Ва манеҳам : шайхи зурафо ,у қдўаҳи аҳли сафо , абўолъбоси аҳмдбни Муҳамади бен саҳли алأдмӣ , разии аллоҳи анҳу

و منهم: شیخ ظرفا، و قدوهٔ اهل صفا، ابوالعباس احمدبن محمد بن سهل الأَدَمی، رضی اللّه عنه

Аз бузургони машойих буду муҳташамони эшон . Ва пайвастаи муҳтарам буд дар миёни ақрони худ . Ва олам буд ба улӯми тафсиру қироат ва забонӣ дошт андари фаҳми латоифи қуръон ва бидон махсӯс буд ва аз кбори мурӣдони ҷунайд буд ва бо иброҳӣми морстонӣ суҳбат дошта буд . Абӯсаиди хрози вайро ҳурматӣ тамом доштӣу ҷузи вай касеро ба тасаввуф мусаллам накардӣ .

از بزرگان مشایخ بود و محتشمان ایشان. و پیوسته محترم بود در میان اقران خود. و عالم بود به علوم تفسیر و قرائت و زبانی داشت اندر فهم لطایف قرآن و بدان مخصوص بود و از کبار مریدان جنید بود و با ابراهیم مارستانی صحبت داشته بود. ابوسعید خرّاز وی را حرمتی تمام داشتی و جز وی کسی را به تصوّف مسلم نکردی.

Аз вай меояд ки гуфт : « алскўни إлии мأлўФоти алтбоиъи иқтъи соҳибҳо ани булӯғи дараҷоти алҳқоӣқ . » ором гирифтан бо чизе ки табоиъро бо он алиф буд мардро аз дараҷот ҳақоиқ бияфканад ; яъне ҳар ки бо мأлўФоти табъи бёромд аз ҳақиқати бозмонд ; аз он чаҳ табоиъи адавоту олот нафасанду нафаси маҳал ҳиҷобасту ҳақиқати маҳали кашфу ҳаргизи мурӣд , маҳҷӯбу сокин , мкошФ набошад . Пас идроки ҳақоиқи андари эърози мأлўФоти табоиъ бастааст ,у алифи табъ бо ду чиз бошад : яке бо дунёу дигар бо уқбо . Бо дунё алиф гирад ба ҳукми ҷинсият ва бо уқбо ба ҳукми пиндору ношинохт . Пас алифаш бо пиндошт уқбоаст на бо айни он ; ки агар ба ҳақиқати бшносдӣ аз ин сарои фонии бгслдӣ , ва чун аз ин гусаст вилояти табъ аспр шуд , онгоҳи кашфи ҳақоиқ буд ; ки он сарой бо табъи ҷуз ба фанои табъ хешӣ надорад ; « лأни фӣҳо мо лохтри алии қалби башар . » хатар уқбо бидонаст ки роҳаш пурхатараст ,у бас хатар надорад он чиз ки андар хавотир ояд , ва чун андари маърифати ҳақиқати уқбо , ва ҳам оҷиз буд , табъро бо айни он чигуна алиф бошад ? дуруст шуд ки улфати табъ бо пиндошт уқбоаст . Валлоҳи аълам .

از وی می‌آید که گفت: «السُّکونُ إلی مألوفاتِ الطَّبایعِ یَقْطَعُ صاحِبَها عَنِ بُلوغِ درجاتِ الحَقائِقِ.» آرام گرفتن با چیزی که طبایع را با آن الف بود مرد را از درجات حقایق بیفکند؛ یعنی هر که با مألوفات طبع بیارامد از حقیقت بازماند؛ از آن‌چه طبایع ادوات و آلات نفس‌اند و نفس محل حجاب است و حقیقت محل کشف و هرگز مرید، محجوب و ساکن، مکاشف نباشد. پس ادراک حقایق اندر اعراض مألوفات طبایع بسته است، و الف طبع با دو چیز باشد: یکی با دنیا و دیگر با عقبی. با دنیا الف گیرد به حکم جنسیت و با عقبی به حکم پندار و ناشناخت. پس الفش با پنداشت عقبی است نه با عین آن؛ که اگر به‌حقیقت بشناسدی از این سرای فانی بگسلدی، و چون از این گسست ولایت طبع اسپری شد، آنگاه کشف حقایق بود؛ که آن سرای با طبع جز به فنای طبع خویشی ندارد؛ «لأنَّ فیها ما لاخَطَرَ علی قلبِ بَشرٍ.» خطر عقبی بدان است که راهش پرخطر است، و بس خطر ندارد آن چیز که اندر خواطر آید، و چون اندر معرفت حقیقت عقبی، و هم عاجز بود، طبع را با عین آن چگونه الف باشد؟ درست شد که الفت طبع با پنداشت عقبی است. واللّه اعلم.