Ва манеҳам : Суҳайли маърифату қутби муҳаббат , Абуабдуллои аҳмдбни яҳёи бен алҷлоء , разии аллоҳи анҳу

و منهم: سهیل معرفت و قطب محبت، ابوعبداللّه احمدبن یحیی بن الجلاء، رضی اللّه عنه

Аз бузургони қавм буду содоти вақт . Ва вайро тариқии некӯу сиратии писандида буду соҳиби ҷунайд буду Абулҳасани нурӣу ҷамоатӣ аз кбро , разии аллоҳи анҳуам вайро каломии олӣу ашоротӣ латифаст андари ҳақоиқ .

از بزرگان قوم بود و سادات وقت. و وی را طریقی نیکو و سیرتی پسندیده بود و صاحب جنید بود و ابوالحسن نوری و جماعتی از کبرا، رضی اللّه عنهم وی را کلامی عالی و اشاراتی لطیف است اندر حقایق.

Аз вай меояд ки гуфт : « ҳамаи алъорФи إлии мавлоаи Флми иътФи إлии шийъи сўоаҳ . » ҳиммати ориф бо ҳақ бошад ва аз вай ба ҳеҷ чиз боз нагардад ва бар ҳеҷ чиз фурӯ наёяд ; аз он ки орифро ба ҷузи маърифати ваии ҳеҷ чиз набошад . Чун сармояи дилаши маърифат буд мақсӯди ҳимматаши руят буд ; аз он чаҳ парокандагии ҳамми ҳамӯам бор овараду ҳамӯам аз даргоҳ ҳақ боздорад .

از وی می‌آید که گفت: «همَّةُ العارفِ إلی مَوْلاهُ فَلَمْ یَعْطِفْ إلی شَیءٍ سِواهُ.» همت عارف با حق باشد و از وی به هیچ چیز باز نگردد و بر هیچ چیز فرو نیاید؛ از آن که عارف را به‌جز معرفت وی هیچ چیز نباشد. چون سرمایهٔ دلش معرفت بود مقصود همتش رؤیت بود؛ از آن‌چه پراکندگی هِمم هُموم بار آورد و هُموم از درگاه حق بازدارد.

Аз ваии ҳикояти оранд ки гуфт : рӯзӣ тарсое дидам хӯбрӯй . Дар ҷамоли вай мутаҳайир шудам , андари муқобилаи ваии бистодм . Ҷунайди раҳмаи аллоҳ бар ман гузар кард . Бо вай гуфтам : « эй устод , худои таъолии ин чунин рӯй ба оташ дӯзах бихоҳад сӯхт ? » маро гуфт , разии аллоҳи анҳу : « эй писар , ин бозорча нафасаст ки туро бар ин медорад на назораи ибрат ; ки агар ба ибрат майнигарӣ , андар ҳар заррае аз мавҷӯдоти ҳамин ъҷўбаҳ мавҷӯдаст ; аммо зуд бошад ки ту бад-ӣн бе ҳурматии муаззаби гардӣ . » гуфт : чун ҷунайд рӯй аз ман бгрдонид , андари ҳоли қуръон фаромӯш кардам то солҳо май асъонти хостам аз худои таъолӣ ва тавба кардам то қуръон ба даст оварадам . Акнӯн Зуҳра он надорам ки ба ҳеҷ чиз аз мавҷӯдот илтифот кунам ё вақти худро ба назари андари ашёи зойеъи гардонам .

از وی حکایت آرند که گفت: روزی ترسایی دیدم خوبروی. در جمال وی متحیر شدم، اندر مقابلهٔ وی بیستادم. جنید رحمه اللّه بر من گذر کرد. با وی گفتم: «ای استاد، خدای تعالی این چنین روی به آتش دوزخ بخواهد سوخت؟» مرا گفت، رضی اللّه عنه: «ای پسر، این بازارچهٔ نفس است که تو را بر این می‌دارد نه نظارهٔ عبرت؛ که اگر به عبرت می‌نگری، اندر هر ذره‌ای از موجودات همین عجوبه موجود است؛ اما زود باشد که تو بدین بی حرمتی معذب گردی.» گفت: چون جنید روی از من بگردانید، اندر حال قرآن فراموش کردم تا سال‌ها می اسعانت خواستم از خدای تعالی و توبه کردم تا قرآن به دست آوردم. اکنون زَهرهٔ آن ندارم که به هیچ چیز از موجودات التفات کنم یا وقت خود را به نظر اندر اشیا ضایع گردانم.