Ва манеҳам : доъии аср ,у ягонаи даҳр , АбуҲамзаи хуросонӣ , разии аллоҳи анҳу
و منهم: داعی عصر، و یگانهٔ دهر، ابوحمزهٔ خراسانی، رضی اللّه عنه
Аз қудамои машойихи хуросон буд . Бо Бутуроб суҳбат дошта буду хрозро дида . Андари таваккули қадамӣ тамом дошт .
از قدمای مشایخ خراسان بود. با بوتراب صحبت داشته بود و خراز را دیده. اندر توکل قدمی تمام داشت.
Ва андари ҳикоёт машҳураст ки : ваии рӯзӣ ба роҳӣ мерафт , андар чоҳӣ афтод ва се шбонрўзи андари он ҷо бимонад . Пас гуруҳе аз сайёраи фарои расиданд . Бо худ гуфт : « эшонро овози даҳум . » бозгуфт : « не , хуб набошад ки аз дуни ҳақи истионати талабам ва ин шикоят буд ки эшонро гӯям : худои таъолии маро дар чоҳи афкани шумо берун оред . » эшон фароз омаданд , чоҳии диданд бар миёнаи роҳ бестрӣу ҳоҷзӣ . Гуфтанд : « биёед то мо ба ҳасбати мари инро сар бапушем то касе дар ин ҷо нафитад . » гуфто : нафаси ман ба изтироб омад ва аз ҷони худ навмед шудам . Чун эшон сари чоҳ устувор карданд ва бозгаштанд , ман бо ҳақи таъолӣ муноҷотӣ кардаму дили мари маргро биниҳодам ва аз ҳамаи халқи навмеди гаштам . Чун шабонгоҳӣ даромад , аз сари чоҳ ҳиссӣ шунидам . Чун нек нигоҳ кардам , касе сар чоҳ бикшод . Ҷонварӣ дидам азими бузург . Нигоҳ кардам аждаҳое буд ки дам фурӯ кард . Донистам ки наҷоти ман дар онасту фиристода ҳақаст , таъолӣу тақаддус ба дами вай таъаллуқ кардам то маро баркашид . Ҳотифӣ овоз дод ки : « некӯи наҷотӣ ки наҷот туаст , ё боҲамза , ки ба талафии туро аз талафии наҷоти додем . »
و اندر حکایات مشهور است که: وی روزی به راهی می‌رفت، اندر چاهی افتاد و سه شبانروز اندر آن‌جا بماند. پس گروهی از سیّاره فرا رسیدند. با خود گفت: «ایشان را آواز دهم.» بازگفت: «نی، خوب نباشد که از دون حق استعانت طلبم و این شکایت بود که ایشان را گویم: خدای تعالی مرا در چاه افکن شما بیرون آرید.» ایشان فراز آمدند، چاهی دیدند بر میانهٔ راه بی ستری و حاجزی. گفتند: «بیایید تا ما به حِسبت مر این را سر بپوشیم تا کسی در این‌جا نفتد.» گفتا: نفس من به اضطراب آمد و از جان خود نومید شدم. چون ایشان سر چاه استوار کردند و بازگشتند، من با حق تعالی مناجاتی کردم و دل مر مرگ را بنهادم و از همه خلق نومید گشتم. چون شبانگاهی درآمد، از سر چاه حسی شنیدم. چون نیک نگاه کردم، کسی سر چاه بگشاد. جانوری دیدم عظیم بزرگ. نگاه کردم اژدهایی بود که دُم فرو کرد. دانستم که نجات من در آن است و فرستادهٔ حقّ است، تعالی و تقدس به دُم وی تعلق کردم تا مرا برکشید. هاتفی آواز داد که: «نیکو نجاتی که نجات توست، یا باحمزه، که به تلفی تو را از تلفی نجات دادیم.»
Аз вай пурседанд ки : « ғариб кист ? » қол : « алмстўҳши ман алإлФ . Он ки аз улфат мстўҳш бошад . »
از وی پرسیدند که: «غریب کیست؟» قال: «المُسْتوحِشُ مِنَ الإلفِ. آن که از الفت مستوحش باشد.»
Ҳар киро ҳамаи улфатҳо ваҳшат гардад вай ғариб бошад ; аз он чаҳ дарвешро дар дунёу уқбо ватан несту улфат на , андари ватани ваҳшат буд вчўни алифи вай аз кун мунқатиъ шавад вай аз ҷумла мстўҳш гардад , онгоҳ ғариб бошад ва ин дрҷтии бас рафеъаст . Валлоҳи аълам .
هر که را همه الفت‌ها وحشت گردد وی غریب باشد؛ از آن‌چه درویش را در دنیا و عقبی وطن نیست و الفت نه، اندر وطن وحشت بود وچون الف وی از کون منقطع شود وی از جمله مستوحش گردد، آنگاه غریب باشد و این درجتی بس رفیع است. واللّه اعلم.