Ва манеҳам : бадеъи аср ,у рафеъи қадар , Абуёқӯби Юсуфи бен ҳусайни алрозӣ , разии аллоҳи анҳу

و منهم: بدیع عصر، و رفیع قدر، ابویعقوب یوسف بن حسین الرازی، رضی اللّه عنه

Аз кброи аъиммаи вақт буду қудамои машойихи замон . Умрӣ некӯ ёфт . Мурӣди зии алнўни мисрӣ буд ва бо бисёре аз шуюух суҳбат дошта буду ҷумларо хизмат карда .

از کبرای ائمهٔ وقت بود و قدمای مشایخ زمان. عمری نیکو یافت. مرید ذی النون مصری بود و با بسیاری از شیوخ صحبت داشته بود و جمله را خدمت کرده.

Аз вай меояд ки гуфт : « أзли анноси алФқири алтмўъи волмҳби лмҳбўбаҳ . » залилтарин ҳамаи мардумони дарвеш таммоъ бошад ; чунон ки шарифтарин эшон фуқароӣ содиқ бошанд . Ва тамаъи мари дарвешро ба зли ду ҷаҳонии афканд ; азончаҳи даравишони худ дар чашми аҳл дунё ҳақиранд , чун бадишон тамаъ кунанд ҳақиртар гирданд . Пас Ганаӣ ба ъз бисёр тамомтар аз фақр ба зл буду тамаъи мари дарвешро ба такзиби сарф мансӯб кунаду дигари муҳиби мари маҳбӯби худро низ залилтарин ҳама халқ бошад ; ки муҳиби мари худро дар муқобилаи маҳбӯби худ сахти ҳақири шиносаду мар ӯро мутавозеъ бошад ва ин ҳам аз натоиҷи тамаъ буд . Чун тамаъ гусаста шуд зли бҷмлаҳ ъз гардад . Ва то Зулайхоро ба Юсуфи тамаъӣ май буд ҳар замони залилтар буд ва чун тамаъи бигусасти худои таъолии ҷамолу ҷавонии бадви боздод . Ва суннати чунин рафтааст ки иқболи муҳиби эърози маҳбӯб тақозо кунад . Чун муҳиби дӯстиро дрбргирд ва ба сарфи дӯстӣ аз дӯст фориғ шавад ва бо дӯстии бёромди ломҳолаҳ ки дӯсти бадв иқбол кунад ва ба ҳақиқати муҳаббат ъзаст то тамаъ васлат набӯд , чун муҳибро тамаъ висол бошаду брнёид , ъзши ҳама зл шавад . Ва ҳар муҳибиро ки вуҷӯди дӯстӣ аз висолу фироқи дӯст машғӯл нигараданд он муҳаббати вай маълул бошад .

از وی می‌آید که گفت: «أذلُّ النّاسِ الفَقیرُ الطَّمُوعُ وَالمُحِبُّ لمحبوبِه.» ذلیل‌ترین همه مردمان درویش طماع باشد؛ چنان‌که شریف‌ترین ایشان فقرای صادق باشند. و طمع مر درویش را به ذُلّ دو جهانی افکند؛ ازآنچه درویشان خود در چشم اهل دنیا حقیرند، چون بدیشان طمع کنند حقیرتر گردند. پس غنای به عزّ بسیار تمام‌تر از فقر به ذل بود و طمع مر درویش را به تکذیب صرف منسوب کند و دیگر محب مر محبوب خود را نیز ذلیل‌ترین همه خلق باشد؛ که محب مر خود را در مقابلهٔ محبوب خود سخت حقیر شناسد و مر او را متواضع باشد و این هم از نتایج طمع بود. چون طمع گسسته شد ذل بجمله عزّ گردد. و تا زلیخا را به یوسف طمعی می‌بود هر زمان ذلیل‌تر بود و چون طمع بگسست خدای تعالی جمال و جوانی بدو بازداد. و سنت چنین رفته است که اقبال محب اعراض محبوب تقاضا کند. چون محب دوستی را دربرگیرد و به صرف دوستی از دوست فارغ شود و با دوستی بیارامد لامحاله که دوست بدو اقبال کند و به‌حقیقت محبت عزّ است تا طمع وصلت نبود، چون محب را طمع وصال باشد و برنیاید، عزش همه ذل شود. و هر محبی را که وجود دوستی از وصال و فراق دوست مشغول نگرداند آن محبت وی معلول باشد.