Ва манеҳам : офтоби осмони муҳаббату қдўаҳи аҳли мъомлти Абуалҳусайн смнўни ибни Абдуллоҳи алхўос , разии аллоҳи анҳу

و منهم: آفتاب آسمان محبت و قدوهٔ اهل معاملت ابوالحسین سُمنون ابن عبداللّه الخواص، رضی اللّه عنه

Андари замона беназир буду андари муҳаббати шаънӣ азим дошт . Ҷумлаи машойихи вайро бузург доштанд . Вайро « смнўни алмҳб » хондандӣ ,у ваии худро « смнўни алкзоб » ном карда буд .

اندر زمانه بی نظیر بود و اندر محبت شأنی عظیم داشت. جملهٔ مشایخ وی را بزرگ داشتند. وی را «سَمنون المحب» خواندندی، و وی خود را «سَمنون الکذّاب» نام کرده بود.

Ва аз ғуломи Алхалӣли ранҷҳои бисёр кашид ва дар пеши Халифа бар ваии гувоҳӣҳои маҳол доду ҳама машойих бидон ранҷаи дили гаштанд .

و از غلام الخلیل رنج‌های بسیار کشید و در پیش خلیفه بر وی گواهیهای محال داد و همه مشایخ بدان رنجه دل گشتند.

Ва ин ғуломи Алхалӣли мардии мроӣӣ буду даъвии порсоӣӣ ва сӯфӣгарӣ кардӣ . Худро дар пеши Халифау султонёни маърӯфи гардонида буд ба макру шӯъбадау дайнро ба дунёи бФрўхтаҳи чунон ки андари замона мо бисёранду мусовии машойиху даравишон бар дасти гирифта буд дар пеши Халифа . Ва муродаши он буд то машойих маҳҷӯр гирданду каси бадишон табаррук накунад то ҷоҳи вай бар ҷой бимонад .

و این غلام الخلیل مردی مُرائی بود و دعوی پارسائی و صوفیگری کردی. خود را در پیش خلیفه و سلطانیان معروف گردانیده بود به مکر و شعبده و دین را به دنیا بفروخته چنان‌که اندر زمانهٔ ما بسیارند و مَساوی مشایخ و درویشان بر دست گرفته بود در پیش خلیفه. و مرادش آن بود تا مشایخ مهجور گردند و کس بدیشان تبرک نکند تا جاه وی بر جای بماند.

Хунаки смнўну машойих ки мари эшонро як кас буд бад-ӣни сифат . Имрӯз дар ин замона ҳар муҳаққиқиро сад ҳазор ғулом Алхалӣл ҳаст . Аммо бок нест ; ки ба мурдор , каркасони аввалӣ тар бошанд .

خنک سمنون و مشایخ که مر ایشان را یک کس بود بدین صفت. امروز در این زمانه هر محققی را صد هزار غلام الخلیل هست. اما باک نیست؛ که به مردار، کرکسان اولی‌تر باشند.

Ва чун ҷоҳи смнўни андари Бағдод бузург шуд , ҳар касе бадв тақарруб карданд . Ғуломи Алхалӣлро аз он ранҷ карду вазъҳо брсохтн гирифт . То заниро чашм бар ҷамол смнўн афтод , худро бар вай арза кард . Вай або кард . То он зани наздик ҷунайд шуд ки : « смнўнро бигӯӣ то маро ба занӣ кунад . » ҷунайдро аз он нохуш омад . Вайро заҷр кард . Зан ба наздики ғулом Алхалӣл омаду тӯҳматии чунон ки занон ниҳанд бар ваии ниҳоду ғуломи Алхалӣли чунон ки аъдо шунаванд башнаваду съоит бар даст гирифту Халифаро бар ваии мутағаййир крдто бифармуд ки вайро бикашанд . Чун сайёфро биовараданд ва аз Халифа фармон хостанд , чун Халифаи фармон хост дод забонаш бигирифт . Чун шаб даромад бихуфт , ба хоб дид ки : « заволи ҷони смнўн дар заволи малики ту бастааст . » дигари рӯзи узри хост ва бахӯбӣ бозгардонед .

و چون جاه سمنون اندر بغداد بزرگ شد، هر کسی بدو تقرب کردند. غلام الخلیل را از آن رنج کرد و وضع‌ها برساختن گرفت. تا زنی را چشم بر جمال سمنون افتاد، خود را بر وی عرضه کرد. وی ابا کرد. تا آن زن نزدیک جنید شد که: «سمنون را بگوی تا مرا به زنی کند.» جنید را از آن ناخوش آمد. وی را زجر کرد. زن به نزدیک غلام الخلیل آمد و تهمتی چنان‌که زنان نهند بر وی نهاد و غلام الخلیل چنان‌که اعدا شنوند بشنود و سعایت بر دست گرفت و خلیفه را بر وی متغیر کردتا بفرمود که وی را بکشند. چون سیاف را بیاوردند و از خلیفه فرمان خواستند، چون خلیفه فرمان خواست داد زبانش بگرفت. چون شب درآمد بخفت، به خواب دید که: «زوال جان سمنون در زوال ملک تو بسته است.» دیگر روز عذر خواست و بخوبی بازگردانید.

Ва вайро калом олӣасту ишорати дақиқи андари ҳақиқати муҳаббату ваии он буд ки аз ҳиҷоз меомад , аҳл фӣад гуфтанд : « мо росхўни гӯй . » бар минбар шуд ва сухан мегуфт , мустамеъ надошт . Рӯй ба қнодил кард ва гуфт : « бо шумо мегӯям . » он ҳамаи қандилҳо дарҳам афтод ва хирад бишикаст .

و وی را کلام عالی است و اشارت دقیق اندر حقیقت محبت و وی آن بود که از حجاز می‌آمد، اهل فید گفتند: «ما راسخون گوی.» بر منبر شد و سخن می‌گفت، مستمع نداشت. روی به قنادیل کرد و گفت: «با شما می‌گویم.» آن همه قندیل‌ها درهم افتاد و خرد بشکست.

Аз ваии разии аллоҳ анҳу меояд ки гуфт : « лоиъбри ани шийъи алои бмои ҳў أрқ манеҳ , влошиءи أрқи ман алмҳбаҳ , Фбми иъбри анҳо ? »

از وی رضی اللّه عنه می‌آید که گفت: «لایُعَبَّرُ عَنْ شیءٍ الّا بما هو أَرَقُّ مِنه، ولاشیءٌ أرَقُّ مِنَ المَحبَّةِ، فَبِمَ یَعَبَّرُ عَنها؟»

Яъне иборат аз чизеи нозуктар аз он чиз бошад , ва чун арқи муҳаббати ҳеҷ чиз набошад , ба чаҳ чизи иборат аз он кунанд ?у муроди ин , онаст ки иборат аз муҳаббат мунқатиъаст ; аз он чаҳ иборати сифати маъбар буду муҳаббати сифат маҳбӯбаст . Пас иборати ин мари ҳақиқати онро идрок натавонад карду аллоҳи аълами болсўоб .

یعنی عبارت از چیزی نازک‌تر از آن چیز باشد، و چون ارق محبت هیچ چیز نباشد، به چه چیز عبارت از آن کنند؟ و مراد این، آن است که عبارت از محبت منقطع است؛ از آن‌چه عبارت صفت معبر بود و محبت صفت محبوب است. پس عبارت این مر حقیقت آن را ادراک نتواند کرد و اللّه اعلم بالصواب.