Ва манеҳам : сарвари дилҳо ,у нури сарҳо , Амри бен Усмони алмкӣ , разии аллоҳи анҳу

و منهم: سرور دلها، و نور سرها، عمرو بن عثمان المکی، رضی اللّه عنه

Аз кброу содоти аҳли тариқат буд . Вайро тасониф машҳураст андари ҳақоиқи ин илму нисбати иродати худ ба ҷунайд кардӣ , аз баъди он ки Абӯсаиди хрозро дида буд ва бо нбоҷӣ суҳбат карда буду андари усӯл , эмоми вақт буд .

از کبرا و سادات اهل طریقت بود. وی را تصانیف مشهور است اندر حقایق این علم و نسبت ارادت خود به جنید کردی، از بعد آن که ابوسعید خراز را دیده بود و با نِباجی صحبت کرده بود و اندر اصول، امام وقت بود.

Аз вай меояд ки гуфт : « лоиқъи алии кайфӣаи алўҷди ибора , лأнаҳи сар аллоҳ ъанд алмؤмнин . » иборат бар кайфияти ваҷд дӯстон науфтад ; аз он чаҳ он сар ҳақаст ба наздики муъминон ва ҳарчӣ иборати бандаи андари он тасарруф тавонад кард он сар ҳақ набошад ; аз он чаҳ куллияти такаллуфи банда аз асрори раббонӣ мунқатиъаст .

از وی می‌آید که گفت: «لایَقَعُ عَلی کَیْفِیَّةِ الوَجْدِ عِبارَةٌ، لأنَّهُ سِرُّ اللّهِ عندَ المؤمنینَ.» عبارت بر کیفیت وجد دوستان نیفتد؛ از آن‌چه آن سر حق است به نزدیک مؤمنان و هرچه عبارت بنده اندر آن تصرف تواند کرد آن سر حق نباشد؛ از آن‌چه کلیت تکلف بنده از اسرار ربانی منقطع است.

Ва гӯйанд чун Амр ба Исфаҳон омад , ҳдсӣ ба суҳбати ваии пайвасту падари монеъи вай буд аз суҳбати Амр ; то бемор шуду муддатии баромад . Рӯзӣ шайх бархест ва бо ҷамоатии фуқаро ба иёдат вай шуд . Ҳдс ба шайх ишорат кард то қўолро бигӯед то байтӣ бархонад . Амри қўолро гуфт : бархон :

و گویند چون عمرو به اصفهان آمد، حَدَثی به صحبت وی پیوست و پدر مانع وی بود از صحبت عمرو؛ تا بیمار شد و مدتی برآمد. روزی شیخ برخاست و با جماعتی فقرا به عیادت وی شد. حدث به شیخ اشارت کرد تا قوال را بگوید تا بیتی برخواند. عمرو قوال را گفت: برخوان:

Бемор чун бишунид бархест ва бинишасту лҳбу султони бемории вай камтар шуд . Гуфт : задане :

بیمار چون بشنید برخاست و بنشست و لهب و سلطان بیماری وی کمتر شد. گفت: زِدْنی:

Бемор бархесту нолонӣ аз ӯ кам шуд ,у падари вайро ба суҳбати Амр мусаллам гардонид ва он андеша ки май будаш андари дил , аз он тавба кард . Вони ҳдси яке аз бузургон тариқат шуд . Ва ҳўأълм .

بیمار برخاست و نالانی از او کم شد، و پدر وی را به صحبت عمرو مسلم گردانید و آن اندیشه که می‌بودش اندر دل، از آن توبه کرد. وآن حدث یکی از بزرگان طریقت شد. و هوأعلم.