Ва манеҳам : Сироҷи вақту мушаррафи офоти мқт , Абулҳасани аҳмдбни абии алҳўорӣ , разии аллоҳи анҳу

و منهم: سراج وقت و مشرف آفات مَقْت، ابوالحسن احمدبن ابی الحواری، رضی اللّه عنه

Аз ҷлаҳи машойихи шом буду мамдуҳи ҷумлаи машойих ; то ҳаддӣ ки ҷунайд гуфт : « аҳмдбни абии алҳўории райҳонаи алшом . »

از جلّهٔ مشایخ شام بود و ممدوح جملهٔ مشایخ؛ تا حدی که جنید گفت: «احمدبن ابی الحواری ریحانةُ الشّامِ.»

Вайро калом олӣасту ишорати латифи андари фунуни илми ин тариқату ривоёти саҳеҳ аз ҳадиси пайғамбар , алайҳи ассалому руҷӯъи аҳли вақти бадв буд андари воқеъоти эшон ва ӯ мурӣди Абусулаймони дороне буд , разии аллоҳи анҳуу суҳбати Сафёни бен ъиинаҳу Марвони бен Муъовияи алФзорӣ ва нбоҷӣ карда буд ва аз ҳар як адабу фоидаи гирифта .

وی را کلام عالی است و اشارت لطیف اندر فنون علم این طریقت و روایات صحیح از حدیث پیغمبر، علیه السّلام و رجوع اهل وقت بدو بود اندر واقعات ایشان و او مرید ابوسلیمان دارانی بود، رضی اللّه عنه و صحبت سفیان بن عُیینه و مروان بن معاویة الفزاری و نِباجی کرده بود و از هر یک ادب و فایده گرفته.

Ва азуӣ меояд ки гуфт : « алднёи мзблаҳу маҷмаъи алклобу أқли ман алклоби ман ъкФи алайҳо ; ?фони алклби иأхзи минҳои ҳоҷатау инсрФи анҳоу алмҳби лҳои лоизўли анҳо баҳол . » дунё чун мзблаҳ Эйасту ҷойгоҳи ҷамъи гаштани сегону камтар аз сегон бошад он ки бар сари маълум дунё боистад ; аз он чаҳ саг аз мзблаҳи ҳоҷати худ раво кунад ва бараваду дӯсти дорандаи дунё аз ҷамъ кардан он барнагардад . Ва аз ҳақирии дунё буд ба наздики ҳиммати он ҷавонмард ки дунёро ба мзблаҳ монанд карду аҳли онро ба камтар аз сегон ва иллат оварад ки чун саг аз мзблаҳи баҳра хеш бигирад аз он фаротар шавад ; аммо аҳли дунёи пайваста бар сари ҷамъ кардан дунё нишастаанд ва аз муҳаббату гирд кардан он ҳаргиз барнагарданд ва ин аломати инқитоъ вайаст аз дунёу ахўоти ону эърози вай аз асҳоби ону мари аҳли ин тариқатро гусастагӣ аз дунёи маҷолии хушу равзае хуррамаст .

و ازوی می‌آید که گفت: «الدُّنیا مَزْبَلةٌ و مَجْمَعُ الکِلابِ و أقلُّ مِنَ الکِلابِ مَنْ عَکَفَ علیها؛ فانَّ الکلبَ یأخذُ مِنْها حاجَتَهُ و یَنْصَرِفُ عنها و المُحِبُّ لها لایَزُولُ عنها بِحالٍ.» دنیا چون مزبله‌ای است و جایگاه جمع گشتن سگان و کمتر از سگان باشد آن که بر سر معلوم دنیا بایستد؛ از آن‌چه سگ از مزبله حاجت خود روا کند و برود و دوست دارندهٔ دنیا از جمع کردن آن برنگردد. و از حقیری دنیا بود به نزدیک همت آن جوانمرد که دنیا را به مزبله مانند کرد و اهل آن را به کمتر از سگان و علت آورد که چون سگ از مزبله بهرهٔ خویش بگیرد از آن فراتر شود؛ اما اهل دنیا پیوسته بر سر جمع کردن دنیا نشسته‌اند و از محبت و گرد کردن آن هرگز برنگردند و این علامت انقطاع وی است از دنیا و اخوات آن و اعراض وی از اصحاب آن و مر اهل این طریقت را گسستگی از دنیا مجالی خوش و روضه‌ای خرم است.

Ваии андари ибтидои талаб илм кард ва ба дараҷа аъимма расед . Онгоҳи кутуби худ бардошт ва ба дарёи барад ва гуфт : « нъми алдлили канту أмои алإштғоли болдлили баъди улвусули маҳол . »

وی اندر ابتدا طلب علم کرد و به درجهٔ ائمه رسید. آنگاه کتب خود برداشت و به دریا برد و گفت: «نِعمَ الدّلیلُ کنت و أمّا الإشتغالُ بالدّلیلِ بعدَ الوُصولِ مُحالٌ.»

Некӯи далелу роҳбарӣ ки туе мари мурӣдро ; аммо пас аз расидагӣ ба мақсӯд , машғӯл бӯдан ба далел маҳол бошад ; ки далел то онгоҳ буд ки мурӣди андари роҳ буд . Чун пешгоҳ падед омад даргоҳу роҳро чаҳ қимат бошад ?

نیکو دلیل و راهبری که تویی مر مرید را؛ اما پس از رسیدگی به مقصود، مشغول بودن به دلیل محال باشد؛ که دلیل تا آنگاه بود که مرید اندر راه بود. چون پیشگاه پدید آمد درگاه و راه را چه قیمت باشد؟

Ва машойих гуфтаанд ки : ин дар ҳоли скр буд вондри ин роҳи он ки гуфт : « васлат » Фқди фасл ; чун расӣдан бозмондан буд . Пас шуғли шуғл буду фароғати фароғату вусӯли вусӯли андари шуғл ва фароғат набастааст ; ки ин ҳар ду сифат банда бошаду васли анояти ҳақу иродати азалии вай ба некӯи хости банда ва ин андари шуғлу фароғат банда наёяд . Пас вусӯлашро усӯл нау мулозимату қурбу муҷовират бар ваии норавои васлаши каромати банда буду ҳиҷраши иҳонати вай . Тағайюр бар сифоти ваии раво на .

و مشایخ گفته‌اند که: این در حال سُکْر بود واندر این راه آن که گفت: «وصلتُ» فقد فَصَلَ؛ چون رسیدن بازماندن بود. پس شغل شغل بود و فراغت فراغت و وصول وصول اندر شغل و فراغت نبسته است؛ که این هر دو صفت بنده باشد و وصل عنایت حق و ارادت ازلی وی به نیکو خواست بنده و این اندر شغل و فراغت بنده نیاید. پس وصولش را اصول نه و ملازمت و قرب و مجاورت بر وی ناروا وصلش کرامت بنده بود و هجرش اهانت وی. تغیر بر صفات وی روا نه.

Ва алии бен Усмони алҷлобии разии аллоҳи анҳу чунин гуяд ки : муҳтамиласт ки он пери бузургро андари лафзи вусӯли мурод ба васли роҳ ҳақ бӯдааст ; аз он чаҳ дар кутуби роҳ ҳақ нест , ки иборот аз онаст ; ки чун тариқ возеҳ шавад иборат мунқатиъ гардад ; ки иборатро чандон қӯт буд ки андари ғайбати мақсӯд буд , чун мшоҳдт ҳосил омад иборат муталошӣ шавад . Чун дар сиҳҳати маърифати зФонҳо гунг буд аз иборат , кутуби аввалитар ки зойеъ буд . Ва аз машойихи разии аллоҳи анҳуам ба ҷузи вай ҳамин карданд чун шайхи алмшоихи Абӯсаиди фазли аллоҳи бен Муҳамади алмиҳнии раҳмаи аллоҳу ғайри вай ки кутуби худ ба об доданд . Ва гуруҳе аз матарсмон аз коҳилӣу мадади ҷаҳлро бидон аҳрор тақлид карданду моно ки он аҳрор бидон ба ҷузи инқитоъ алойиқ нахостанду тарки илтифоту фароғати дил аз модӯни вай ва ин ҷуз аз скри ибтидоу оташи кӯдакӣ рост наёяд ; аз он чаҳ мутамаккинро кунин ҳиҷоб накунад , коғази порае ҳам ҳиҷоб накунад . Чун дил аз алойиқ мунқатиъ шуд , порае коғазро чаҳ қимат буд ?

و علی بن عثمان الجلابی رضی اللّه عنه چنین گوید که: محتمل است که آن پیر بزرگ را اندر لفظ وصول مراد به وصل راه حق بوده است؛ از آن‌چه در کتب راه حق نیست، که عبارات از آن است؛ که چون طریق واضح شود عبارت منقطع گردد؛ که عبارت را چندان قوت بود که اندر غیبت مقصود بود، چون مشاهدت حاصل آمد عبارت متلاشی شود. چون در صحت معرفت زفان‌ها گنگ بود از عبارت، کتب اولی‌تر که ضایع بود. و از مشایخ رضی اللّه عنهم به‌جز وی همین کردند چون شیخ المشایخ ابوسعید فضل اللّه بن محمد المیهنی رحمه اللّه و غیر وی که کتب خود به آب دادند. و گروهی از مترسمان از کاهلی و مدد جهل را بدان احرار تقلید کردند و مانا که آن احرار بدان به‌جز انقطاع علایق نخواستند و ترک التفات و فراغت دل از مادون وی و این جز از سُکْر ابتدا و آتش کودکی راست نیاید؛ از آن‌چه متمکن را کونین حجاب نکند، کاغذ پاره‌ای هم حجاب نکند. چون دل از علایق منقطع شد، پاره‌ای کاغذ را چه قیمت بود؟

Аммо он ки гуяд : « шустани китоби муроди нафй иборатаст азтҳқиқи маънӣ » чунон ки гуфтеми пас аввалитар ан буд ки иборат аз забон манфӣ бошад ; аз он чаҳ дар китоби иборатӣ мактубаст ва бар забони иборатии ҷорӣу иборатӣ аз иборатии аввалӣ тар набошад .

اما آن که گوید: «شستن کتاب مراد نفی عبارت است ازتحقیق معنی»چنان‌که گفتیم پس اولی‌تر ان بود که عبارت از زبان منفی باشد؛ از آن‌چه در کتاب عبارتی مکتوب است و بر زبان عبارتی جاری و عبارتی از عبارتی اولی‌تر نباشد.

Ва марои чунин сӯрати бандад ки аҳмдбни абии алҳўории рҳмҳоллаҳи алайҳи андари ғалабаи ҳоли худ мустамеъ наёфту шарҳи ҳоли худ бар коғази пораҳо набшат . Чун бисёр фароҳам омад аҳл наёфт то нашр кардӣ . Ба об фурӯ гузошт вагуфт : « некӯи далелии ту ; аммо чун муроди баромад аз ту , машғӯл шудан ба ту маҳол буд . » ва низ эҳтимол кунад ки вайро кутуб аз авроду муомилот боз медошт ва машғӯл мегардонид , шуғл аз пеши худ бардошту фароғат дил талабед мари маъниро ва ба тарк иборот бигуфт .

و مرا چنین صورت بندد که احمدبن ابی الحواری رحمةاللّه علیه اندر غلبهٔ حال خود مستمع نیافت و شرح حال خود بر کاغذ پاره‌ها نبشت. چون بسیار فراهم آمد اهل نیافت تا نشر کردی. به آب فرو گذاشت وگفت:«نیکو دلیلی تو؛ اما چون مراد برآمد از تو، مشغول شدن به تو محال بود.» و نیز احتمال کند که وی را کتب از اوراد و معاملات باز می‌داشت و مشغول می‌گردانید، شغل از پیش خود برداشت و فراغت دل طلبید مر معنی را و به ترک عبارات بگفت.