Ва манеҳам : доъии мурӣдон ба ҳукми фармон , абўолъбоси аҳмдбни мсрўқ , разии аллоҳи анҳу

و منهم: داعی مریدان به حکم فرمان، ابوالعباس احمدبن مسروق، رضی اللّه عنه

Аз бузургону аҷалаи хуросон буд ва ба иттифоқи ҷумлаи авлиёии худованди ъзу ҷл аз аўтоди аларз буд . Вайро бо қутби алмдори алайҳи суҳбат буд аз ваии бпрсиднд ки : « моро бигӯӣ то қутб кист ? » зоҳир накард ; аммо ба ҳукми ишорат чунон намӯд ки ҷунайдаст , разии аллоҳи анҳуам . Ваии чиҳил соҳиби тамкинро хизмат карда буд ва аз эшон фавойиди гирифтау андари улӯми зоҳири вботни савор буд .

از بزرگان و اجلّهٔ خراسان بود و به اتفاق جملهٔ اولیای خداوند عزّ و جلّ از اوتاد الارض بود. وی را با قطب المُدار علیه صحبت بود از وی بپرسیدند که: «ما را بگوی تا قطب کیست؟» ظاهر نکرد؛ اما به حکم اشارت چنان نمود که جنید است، رضی اللّه عنهم. وی چهل صاحب تمکین را خدمت کرده بود و از ایشان فواید گرفته و اندر علوم ظاهر وباطن سوار بود.

Аз вай меояд ки гуфт : « ман кони сарвараи бғир алҳақ Фсрўраҳи иўрси алҳмўм , ва ман лами икни أнсаҳи фии хадамаи рабаи Фأнсаҳи иўрси алўҳшаҳ . » ҳарки ба ҷузи худованди таъолӣ шод бошад , шодии ваии бҷмлаҳи андӯҳ буду ҳаркиро дар хизмати худованди таъолӣ инс набошад , инси ваии бҷмлаҳ ваҳшат бошад ; яъне он чаҳ ба ҷуз вай аст фаност , ҳарки ба фано шод шавад чун фано фонӣ шавад вай ғамӣ шавад . Ва ҷузи хизмати ваии ҳбост , чун ҳақирии мкўнот зоҳир гардад , инси ваии бҷмлаҳ ваҳшат гардад . Пас андӯҳу ваҳшати ҳамаи олами андари руят ғайраст . Валлоҳи аълам .

از وی می‌آید که گفت: «مَن کانَ سُرورُه بِغیرِ الحقِّ فَسُرورُه یورِثُ الهُمومَ، و مَن لَمْ یکُنْ أُنْسُه فی خِدْمَةِ ربِّه فَأُنْسُهُ یورِثُ الوَحْشَةَ.» هرکه به جز خداوند تعالی شاد باشد، شادی وی بجمله اندوه بود و هرکه را در خدمت خداوند تعالی انس نباشد، انس وی بجمله وحشت باشد؛ یعنی آن‌چه به‌جز وی است فناست ، هرکه به فنا شاد شود چون فنا فانی شود وی غمی شود. و جز خدمت وی هباست، چون حقیریِ مکوَّنات ظاهر گردد، انس وی بجمله وحشت گردد. پس اندوه و وحشت همه عالم اندر رؤیت غیر است. واللّه اعلم.