Ва манеҳам : пери замона ,у андари замонаи худ ягона , Абӯалии алҳсни бен алии алҷўзҷонӣ , разии аллоҳи анҳу

و منهم: پیر زمانه، و اندر زمانهٔ خود یگانه، ابوعلی الحسن بن علی الجوزجانی، رضی اللّه عنه

Андари вақти худ беназир буд . Вайро тасониф азҳраст андари илми муомилоту руяти офот . Ва мурӣди Муҳамади алӣ буд ва аз ақрони Абубакри вроқ буд . Иброҳӣми самарқандии мурӣди вай буд .

اندر وقت خود بی نظیر بود. وی را تصانیف ازهر است اندر علم معاملات و رؤیت آفات. و مرید محمد علی بود و از اقران ابوبکر وراق بود. ابراهیم سمرقندی مرید وی بود.

Аз вай меояд ки гуфт : « алхлқи каллаами фии маёдини алғФлаҳи иркзўну алии алзнўни иътмдўн ,у ъндҳми أнҳми фии алҳқиқаҳи инқлбўну ани алмкошФаҳи интқўн . » яъне қароргоҳи халқи ҷумла ба майдон ғифлатасту эътимодашон бар занни пари офат , ва ба наздики эшон чунонаст ки кирдори эшон бар ҳақиқатасту нутқашон аз асрори мкошФт . Ва ишорати он пер ба пиндори табъу ръўнт нафас бӯдааст ; ки касе агарчӣ ҷоҳил буд мрҷҳли худро муътақид буд , хоссаи ҷҳоли мутасаввифа . Ҳамчунон ки уламои эшон аъзи мо халқ аллоҳанд , ҷҳоли эшон азли мо халқ аллоҳанд . Он чаҳ оламонишонро ҳақиқат буд , ҷҳолшонро пиндошт буд . Дар майдони ғифлат май чаранд , пиндоранд ки майдон вилоятаст ва бар занн эътимод мекунанд пиндоранд ки он яқинаст ва бо расм май раванд ва пиндоранд ҳақиқатаст ва аз ҳўӣ мегӯйанд пиндоранд ки он мкошФтаст ; аз он чаҳ пиндошт аз сари одамӣ берун наравад , магар ба руяти ҷалоли ҳақ ё ҷамоли вай ; ки андари изҳори ҷамоли ваии ҳамаи вайро бенанди пиндошташон фонӣ шаваду андари кашфи ҷалоли худро набенанд пиндошташони сар бар наёрад . Валлоҳи аълам .

از وی می‌آید که گفت: «الخَلْقُ کُلُّهُم فی مَیادینِ الغَفْلةِ یَرْکُضُونَ و عَلَی الظُنُّونِ یَعْتَمِدُونَ، و عِندَهم أنَّهم فی الحَقیقةِ یَنْقَلِبُونَ و عنِ المکاشفةِ ینطِقُونَ.» یعنی قرارگاه خلق جمله به میدان غفلت است و اعتمادشان بر ظن پر آفت، و به نزدیک ایشان چنان است که کردار ایشان بر حقیقت است و نطقشان از اسرار مکاشفت. و اشارت آن پیر به پندار طبع و رعونت نفس بوده است؛ که کسی اگرچه جاهل بود مرجهل خود را معتقد بود، خاصّه جهال متصوّفه. همچنان که علمای ایشان اعز ما خلق اللّه‌اند، جهال ایشان اذلّ ما خلق اللّه‌اند. آن‌چه عالمانشان را حقیقت بود، جهّالشان را پنداشت بود. در میدان غفلت می‌چرند، پندارند که میدان ولایت است و بر ظنّ اعتماد می‌کنند پندارند که آن یقین است و با رسم می‌روند و پندارند حقیقت است و از هوی می‌گویند پندارند که آن مکاشفت است؛ از آن‌چه پنداشت از سر آدمی بیرون نرود، مگر به رؤیت جلال حق یا جمال وی؛ که اندر اظهار جمال وی همه وی را بینند پنداشتشان فانی شود و اندر کشف جلال خود را نبینند پنداشتشان سر بر نیارد. واللّه اعلم.