Ва манеҳам : малики вақти худ андари тасаввуфу табъаши холӣ аз такаллуфу тасарруфи Абуабдуллои мҳмдбни хафиф , разии аллоҳи анҳу

و منهم: ملک وقت خود اندر تصوّف و طبعش خالی از تکلف و تصرف ابوعبداللّه محمدبن خفیف، رضی اللّه عنه

Эмоми замонаи худ буд андари анвоъи улӯму вайро андари муҷоҳидоти шаънӣ азимасту андари ҳақоиқ беонешоФӣ . Рӯзгораши муҳайё ва ҳувайдост андари тасонифу ибни атороу шблӣу ҳусайни Мансуру ҷририро ёфта буд вабаи Макка бо Абуёқӯби нҳрҷўрӣ суҳбат карда . Ва асфор некӯ карда буд ба таҷред . Ва аз абнои мулӯк буд , худованди таъолии вайро тавба дод ва аз дунё эъроз карду хатари вай бар хотири аҳли маъонӣ бузургаст .

امام زمانهٔ خود بود اندر انواع علوم و وی را اندر مجاهدات شأنی عظیم است و اندر حقایق بیانی شافی. روزگارش مهیا و هویداست اندر تصانیف و ابن عطا را و شبلی و حسین منصور و جُرَیری را یافته بود وبه مکه با ابویعقوب نهرجوری صحبت کرده. و اسفار نیکو کرده بود به تجرید. و از ابنای ملوک بود، خداوند تعالی وی را توبه داد و از دنیا اعراض کرد و خطر وی بر خاطر اهل معانی بزرگ است.

Аз вай меояд ки гуфт : « алтўҳиди алإърози ани алтбиъаҳ . » тавҳид эърозаст аз табиат ; аз он чаҳ табоиъ ҷумла нобӣноанд аз нъмо ва маҳҷӯбанд аз олой ӯ . Пас то аз табъи эъроз ҳосил наёяд , ба ҳақи иқбол мавҷӯд нагардаду соҳиби табъ маҳҷӯб бошад аз ҳақиқати тавҳид ва чун офат табъ дидӣ ба ҳақиқат тавҳид раседӣ .

از وی می‌آید که گفت: «التوحیدُ الإعراضُ عَنِ الطّبیعةِ.» توحید اعراض است از طبیعت؛ از آن‌چه طبایع جمله نابینااند از نَعما و محجوب‌اند از آلای او. پس تا از طبع اعراض حاصل نیاید، به حق اقبال موجود نگردد و صاحب طبع محجوب باشد از حقیقت توحید و چون آفت طبع دیدی به حقیقت توحید رسیدی.

Ва вайро оёту бароҳин бисёраст . Валлоҳи аълам .

و وی را آیات و براهین بسیار است. واللّه اعلم.