Ва манеҳам : шайхи бохатар ,у фонӣ аз авсофи башар , Абуабдуллои мҳмдбни алии алтрмзӣ , разии аллоҳи анҳу

و منهم: شیخ باخطر، و فانی از اوصاف بشر، ابوعبداللّه محمدبن علی التّرمذی، رضی اللّه عنه

Андари фунуни илми комилу эмом буд ва аз машойихи муҳташам буд . Вайро тасониф бисёрасту некӯ ,у каромоти машҳури андари баён ҳар китоб , чун хатми алўлоиаҳу китоби алнҳҷу нўодролосўл ,у ҷузи ин бисёр кутуби дигар сохтаасту сахт муаззамаст ба нздкии ман ; зеро ки дилами шикор вайаст .

اندر فنون علم کامل و امام بود و از مشایخ محتشم بود. وی را تصانیف بسیار است و نیکو، و کرامات مشهور اندر بیان هر کتاب، چون ختم الولایة و کتاب النّهج و نوادرالاصول، و جز این بسیار کتب دیگر ساخته است و سخت معظم است به نزدکی من؛ زیرا که دلم شکار وی است.

Ва шайх ман гуфт рҳмҳоллаҳи алайҳ ки : « Муҳамад дар ятемаст ки андари ҳамаи олам ҳам?ил надорад . »

و شیخ من گفت رحمةاللّه علیه که: «محمد درّ یتیم است که اندر همه عالم هِمال ندارد.»

Ва андари улӯми зоҳири вайро низ кутубасту андари аҳодӣси аснод олӣ дораду тафсирӣ ибтидо карда бӯдааст умри тамом кардан он наёфт , бидон миқдор ки кардааст дар миёни аҳли олам мунташирасту фиқҳ бар яке аз хавоси ёрони Абӯҳанифаи разии аллоҳи анҳуам хонда буд . Вайро андари термади Муҳамад ҳаким хонанду ҳакимён аз мутасаввифаи иқтидо бадв кунанд .

و اندر علوم ظاهر وی را نیز کتب است و اندر احادیث اسناد عالی دارد و تفسیری ابتدا کرده بوده است عمر تمام کردن آن نیافت، بدان مقدار که کرده است در میان اهل عالم منتشر است و فقه بر یکی از خواص یاران ابوحنیفه رضی اللّه عنهم خوانده بود. وی را اندر ترمد محمد حکیم خوانند و حکیمیان از متصوّفه اقتدا بدو کنند.

Ва вайро маноқиб бисёраст . Яке аз он ҷумлаи он ки бо Хизри пайғамбари алайҳи ассалом суҳбат дошта буду Абубакри вроқи трмдӣ ки мурӣди вай буд ривоят кунад ки : « ҳар як шанбеи Хизр ба наздик вай омадӣу воқеаҳо аз як дигари бпрсидндӣ . »

و وی را مناقب بسیار است. یکی از آن جمله آن که با خضر پیغمبر علیه السّلام صحبت داشته بود و ابوبکر وراق ترمدی که مرید وی بود روایت کند که: «هر یک شنبه خضر به نزدیک وی آمدی و واقعه‌ها از یک‌دیگر بپرسیدندی.»

Аз вай меояд ки гуфт : « ман ҷаҳли أўсоФи алъбўдиаҳи Фҳўи бнъўти алрбониаҳи أҷҳл . » ҳарки ба илми шариъату авсофи бандагӣ ҷоҳил бошад ӯ ба авсофи худованди таъолии ҷоҳил тар бошад . Ва ҳарки ба маърифати нафас ки махлуқаст роҳи набард ба маърифати ҳақи таъолӣ ки холиқаст , ҳам роҳи набард . Ва ҳаркии офоти сифат башарият набинад латоифи сифоти рубубият кӣ донад ? ки зоҳир ба ботин таъаллуқ дорад , ҳарки ба зоҳир таъаллуқ кунад беботин , маҳол ва ҳар ки ба ботини таъаллуқи кндбии зоҳир , маҳол . Пас маърифати авсофи рубубияти андари сиҳҳати арқони убудийят бастааст ва бе он дуруст наёяд . Ва ин калимаи сахт бо асл ва муфидаст , ба ҷойгоҳи худ тамом карда шавад , ани шоаллоҳ , таъолӣ .

از وی می‌آید که گفت: «مَنْ جَهِلَ أَوْصافَ العُبودیّةِ فَهُوَ بِنُعوتِ الرّبّانِیَّةِ أجْهَلُ.» هرکه به علم شریعت و اوصاف بندگی جاهل باشد او به اوصاف خداوند تعالی جاهل‌تر باشد. و هرکه به معرفت نفس که مخلوق است راه نبرد به معرفت حق تعالی که خالق است، هم راه نبرد. و هرکه آفات صفت بشریت نبیند لطایف صفات ربوبیت کی داند؟ که ظاهر به باطن تعلق دارد، هرکه به ظاهر تعلق کند بی باطن، محال و هر که به باطن تعلق کندبی ظاهر، محال. پس معرفت اوصاف ربوبیت اندر صحت ارکان عبودیت بسته است و بی آن درست نیاید. و این کلمه سخت با اصل و مفید است، به جایگاه خود تمام کرده شود، ان شاءاللّه، تعالی.