Ва манеҳам : бости улӯм ,у возеъи русум , АбуМуҳамад , аҳмдбни алҳусайн алҷрирӣ , разии аллоҳи анҳу

و منهم: باسط علوم، و واضع رسوم، ابومحمد، احمدبن الحسین الجُریری، رضی اللّه عنه

Аз соҳиби сарони ҷунайд буду суҳбати саҳли бен Абдуллоҳи дарёфта буд . Ва аз ҳамаи аснофи улӯм хабар дошт . Андари фиқҳи эмоми вақт буд восўл нек донист . Ва андари тариқати тасаввуф ба дрҷтӣ буд ки ҷунайд гуфт : « мурӣдони маро адаб омӯзу риёзати фармой . » ва аз пас ҷунайд вале аҳди вай буд .

از صاحب سران جنید بود و صحبت سهل بن عبداللّه دریافته بود. و از همه اصناف علوم خبر داشت. اندر فقه امام وقت بود واصول نیک دانست. و اندر طریقت تصوّف به درجتی بود که جنید گفت: «مریدان مرا ادب آموز و ریاضت فرمای.» و از پس جنید ولی عهد وی بود.

Аз вай меояд ки гуфт : « давоми алоямони вқўоми алأдёну салоҳи алأбдони фии хилоли слос : алإктФоء ,у алотқоءу алоҳтмоء . Фмни актФии биллоҳи сулҳати сриртаҳ , ва ман атқӣ мо наҳй аллоҳи анҳу истиқомати сирата , вмни аҳтмии молами иўоФқаҳи артозти табиата . Фсмраҳи алإктФоءи сФўи алмърФаҳу оқибаи алإтқоءи ҳасани алхлиФаҳу ғояи алإҳтмоءи эътидоли алтбиъаҳ . » давоми имон ва пой дошт дайну салоҳи тани андари се чиз бастааст : яке басанда кардани вдигри парҳез кардану сдигри ғизои нигоҳи доштан . Ҳарки ба худои таъолӣ басанда кунад сараш бслоҳ шавад ,у ҳарки аз муноҳӣ вай бипарҳезад сираташ некӯ гардаду ҳаркии ғизои худ нигоҳ дорад нафасаш риёзат ёбад . Пас подоши иктифои сФў маърифат бошаду оқибати тақвои ҳасани хлиқту ғояти аҳтмои эътидоли табиат ; яъне ҳарки ба худованд таъолӣ басанд кор бошад маърифаташ мусаффо шавад ва ҳар ки чанг дар мъомлт тақво занад халқаш некӯ гардад андари дунёу охират ; комаи қол алнабӣ , алайҳи ассалом : « ман ксри салавотаи боллили ҳасани виҷҳаи болнҳор . Ҳар киро намози шаб бисёр буд рӯйиши андари рӯз некӯ бошад . »у андари хабар дигараст ки : дар қиёмат муттақеон меоянд « вҷўҳҳми нури алии манобири ман нур . Бо рӯйҳои мунаввар бар тахтҳо аз нур » ,у ҳаркии тариқи аҳтмо бар даст гирад таниш аз иллату нафасаш аз шаҳват маҳфӯз бошад . Ва ин суханон ҷомеъасту некӯ . Валлоҳи аълам .

از وی می‌آید که گفت: «دَوامُ الایمانَ وَقِوامُ الأدیانِ و صَلاحُ الأبدانِ فی خِلالِ ثلاثٍ: الإکتفاء، و الاتّقاء و الاحتماء. فَمَنِ اکْتَفی باللّهِ صَلُحَتْ سَریرَتُه، و مَنِ اتَّقی ما نَهیَ اللّهُ عَنه اسْتَقامَتْ سیرَتُه، وَمَنِ احتَمی مالَم یُوافِقْهُ ارْتاضَتْ طبیعَتُه. فَثَمَرَةُ الإکتفاءِ صَفْوُ المَعرِفَةِ و عاقِبَةُ الإتّقاءِ حُسنُ الخلیفةِ و غایةُ الإحتماءِ اعتِدالُ الطّبیعةِ.» دوام ایمان و پایْ داشت دین و صلاح تن اندر سه چیز بسته است: یکی بسنده کردن ودیگر پرهیز کردن و سدیگر غذا نگاه داشتن. هرکه به خدای تعالی بسنده کند سرش بصلاح شود، و هرکه از مَناهی وی بپرهیزد سیرتش نیکو گردد و هرکه غذای خود نگاه دارد نفسش ریاضت یابد. پس پاداش اکتفا صَفو معرفت باشد و عاقبت تقوی حسن خلیقت و غایت احتما اعتدال طبیعت؛ یعنی هرکه به خداوند تعالی بسند کار باشد معرفتش مصفا شود و هر که چنگ در معاملت تقوی زند خُلقش نیکو گردد اندر دنیا و آخرت؛ کما قالَ النَّبیُّ، علیه السّلام: «مَنْ کَثُرَ صلواتُه باللّیل حَسُنَ وَجْهُه بِالنَّهار. هر که را نماز شب بسیار بود رویش اندر روز نیکو باشد.» و اندر خبر دیگر است که: در قیامت متقیان می‌آیند «وُجُوهُهُم نورٌ علی مَنابِرَ منْ نورٍ. با روی‌های منور بر تخت‌ها از نور»، و هرکه طریق احتما بر دست گیرد تنش از علت و نفسش از شهوت محفوظ باشد. و این سخنان جامع است و نیکو. واللّه اعلم.