Ва манеҳам : ихтиёри аҳли ҳарамину ҷумлаи машойихро қурраи айн , Абуабдуллои Муҳамади ибни алФзли алблхӣ , разии аллоҳи анҳу

و منهم: اختیار اهل حرمین و جملهٔ مشایخ را قرّة عین، ابوعبداللّه محمد ابن الفضل البلخی، رضی اللّه عنه

Аз ҷлаҳи машойих буду писандидаи Ироқу хуросон буд . Мурӣди аҳмдбни хзрўиаҳ буд вобўъсмони ҳириро ба ваии майлии азим буд . Вайро аз Балх берун карданд мутаъассибон аз барои ишқи мазҳаб . Вай ба Самарқанд шуду умри он ҷо гузошт .

از جلّهٔ مشایخ بود و پسندیدهٔ عراق و خراسان بود. مرید احمدبن خضرویه بود وابوعثمان حیری را به وی میلی عظیم بود. وی را از بلخ بیرون کردند متعصبان از برای عشق مذهب. وی به سمرقند شد و عمر آن‌جا گذاشت.

Аз вай меояд ки гуфт : « أърФи анноси биллоҳи أшдҳми муҷоҳидаи фии أўомраҳу أтбъҳми лснаҳи набӣа . » яъне бузургтарин аҳли маърифати муҷтаҳидтарин эшон бошад андари адои шариъат ва бо рағбаттарин андари ҳифзи суннату мтобъту ҳарки ба ҳақи наздиктар буд бар овомираши ҳаристар буду ҳаркии азуии давртар буд аз мтобъти расӯлаши давртар буду маъразтар .

از وی می‌آید که گفت: «أَعْرَفُ النّاسِ باللّهِ أَشَدُهُم مُجاهَدَةً فی أوامِرِهِ و أَتْبَعُهُم لِسُنَّةِ نَبیِّه.» یعنی بزرگترین اهل معرفت مجتهدترین ایشان باشد اندر ادای شریعت و با رغبت‌ترین اندر حفظ سنت و متابعت و هرکه به حق نزدیک‌تر بود بر اوامرش حریص‌تر بود و هرکه ازوی دورتر بود از متابعت رسولش دورتر بود و معرض‌تر.

Аз вай меояд ки гуфт : « аҷабати ммни иқтъи албўодии волқФору алмФоўз ҳатто исли إлии байтау ҳарама ; лأни фӣаи осори أнбёӣаҳ , Киеви лоиқтъ нафса вҳўоаҳ ҳатто исли إлии қалба ; лأни фӣаи осори мавлоа ! » аҷаб дорам аз онкии бодияҳоу биёбонҳо бабрад то ба хона вай расад ки андар ӯ осори анбиёӣ вайаст , чаро бодияи нафаси вдрёии ҳўиро набард то ба дил худ расад ки андар ӯ осори мавлоӣ вайаст ! ? яъне дил ки маҳал маърифатаст бузургвортар аз каъба ки қибла хизматаст . Каъбаи он буд ки пайвастаи назари бандаи бадв буду дили он ки пайвастаи назари ҳақи бадв буд . Он ҷо ки дил , дӯсти ман он ҷо , он ҷо ки ҳукми ваии муроди ман он ҷо , ва он ҷо ки асари анбиёии ман , қиблаи дӯстони ман он ҷо . Валлоҳи аълам .

از وی می‌آید که گفت: «عَجِبْتُ مِمَّنْ یَقْطَعُ البَوادِیَ والقِفارَ و المَفاوِزَ حتّی یَصّلَ إلی بَیْتِه و حَرَمِه؛ لِأنَّ فیه آثارَ أنبیائِه، کَیْفَ لایَقْطَعُ نَفْسَهُ وَهَواهُ حتّی یَصِلَ إلی قَلْبِه؛ لأنَّ فیه آثارَ مَوْلاهُ!» عجب دارم از آنکه بادیه‌ها و بیابان‌ها ببُرَد تا به خانهٔ وی رسد که اندر او آثار انبیای وی است، چرا بادیهٔ نفس ودریای هوی را نبُرد تا به دل خود رسد که اندر او آثار مولای وی است!؟ یعنی دل که محل معرفت است بزرگوارتر از کعبه که قبلهٔ خدمت است. کعبه آن بود که پیوسته نظر بنده بدو بود و دل آن که پیوسته نظر حق بدو بود. آن‌جا که دل، دوست من آن‌جا، آن‌جا که حکم وی مراد من آن‌جا، و آن‌جا که اثر انبیای من، قبلهٔ دوستان من آن‌جا. واللّه اعلم.