Ва манеҳам : молики улқулуб ,у моҳии алъиўб , АбуМуҳамади саҳли бен Абдуллоҳи алтстрӣ , разии аллоҳи анҳу

و منهم: مالک القلوب، و ماحی العیوب، ابومحمد سهل بن عبداللّه التستری، رضی اللّه عنه

Эмоми вақт буд ва ба ҳамаи забонҳо сутӯда . Вайро риёзот бисёрасту муомилоти некӯу каломи латифи андари ихлосу уюби афъол .

امام وقت بود و به همه زبان‌ها ستوده. وی را ریاضات بسیار است و معاملات نیکو و کلام لطیف اندر اخلاص و عیوب افعال.

Ва уламоӣ зоҳир гӯйанд : « ҳўи ҷамъи байни алшриъаҳи волҳқиқаҳ . ӯ ҷамъ кардааст миёни шариъату ҳақиқат . » ва ин аз эшон хатост ; аз он чаҳ каси худ фарқ накардааст ,у шариъати ҷуз ҳақиқат несту ҳақиқати ҷузи шариъати не ва ба ҳукми он ки ибороти он пери ризвони аллоҳи алайҳи андари идроки саҳл тарасту табоиъи беҳтар андар ёбанд , ин сухан гӯйанд ва чун ҳақи таъолӣ ҷамъ кардааст миёни ҳақиқату шариъат , маҳол бошад ки авлиёӣ ӯ фарқ кунанд вломҳолаҳ чун фарқ ҳосил омад , ради якеу қабул дайгарӣ бияёд . Пас ради шариъати илҳод буду ради ҳақиқати ширк ва он фарқ ки кунанд мари тафреқи маъниро нест ки исбот ҳадаст ; чунон ки гуяд : « лоإлаҳи إлои аллоҳи ҳқиқаҳ , Муҳамади расӯли аллоҳи шриъаҳ . » агар касе хоҳад ки андари ҳоли сиҳҳати имони якеро аз дайгарӣ ҷудо кунад натавонад карду хосташи ботил ва дар ҷумлаи шариъати фаръи ҳақиқат буд ; чунон ки маърифат ҳақиқатасту пазируфти фармони маърӯфи шариъат . Пас ин зоҳирёнро ҳар чаҳ табъи андар он науфтад бидон мункир шаванд ,у инкори аслӣ аз усӯли роҳи ҳақ бо хатар буду алҳмди ллаҳи алии алإимон .

و علمای ظاهر گویند: «هوَ جَمَعَ بَیْنَ الشّریعَةِ والحقیقةِ. او جمع کرده است میان شریعت و حقیقت.» و این از ایشان خطاست؛ از آن‌چه کس خود فرق نکرده است، و شریعت جز حقیقت نیست و حقیقت جز شریعت نی و به حکم آن که عبارات آن پیر رضوان اللّه علیه اندر ادراک سهل‌تر است و طبایع بهتر اندر یابند، این سخن گویند و چون حق تعالی جمع کرده است میان حقیقت و شریعت، محال باشد که اولیای او فرق کنند ولامحاله چون فرق حاصل آمد، رد یکی و قبول دیگری بیاید. پس رد شریعت الحاد بود و رد حقیقت شرک و آن فرق که کنند مر تفریق معنی را نیست که اثبات حد است؛ چنان‌که گوید: «لاإله إلّا اللّهُ حَقیقَةٌ، محمّدٌ رسولُ اللّهِ شَریعَةٌ.» اگر کسی خواهد که اندر حال صحت ایمان یکی را از دیگری جدا کند نتواند کرد و خواستش باطل و در جمله شریعت فرع حقیقت بود؛ چنان‌که معرفت حقیقت است و پذیرفت فرمان معروف شریعت. پس این ظاهریان را هر چه طبع اندر آن نیفتد بدان منکر شوند، و انکار اصلی از اصول راه حق با خطر بود و الحمدُ لِلّهِ عَلَی الإیمانِ.

Ва аз вай меояд ки гуфт : « мотлъти шамси влоғрбти алии أҳли ваҷҳи алأрзи алои ваҳми ҷҳоли биллоҳ , إлои ман иؤсри аллоҳи алӣ нафса врўҳаҳи вднёҳу охирата . » офтоб барнаёмад ва фурӯ нашуд бар ҳеҷ кас аз рӯй замин ки вай на ба худованди таъолии ҷоҳил буд , магари он ки вайро баргузед бар тану ҷону дунёу охират ; яъне ҳар ки дасти андари огўш худ дорад , далели он буд ки вай ба худованди ъзу ҷли ҷоҳил буд ; аз он чаҳ маърифати ваии тарки тадбир иқтизо кунаду тарки тадбири таслим буду исботи тадбир аз ҷаҳл бошад ба тақдир . Валлоҳи аълам .

و از وی می‌آید که گفت: «ماطَلَعَتْ شمسٌ وَلاغَربَتْ عَلی أهلِ وَجْهِ الْأَرْضِ الّا وَهُم جُهّالٌ بِاللّهِ، إلّا مَنْ یُؤثِرُ اللّهَ عَلی نَفْسِهِ وَرُوحهِ وَدُنیاه و آخِرَتِه.» آفتاب برنیامد و فرو نشد بر هیچ کس از روی زمین که وی نه به خداوند تعالی جاهل بود، مگر آن که وی را برگزید بر تن و جان و دنیا و آخرت؛ یعنی هر که دست اندر آگوش خود دارد، دلیل آن بود که وی به خداوند عزّ و جلّ جاهل بود؛ از آن‌چه معرفت وی ترک تدبیر اقتضا کند و ترک تدبیر تسلیم بود و اثبات تدبیر از جهل باشد به تقدیر. واللّه اعلم.