Ва манеҳам : ваҳиди асру эмоми даҳр , АбуМуҳамад рӯем бен Аҳмад , разии аллоҳи анҳу

و منهم: وحید عصر و امام دهر، ابومحمد رُوَیم بن احمد، رضی اللّه عنه

Аз ҷумлаи аҷалау содоти машойих буд вози соҳиби сарони ҷунайди воқрони вай . Ва бар мазҳаби Довӯд , фақиҳи алФқҳои ризвони аллоҳи алайҳими аҷмъин буд . Ва андари илми тафсиру қироати ҳаззӣ вофир дошту андари замона дар фунуни илми чнўнбўд , ба улувва ҳолу рифъати мақом ва сафарҳои некӯӣ ба таҷред ва риёзатҳои шадиди андари тФрид ба ҷой оварда буду андари охири умри худро дар миёни днёдорон пинҳон карду муътамади гашт ба қазо . Ва дарҷати ваии акмали он буд ки бидон маҳҷӯб шудӣ ; то ҷунайд гуфт : « мо фориғон машғӯлем ва рӯем машғӯл фориғаст . »

از جملهٔ اجلّه و سادات مشایخ بود واز صاحب سران جنید واقران وی. و بر مذهب داود، فقیه الفقها رضوان اللّه علیهم اجمعین بود. و اندر علم تفسیر و قرائت حظی وافر داشت و اندر زمانه در فنون علم چنونبود، به علو حال و رفعت مقام و سفرهای نیکوی به تجرید و ریاضتهای شدید اندر تفرید به جای آورده بود و اندر آخر عمر خود را در میان دنیاداران پنهان کرد و معتمد گشت به قضا. و درجت وی اکمل آن بود که بدان محجوب شدی؛تا جنید گفت: «ما فارغان مشغولیم و رویم مشغول فارغ است.»

Ва вайро тасонифаст андари ин тариқат , фии алсмоъи хоссаи китобӣ ки мари онро ғалати алўоҷдин ном кардааст ки фитнаи онам .

و وی را تصانیف است اندر این طریقت، فی السماع خاصة کتابی که مر آن را غلط الواجدین نام کرده است که فتنهٔ آنم.

Меояд ки рӯзии яке ба наздики вай андар омад , вайро гуфт : « Киеви ҳолк ? » вай гуфт : « Киеви ҳоли ман дайнаи ҳавоау ҳамтаҳи дунёа , лӣси бсолҳи тақии влобъорФи нақӣ ? чигуна бошад ҳоли онкии дайни ваии ҳавоӣ вай бошаду ҳиммати ваии дунёӣ вай бошад , на некӯкорӣ буд аз халқи рамида ва на орифӣ буд аз халқи гузида ? »

میآید که روزی یکی به نزدیک وی اندر آمد، وی را گفت: «کیفَ حالُکَ؟» وی گفت: «کیفَ حالُ مَنْ دینُه هَواهُ و همّتُه دُنیاهُ، لیس بِصالحٍ تقیٍّ ولابعارفٍ نقیٍّ؟ چگونه باشد حال آنکه دین وی هوای وی باشد و همت وی دنیای وی باشد، نه نیکوکاری بود از خلق رمیده و نه عارفی بود از خلق گزیده؟»

Ва ин ишорат ба уюби нафас худ кардааст ; аз он ки дайн ба наздики нафаси ҳўӣ буд ,у мтобъони нафаси ҳўиро дайни ном ниҳодаанду мтобъти онро брзш шариъат карда ҳарки бар мурод эшон равад агарчӣ мбтдъ буд ба наздики эшон дайндор бошаду ҳарки бар хилоф эшон равад агарчӣ муттақе буд бедайн буд ба назд эшон . Ва ин офати андари замонаи мо шойиъаст , Фнъўзи биллоҳ аз суҳбати он ки сифаташи ин буд . Аммо он пер аз таҳқиқи рӯзгори соил ишоратӣ кардааст , ва низ раво буд ки андари он ҳол ӯро бадв бозгзоштаҳ бошанд то аз васфи вуҷӯди худ иборат кардаасту инсофи сифат худ бидода .

و این اشارت به عیوب نفس خود کرده است؛ از آن که دین به نزدیک نفس هوی بود، و متابعان نفس هوی را دین نام نهاده‌اند و متابعت آن را برزش شریعت کرده هرکه بر مراد ایشان رود اگرچه مبتدع بود به نزدیک ایشان دیندار باشد و هرکه بر خلاف ایشان رود اگرچه متقی بود بی دین بود به نزد ایشان. و این آفت اندر زمانهٔ ما شایع است، فنَعوذُ باللّه از صحبت آن که صفتش این بود. اما آن پیر از تحقیق روزگار سائل اشارتی کرده است، و نیز روا بود که اندر آن حال او را بدو بازگذاشته باشند تا از وصف وجود خود عبارت کرده است و انصاف صفت خود بداده.