Ва манеҳам : пери аҳли таслим ,у андари тариқати муҳаббати мустақӣм , Абулҳасани Муҳамади ибни Исмоил , хиролнсоҷ , разии аллоҳи анҳу

و منهم: پیر اهل تسلیم، و اندر طریقت محبت مستقیم، ابوالحسن محمد ابن اسماعیل، خیرالنّسّاج، رضی اللّه عنه

Аз бузургони машойих буд андрўқту мъомлт ва беоненекӯ дошт андари ъзот ,у иборатии муҳаззаби андари ашорот . Умрӣ дароз ёфта буду шблӣу иброҳӣми хавос ҳар ду андари маҷлиси вай тавба карданд . Шблиро ба ҷунайд фиристод мари ҳифзи ҳурмати ҷунайдро , разии аллоҳи анҳуам . Ва ваии мурӣди сиррӣ буд вози ақрони ҷунайду Абулҳасани нурӣ буд ва ба наздики ҷунайди муҳтарам буду АбуҲамзаи Бағдодии вайро эҷобӣ карда буд .

از بزرگان مشایخ بود اندروقت و معاملت و بیانی نیکو داشت اندر عِظات، و عبارتی مهذب اندر اشارات. عمری دراز یافته بود و شبلی و ابراهیم خواص هر دو اندر مجلس وی توبه کردند. شبلی را به جنید فرستاد مر حفظ حرمت جنید را، رضی اللّه عنهم. و وی مرید سری بود واز اقران جنید و ابوالحسن نوری بود و به نزدیک جنید محترم بود و ابوحمزهٔ بغدادی وی را ایجابی کرده بود.

Ҳаме ояд ки вайро хиролнсоҷ аз он хонанд ки : чун вай аз мавлудгоҳи худ ба сомраҳ бирафт ба қасди ҳаҷ , гузариш бар Кӯфа буд . Ба дарвозаи Кӯфаи хзбоФии вайро бигирифт ки : « ту бандаи манӣу хирномӣ . » ваии он аз ҳақ диду вайро хилоф накарду солҳои бисёр кор вай мекарду ҳаргоҳ ки вайро гуфтӣ : « ё хайр » вай гуфтӣ : « лаббайк » . То мард аз карда худ пушаймони гашт . Вайро гуфт : « бирав ки ман ғалат карда будам ва ту на бандаи манӣ . » бирафт ва ба Макка шуд . Ва бидон дараҷа расед ки ҷунайд гуфт : « хайри хирно . » дӯсттар он доштӣ ки вайро хайри хондандӣ . Гуфтӣ : « раво набошад ки мардии мусулмони марои номӣ ниҳода бошад , ман онро бгрдонм . »

همی آید که وی را خیرالنّسّاج از آن خوانند که: چون وی از مولودگاه خود به سامرّه برفت به قصد حج، گذرش بر کوفه بود. به دروازهٔ کوفه خزبافی وی را بگرفت که: «تو بندهٔ منی و خیرنامی.» وی آن از حق دید و وی را خلاف نکرد و سال‌های بسیار کار وی می‌کرد و هرگاه که وی را گفتی: «یا خیر» وی گفتی: «لبیک». تا مرد از کردهٔ خود پشیمان گشت. وی را گفت: «برو که من غلط کرده بودم و تو نه بندهٔ منی.» برفت و به مکه شد. و بدان درجه رسید که جنید گفت: «خَیرٌ خَیرُنا.» دوست‌تر آن داشتی که وی را خیر خواندندی. گفتی: «روا نباشد که مردی مسلمان مرا نامی نهاده باشد، من آن را بگردانم.»

Ва гӯйанд ки чун вФотши қариби гашт , вақти намоз буд . Чун аз ғашёни марг андар омад , чашм боз карду сӯй дар бнгрист ва гуфт , разии аллоҳи анҳу : « қФ , ъоФоки аллоҳ ; Фонмои أнти абди маъмуру أнои абди маъмур ,у моأмрт ба лоиФўтку моомрт ба Фҳўи шийъи иФўтнӣ , Фдънии أмзии Фимои амрати сами أмзи бмои амрат . Боист , ъоФоки аллоҳ ки ту бандаи маъмурӣу фармонбардор ва он чаҳ туро фармӯдаанд аз ту мефӯт нагардад яъне ҷони стдн ва ман бандаи маъмураму фармонбардор , ва он чаҳ маро фармӯдаанд ба ҳукм расӣдани вақт чун воҷиб шуд , ба ихроҷи вақт ва рафтан ман фӯт гардад ; яъне намози шом . Маро бигзор то фармони ҳақи бгзорм то ман низ бгзормт то фармони ҳақи бгзорӣ . » онгоҳи оби хост ва таҳорат карду намози шоми бгзорд ва ҷон бидод , рҳмҳоллаҳи алайҳ .

و گویند که چون وفاتش قریب گشت، وقت نماز بود. چون از غشیان مرگ اندر آمد، چشم باز کرد و سوی در بنگریست و گفت، رضی اللّه عنه: «قِفْ، عافاکَ اللّهُ؛ فانّما أنتَ عبدٌ مأمورٌ و أنَا عَبدٌ مأمورٌ، و ماأُمِرْتَ به لایَفُوتُکَ و مااُمِرْتَ به فهو شیءٌ یفوتُنی، فَدَعْنی أُمضی فیما اُمِرْتُ ثُمّ أمضِ بما اُمِرْتَ. بایست، عافاکَ اللّه که تو بندهٔ مأموری و فرمانبردار و آن‌چه تو را فرموده‌اند از تو می‌فوت نگردد یعنی جان ستدن و من بندهٔ مأمورم و فرمانبُردار، و آن‌چه مرا فرموده‌اند به حکم رسیدن وقت چون واجب شد، به اخراج وقت و رفتن من فوت گردد؛ یعنی نماز شام. مرا بگذار تا فرمان حق بگزارم تا من نیز بگذارمت تا فرمان حق بگزاری.» آنگاه آب خواست و طهارت کرد و نماز شام بگزارد و جان بداد، رحمةاللّه علیه.

Ҳамон шаби вайро ба хоб диданд гуфтанд : « худои ъзу ҷл бо тўчаҳ кард ? » гуфт , рҳмҳоллаҳи алайҳ : « лотсأлнии ани ҳозо , валикини астрҳти ман днёкм . Маро аз ин мапурсед , валикин аз дунёии шумо брстм . »

همان شب وی را به خواب دیدند گفتند: «خدای عزّ و جلّ با توچه کرد؟» گفت، رحمةاللّه علیه: «لاتسألنی عَنْ هذا، ولیکِنِ استَرَحْتُ مِن دنیاکم. مرا از این مپرسید، ولیکن از دنیای شما برستم.»

Ва азуӣ меояд ки гуфт , андари маҷлиси худ : « шарҳи судӯр аламтқин бнўри алиқину кашфи бсоӣри алмўқнини бнўри ҳқоӣқи алإимон . »

و ازوی می‌آید که گفت، اندر مجلس خود: «شرحُ صُدورِ المتّقینَ بِنُورِ الیَقینِ و کَشفُ بَصائرِ الموقنینَ بِنورِ حَقائِقِ الإیمانِ.»

Муттақеро аз яқин чора нест ; ки дилаш ба нури яқин мшрҳасту мўқнро аз ҳақоиқи имон чора нест ; ки бсоири ақли вай ба нури имон равшанаст . Пас ҳарҷоӣ ки имон буд яқин буд ва ҳар ҷой ки яқин буд тақво буд ; аз он чаҳ эшон қарина якдигаранд яке тобеъи дайгарӣ буд . Валлоҳи аълам .

متقی را از یقین چاره نیست؛ که دلش به نور یقین مشرح است و موقن را از حقایق ایمان چاره نیست؛ که بصایر عقل وی به نور ایمان روشن است. پس هرجای که ایمان بود یقین بود و هر جای که یقین بود تقوی بود؛ از آن‌چه ایشان قرینهٔ یکدیگرند یکی تابع دیگری بود. واللّه اعلم.