Ва манеҳам : сафинаи таваккулу ризоу солики тариқи фано , Абӯсаиди аҳмдбни исои алхроз , разии аллоҳи анҳу

و منهم: سفینهٔ توکل و رضا و سالک طریق فنا، ابوسعید احمدبن عیسی الخرّاز، رضی اللّه عنه

Ки лисони аҳволи мурӣдону бурҳони авқоти толибон буду нахусти кас ки аз мақоми фаноу бақо иборат кард , вай буду вайро маноқиб машҳурасту риёзоту нктҳои мазкӯр ,у тасонифи мтлолӣу калому румузи олӣ ва бо зии алнўни мисрӣу башари ҳоФӣу сиррии сиқтӣ суҳбат карда буд .

که لسان احوال مریدان و برهان اوقات طالبان بود و نخست کس که از مقام فنا و بقا عبارت کرد، وی بود و وی را مناقب مشهور است و ریاضات و نکت‌های مذکور، و تصانیف متلالی و کلام و رموز عالی و با ذی النون مصری و بِشْر حافی و سری سَقَطی صحبت کرده بود.

Ва аз вай меояд ки андари қавли пайғамбар , алайҳи ассалом : « ҷабалати улқулуби алии ҳуби ман أҳсни إлиҳо » , қол : «у аъҷбои лмни ири мҳснои ғайриаллоҳ , Киеви лоимили бклитаҳи إлии аллоҳ ! » офариниши дилҳо бар дӯстии он касаст ки бадв некуӣ кунад ; яъне ҳар ки ба ҷой касе некуӣ кунад , ломҳолаҳи он кас ба дили мари он касро дӯст гирад . Бўсъид гуфт : во аҷабо ! он ки дар ҳамаи олами ҷузи худовандро таъолӣ Муҳсин надонад , чигуна дили бакуляти бадви нспорд ? аз он чаҳ эҳсон бар ҳақиқати он буд ки молик алأъён кунад ; ки эҳсони некуӣ кардан буд ба ҷой касе ки бидон некуии муҳтоҷ буд . Он ки вайро аз ғайри эҳсон бояд , вай чигуна эҳсон тавонад кард ? пас малику малики мари худованди рости ҷли ҷалола ки аз ғайр бениёзаст ,у ҳамаи оламин ва кунин бадви ниёзманд ва чун дӯстони ҳақи ин маънии бдонстнди андари анъому эҳсон , манъаму Муҳсини диданд . Длҳоишони бакуляти асири дӯстӣ вай шуд , аз ғайри вай эъроз карданд . Валлоҳи аълам .

و از وی می‌آید که اندر قول پیغمبر، علیه السّلام: «جُبِلَتِ القُلوبُ عَلی حُبِّ مَنْ أحْسَنَ إلَیها»، قال: «و اعَجَبا لِمَنْ یَرَ مُحْسِناً غَیْرَاللّه، کَیْفَ لایَمیلُ بِکُلِیَّته إلی اللّه!» آفرینش دل‌ها بر دوستی آن کس است که بدو نیکویی کند؛ یعنی هر که به جای کسی نیکویی کند، لامحاله آن کس به دل مر آن کس را دوست گیرد. بوسعید گفت: وا عجبا! آن که در همه عالم جز خداوند را تعالی محسن نداند، چگونه دل بکلیت بدو نسپارد؟ از آن‌چه احسان بر حقیقت آن بود که مالک الأعیان کند؛ که احسان نیکویی کردن بود به جای کسی که بدان نیکویی محتاج بود. آن که وی را از غیر احسان باید، وی چگونه احسان تواند کرد؟ پس مُلک و مِلک مر خداوند راست جل جلاله که از غیر بی نیاز است، و همه عالمین و کونین بدو نیازمند و چون دوستان حق این معنی بدانستند اندر انعام و احسان، مُنعم و مُحسن دیدند. دلهایشان بکلیت اسیر دوستی وی شد،از غیر وی اعراض کردند. واللّه اعلم.