Ва манеҳам : эмоми матлабӣ ,у ибн ъам набӣ , Абуабдуллои Муҳамади бен Идрӣси алшоФъӣ , разии аллоҳи анҳу

و منهم: امام مطّلبی، و ابن عمّ نبی، ابوعبداللّه محمد بن ادریس الشّافعی، رضی اللّه عنه

Аз бузургони вақт буд вондри ҷумлаи улӯми эмом . Маърӯф буд ба футуввату вараъ . Ва вайро маноқиб бисёр ва машҳурасту каломи олӣ .

از بزرگان وقت بود واندر جملهٔ علوم امام. معروف بود به فتوت و ورع. و وی را مناقب بسیار و مشهور است و کلام عالی.

Шогирди эмоми молик буд то ба Мадина буд . Чун ба Ироқ омад ба мҳмдбни алҳсни ихтилофи сохт , разии аллоҳи анҳу .

شاگرد امام مالک بود تا به مدینه بود. چون به عراق آمد به محمدبن الحسن اختلاف ساخت، رضی اللّه عنه.

Ва пайвастаи андари табъаши иродати ъзлтӣ май буд ва талаб мекард таҳқиқи ин тариқро , то гуруҳе бар вай муҷтамаъ шуданду иқтидо бар ӯ карданд аҳмдбни ҳанбал аз эшон буд . Онгоҳ ба талаби ҷоҳу брзши имомат машғӯл шуд ва аз он бозмонд ,у андари ҳамаи аҳволи Маҳмӯди алхсол буд .

و پیوسته اندر طبعش ارادت عزلتی می‌بود و طلب می‌کرد تحقیق این طریق را، تا گروهی بر وی مجتمع شدند و اقتدا بر او کردند احمدبن حنبل از ایشان بود. آنگاه به طلب جاه و برزش امامت مشغول شد و از آن بازماند، و اندر همه احوال محمود الخصال بود.

Ва андари ибтидои аҳвол аз мутасаввифаи андари дилаши хушунатӣ май буд то салими роъиро бидиду бадв тақарруб кард . Аз баъди он , ҳар куҷо рафтӣ талабкунанда ҳақиқатӣ будӣ .

و اندر ابتدای احوال از متصوّفه اندر دلش خشونتی می‌بود تا سلیم راعی را بدید و بدو تقرب کرد. از بعد آن، هر کجا رفتی طلب کنندهٔ حقیقتی بودی.

Аз вай меояд ки гуфт : « إзои раъйати Алъолами иштғли болрхси Флис иҷиء манеҳ шийъ . » чун оламро бинӣ ки рхсу таъвилот машғӯл гардад , бидон ки аз вай ҳеҷ наёяд ; яъне уламои пешгоҳи ҳама хилоиқанд , раво набошад ки касе қадами пеш аз эшон наад андари ҳеҷ маънӣу роҳи ҳақи ҷуз ба эҳтиёту маболиғати андар муҷоҳидат натавон рафту рхси талаб кардани кор касе бошад ки азмҷоҳдт бигурезад ва хоҳад ки худро тахфиф ихтиёр кунад . Пас рхси талаб кардани дарҷат авом бошад то аз доираи шариъат берун науфтаду муҷоҳидати брзидни дарҷати хавос то самарати он дар сар биёбанд ,у уламо хавосанд . Чун хосро ба дарҷати оми ризо буд азуӣ ҳеҷ наёяд ва низ рхси тлбкрдн сабк дошт фармон буд ,у уламои дӯстони ҳақ таъолӣанду дӯсти мари фармони дӯстро сабк надораду аднои дарҷати он ихтиёр накунад , балки дар он эҳтиёт кунад .

از وی می‌آید که گفت: «إذا رأیتَ العالِمَ یشتَغِلُ بالرُّخَصِ فَلَیْسَ یجیء منه شیءً.» چون عالم را بینی که رُخَص و تأویلات مشغول گردد، بدان که از وی هیچ نیاید؛ یعنی علما پیشگاه همه خلایق‌اند، روا نباشد که کسی قدم پیش از ایشان نهد اندر هیچ معنی و راه حق جز به احتیاط و مبالغت اندر مجاهدت نتوان رفت و رُخَص طلب کردن کار کسی باشد که ازمجاهدت بگریزد و خواهد که خود را تخفیف اختیار کند. پس رُخًص طلب کردن درجت عوام باشد تا از دایرهٔ شریعت بیرون نیفتد و مجاهدت برزیدن درجت خواص تا ثمرت آن در سرّ بیابند، و علما خواص‌اند. چون خاص را به درجت عام رضا بود ازوی هیچ نیاید و نیز رُخَص طلبکردن سبک داشت فرمان بود، و علما دوستان حق تعالی اند و دوست مر فرمان دوست را سبک ندارد و ادنا درجت آن اختیار نکند، بلکه در آن احتیاط کند.

Яке аз машойих ривоят кунад ки : шабии пайғамбарро алайҳи ассалом ба хоб дидам . Гуфтамаш : « ёрсўли аллоҳ , аз ту ба ман ривоят расед ки худоиро ъзу ҷли аўтод ва авлиёанд . » гуфт : « ровӣ аз ман ба ту ин хабари рости расонид . » гуфтам : « ё расӯли аллоҳ , май боядам то яке аз эшон бубинам . » гуфт : « Муҳамади бен Идрӣси яке аз эшонаст . »у вайро ба ҷузи ин бисёр маноқиб ҳаст .

یکی از مشایخ روایت کند که: شبی پیغمبر را علیه السّلام به خواب دیدم. گفتمش: «یارسول اللّه، از تو به من روایت رسید که خدای را عزّ و جلّ اوتاد و اولیااند.» گفت: «راوی از من به تو این خبر راست رسانید.» گفتم: «یا رسول اللّه، می‌بایدم تا یکی از ایشان ببینم.» گفت: «محمد بن ادریس یکی از ایشان است.» و وی را به‌جز این بسیار مناقب هست.