кунад ; то аклу шурбаши ҷуз дӯстӣ набӯду ибораташи ҷузи ваҷд нау назараш ба ҷузи мшоҳдт на . Пас чун рост донад ҳалол хӯрд ва чун рост гуяд зикр гуяд ва чун рост бинад вайро бинад ; зон ки ҷуз дода вай ба изни вай хӯрдан ҳалол несту ҷузи зикри ваии андари ҳаждаҳи ҳазор олами зикри кас рост несту ҷузи андари ҷамолу ҷалолаши андари мавҷӯдоти назора кардан раво нест . Чун аз вайгирӣ ва ба изни ваии хурӣ шаҳват набошад ва чун азуии гӯйии вабаи изни ваии гӯйӣ шаҳват набошад ва чун феъли ваии бинӣ ва ба дастурии ваии бинӣ шаҳват набошад ;у боз чун ба ҳавои худ хурӣ агар чаҳ ҳалол бошад шаҳват буд ва чун ба ҳавои худ гӯйӣ ҳар чанд зикр буд дурӯғу шаҳват буд ва агар ба ҳавои худнигарӣ агарчӣ истидлол кунӣ вабол ва шаҳват бошаду ҳўи аълам .

از وی می‌آید که گفت: «الشّهوةُ ثلاثةً: شهوةً فی الأکلِ، و شهوةً فی الکلامِ، و شهوةٌ فی النّظرِ، فاحْفَظِ الأکلَ بالثّقةِ و اللِّسانَ بالصّدقِ و النّظرَ بالعِبْرةِ.» شهوت سه است: یکی اندر طعام و دیگر اندر گفتار و سدیگر اندر دیدار. نگاه دار خورش خود را به باور داشت و اعتماد بر خداوند جل جلاله و زبان را به راست گفتن و چشم را به عبرت نگریستن. پس هر که اندر اکل توکل کند از شهوت اکل رسته باشد و هر که به زبان صدق گوید از شهوت زبان رسته باشد و هر که به چشم راست بیند از شهوت چشم رسته باشد و حقیقت توکل از راست دانستن بود؛ که وی را چون به راستی به روزی دادن باور دارد، آنگاه به راستی دانش خود عبارت کند، آنگاه از راستی معرفت خود نظر کند؛ تا اکل و شربش جز دوستی نبود و عبارتش جز وجد نه و نظرش به‌جز مشاهدت نه. پس چون راست داند حلال خورد و چون راست گوید ذکر گوید و چون راست بیند وی را بیند؛ زان که جز دادهٔ وی به اذن وی خوردن حلال نیست و جز ذکر وی اندر هژده هزار عالم ذکر کس راست نیست و جز اندر جمال و جلالش اندر موجودات نظاره کردن روا نیست. چون از وی گیری و به اذن وی خوری شهوت نباشد و چون ازوی گویی وبه اذن وی گویی شهوت نباشد و چون فعل وی بینی و به دستوری وی بینی شهوت نباشد؛ و باز چون به هوای خود خوری اگر چه حلال باشد شهوت بود و چون به هوای خود گویی هر چند ذکر بود دروغ و شهوت بود و اگر به هوای خود نگری اگرچه استدلال کنی وبال و شهوت باشد و هو اعلم.