Ва манеҳам : шарафи зӯҳҳоди уммату мзкии аҳли фақру сФўт , Абубакри мҳмдбни умри алўроқ , разии аллоҳи анҳу

و منهم: شرف زهّاد امت و مُزکی اهل فقر و صفوت، ابوبکر محمدبن عمر الوراق، رضی اللّه عنه

Аз бузургони машойих буд ва аз зӯҳҳоди эшон . Аҳмади хзрўиаҳро дида буд ва бо Муҳамади бен алӣ суҳбат дошта . Вайро кутубаст андари одобу муомилоту машойихи рҳмҳми аллоҳи вайро мؤдби алоўлёء хондаанд .

از بزرگان مشایخ بود و از زهاد ایشان. احمد خضرویه را دیده بود و با محمد بن علی صحبت داشته. وی را کتب است اندر آداب و معاملات و مشایخ رحمهم اللّه وی را مؤدِّب الاولیاء خوانده‌اند.

Ваии ҳикояти кндкаҳ : Муҳамади бен алии разии аллоҳи ънҳмои ҷузи вай чанд Фромн дод ки : « андар Ҷайҳун андоз . » марои дили надод , андар хона биниҳодам ва биёмадам ва гуфтам : « андохтам . » гуфт : « чаҳ дидӣ ? » гуфтам : « ҳеҷ надидам . » гуфт : « нияндохтае , бозгарду андар об андоз . » бозгаштам ,у диламро васвоси он бурҳон бигирифт . Он аҷзоро андари оби андохтам . Об ба ду пора шуду сандӯқии баромади сарбоз . Чун аҷзои андар ӯ афтод сар фароҳам шуд . Бозомадам ва ҳикоят кардам . Гуфто : « акнӯн андохтӣ . » гуфтам : « аиҳо ашшайх , сари ин ҳадис чаҳ буд ? бо ман бигӯӣ . » гуфт : « таснифӣ карда будам андари усӯлу таҳқиқ ки фаҳм , идрок он наметавонист кард . Бародари ман Хизри алайҳи ассалом аз ман бхўост . Ин обро худованди таъолӣ фармон дода буд то он бадви расонад . »

وی حکایت کندکه: محمد بن علی رضی اللّه عنهما جز وی چند فرامن داد که: «اندر جیحون انداز.» مرا دل نداد، اندر خانه بنهادم و بیامدم و گفتم: «انداختم.» گفت: «چه دیدی؟» گفتم: «هیچ ندیدم.» گفت: «نینداخته‌ای، بازگرد و اندر آب انداز.» بازگشتم، و دلم را وسواس آن برهان بگرفت. آن اجزا را اندر آب انداختم. آب به دو پاره شد و صندوقی برآمد سرباز. چون اجزا اندر او افتاد سر فراهم شد. بازآمدم و حکایت کردم. گفتا: «اکنون انداختی.» گفتم: «ایها الشّیخ، سر این حدیث چه بود؟ با من بگوی.» گفت: «تصنیفی کرده بودم اندر اصول و تحقیق که فهم، ادراک آن نمی‌توانست کرد. برادر من خضر علیه السّلام از من بخواست. این آب را خداوند تعالی فرمان داده بود تا آن بدو رساند.»

Аз вай меояд ки гуфт : « анноси салоса : алълмоء ,у алФқроءу аломроء ; Фозои Фсди алълмоءи Фсди алтоъаҳ ,у إзои Фсди алФқроءи Фсди алأхлоқ ,у إзои Фсди алأмроءи Фсди алмъош . » мардумон се гуруҳанд : яке олимон ; вдигри фақирон ,у сдигри амирон . Чун умаро табоҳ шаванд маоши хилоиқу иктисоби эшон табоҳ шавад ва чун уламо табоҳ шаванд тоъату брзши шариъат бар халқи табоҳ ва шӯрида гардад ва чун фуқаро табоҳ шаванд хуйҳо бар халқ табоҳ шавад . Пас табоҳии умароу салотин ба ҷавр бошад вози он уламо ба тамаъ ва аз он фуқаро ба риё ва то мулӯк аз уламо эъроз накунанд табоҳ нигараданд , ва то уламо бо мулӯк суҳбат накунанд табоҳ нигараданд ва то фуқарои раёсат яъне меҳтарии нтлбнд табоҳ нигараданд ; аз онкии ҷаври мулӯк аз беилмӣ буд ,у тамаъи уламо аз бедиёнатӣу риёии фуқаро аз бетаваккулӣ . Пас малик беилм ,у олам бепарҳезу фақир бе таваккули қрноӣ шаётинанду фасоди ҳамаи халқи олами андари фасоди ин се гуруҳ бастааст .

از وی می‌آید که گفت: «النّاسُ ثَلاثةٌ: العلماءُ، و الفقراءُ و الامراءُ؛ فاذا فَسَدَ العلماءُ فَسَدَ الطّاعةُ، و إذا فَسَدَ الفقراءُ فَسَدَ الأخلاقُ، و إذا فَسَدَ الأمراءُ فَسَدَ المعاشُ.» مردمان سه گروهند: یکی عالمان؛ ودیگر فقیران، و سدیگر امیران. چون امرا تباه شوند معاش خلایق و اکتساب ایشان تباه شود و چون علما تباه شوند طاعت و برزش شریعت بر خلق تباه و شوریده گردد و چون فقرا تباه شوند خوی‌ها بر خلق تباه شود. پس تباهی امرا و سلاطین به جور باشد واز آنِ علما به طمع و از آنِ فقرا به ریا و تا ملوک از علما اعراض نکنند تباه نگردند، و تا علما با ملوک صحبت نکنند تباه نگردند و تا فقرا ریاست یعنی مهتری نطلبند تباه نگردند؛ از آنکه جور ملوک از بی علمی بود، و طمع علما از بی دیانتی و ریای فقرا از بی توکلی. پس مَلِک بی علم، و عالم بی پرهیز و فقیر بی توکل قُرَنای شیاطین‌اند و فساد همه خلق عالم اندر فساد این سه گروه بسته است.