Ва манеҳам : шоҳиди муҳаққиқон ,у далели мурӣдон , Абулҳасани алии бен Муҳамади алосФҳонӣ , разии аллоҳи анҳу

و منهم: شاهد محققان، و دلیل مریدان، ابوالحسن علی بن محمد الاصفهانی، رضی اللّه عنه

Ва низ алии бен саҳл гӯйанд .

و نیز علی بن سهل گویند.

Вай аз кбори машойих буд . Ҷунайдро бадви макотибат латифасту Амри бен Усмон ба зиёрати вай ба Исфаҳон шуду ваии соҳиби Абӯтуроб буд вқрини ҷунайд . Махсӯсаст вай ба тариқи сутӯдаи андари тасаввуф ба ризоу риёзату маҳфӯз аз Фтну офату забонии некӯи андари ҳақоиқу мъомлт ва беоне латифи андари дақоиқу ишорат .

وی از کبار مشایخ بود. جنید را بدو مکاتبت لطیف است و عمرو بن عثمان به زیارت وی به اصفهان شد و وی صاحب ابوتراب بود وقرین جنید. مخصوص است وی به طریق ستوده اندر تصوّف به رضا و ریاضت و محفوظ از فِتن و آفت و زبانی نیکو اندر حقایق و معاملت و بیانی لطیف اندر دقایق و اشارت.

Аз вай меояд ки гуфт : « алҳзўри أФзли ман алиқин , лأни алҳзўри ватаноту алиқини хатарот . » ҳузур ба ҳақи фозилтар аз яқин аз ҳақ ; аз он ки ҳузури андари дил мтўтн бошаду ғифлат бар он раво набошад ,у яқини хотирӣ буд ки гуҳ бияёду гуҳи бишавад . Пас ҳозирони андар пешгоҳ бошанду мўқнон бар даргоҳу андари ғайбату ҳузури бобӣ муфрад биорем андари ин китоб .

از وی می‌آید که گفت: «الحُضورُ أَفْضَلُ مِنَ الیقینِ، لأنَّ الْحُضورَ وَطَناتٌ و الیقینَ خَطراتٌ.» حضور به حق فاضل‌تر از یقین از حق؛ از آن که حضور اندر دل متوطن باشد و غفلت بر آن روا نباشد، و یقین خاطری بود که گه بیاید و گه بشود. پس حاضران اندر پیشگاه باشند و موقنان بر درگاه و اندر غیبت و حضور بابی مفرد بیاریم اندر این کتاب.

Вай гуфт , рҳмҳоллаҳи алайҳ : « ман вақти одами إлии қиёми алсоъаҳ , анноси иқўлўн : алқлб , алқлб ,у أнои أҳби أни أрии рҷлои исФи أиши алқлб , أўкиФи алқлб , Флоأрӣ . »

وی گفت، رحمةاللّه علیه: «مِنْ وَقتِ آدَمَ إلی قِیام السّاعَةِ، النّاسُ یقولونَ: القَلْبُ، القَلْبُ، و أنا أحِبُّ أن أری رجلاً یصفُ أیْشٍ الْقَلْبُ، أوکیفَ القَلْبُ، فلاأری.»

Аз вақти одами алайҳи ассаломи боз , мардумон мегӯйанд : дил , дил , ва ман дӯст медорам ки мардии байнам ки маро бигӯед ки дил чист ва ё чигунааст , ва наме байнам . Ва авоми он гӯшти пораро дил хонанд , ва он мари мҷонину сбёнроу атфолу мағлубонро бошад ; аммо бедил бошанд . Пас дил чаҳ бошад ки аздл ба ҷуз иборат намешинавем ? яъне агар ақлро дил хонем он на диласт , ва агар рӯҳро дил гӯйем он на диласт , ва агар илмро дил гӯйем он на диласт . Пас ҳамаи шавоҳиди ҳақро қиём ба дилу азуӣ ба ҷузи иборатии мавҷӯд на .

از وقت آدم علیه السّلام باز، مردمان می‌گویند: دل، دل، و من دوست می‌دارم که مردی بینم که مرا بگوید که دل چیست و یا چگونه است، و نمی‌بینم. و عوام آن گوشت پاره را دل خوانند، و آن مر مجانین و صبیان را و اطفال و مغلوبان را باشد؛ اما بی دل باشند. پس دل چه باشد که ازدل به‌جز عبارت نمی‌شنویم؟ یعنی اگر عقل را دل خوانیم آن نه دل است، و اگر روح را دل گوییم آن نه دل است، و اگر علم را دل گوییم آن نه دل است. پس همه شواهد حق را قیام به دل و ازوی به‌جز عبارتی موجود نه.