Ва манеҳам : хазинаи тавҳиду симсори тФрид , абўолъбоси алқосми бен Меҳдии алсёрӣ , разии аллоҳи анҳу

و منهم: خزینهٔ توحید و سمسار تفرید، ابوالعباس القاسم بن مهدی السّیّاری، رضی اللّه عنه

Аз аъиммаи вақт буду олам ба улӯми зоҳиру ҳақоиқ . Суҳбати Абубакр воситӣ карда буд ва аз машойих бисёр адаби гирифтаи азрФи қавм буд андари суҳбату азҳди эшон андари офат . Вайро калом олӣасту тасонифи сутӯда .

از ائمهٔ وقت بود و عالم به علوم ظاهر و حقایق. صحبت ابوبکر واسطی کرده بود و از مشایخ بسیار ادب گرفته اظرف قوم بود اندر صحبت و ازهد ایشان اندر آفت. وی را کلام عالی است و تصانیف ستوده.

Аз вай меояд ки гуфт : « алтўҳиди ани лоихтри бқлбки модӯна . » тавҳиди он буд ки дуни ҳақро бар дилат хатар набӯд ,у хотири махлуқотро бар сарат гузар набошаду мари сФўи мъомлттро кидир набошад ; аз он чаҳ андешаи ғайр аз исбот эшон бошад ва чун ғайр собит шуд ҳукми тавҳиди соқити гашт .

از وی می‌آید که گفت: «التّوحیدُ اَنْ لایَخْطُرُ بِقَلْبِکَ مادونَه.» توحید آن بود که دون حق را بر دلت خطر نبود، و خاطر مخلوقات را بر سرت گذر نباشد و مر صفو معاملتت را کدر نباشد؛ از آن‌چه اندیشهٔ غیر از اثبات ایشان باشد و چون غیر ثابت شد حکم توحید ساقط گشت.

Ва андари ибтидои вай аз хонадони илму раёсат буд , ва аз аҳли Марви андари ҷоҳ , касро бар аҳли байти вай тақаддум набӯд . Аз падари мирос бисёр ёфт . Ҷумла бидод ва ду тораи мӯии пайғамбари слии аллоҳи алайҳи бастад . Худованди таъолӣ ба баракати он вайро тавба дод ва ба суҳбати Абубакри воситии рҳмҳоллаҳ алайҳ афтод , ва ба дрҷтӣ расед ки эмоми синфӣ аз мутасаввифа шуд ва чун аз дунёи бурун хост шуд , васият кард то он мӯиҳо андари даҳон вай ниҳоданду имрӯзи гӯр ӯ ба Марв зоҳирасту мардумон ба ҳоҷат хостан он ҷои раванду муҳимот аз он ҷо талабанд ва муҷаррабаст . Валлоҳи аълам .

و اندر ابتدا وی از خاندان علم و ریاست بود، و از اهل مرو اندر جاه، کس را بر اهل بیت وی تقدم نبود. از پدر میراث بسیار یافت. جمله بداد و دو تاره موی پیغمبر صلی اللّه علیه بستد. خداوند تعالی به برکت آن وی را توبه داد و به صحبت ابوبکر واسطی رحمةاللّه علیه افتاد، و به درجتی رسید که امام صنفی از متصوّفه شد و چون از دنیا برون خواست شد، وصیت کرد تا آن موی‌ها اندر دهان وی نهادند و امروز گور او به مرو ظاهر است و مردمان به حاجت خواستن آن‌جا روند و مهمات از آن‌جا طلبند و مجرب است. واللّه اعلم.