Ва манеҳам : сайфи сиёсат ,у офтоби саодат , АбуУсмони съидбни саломи алмғрбӣ , разии аллоҳи анҳу

و منهم: سیف سیاست، و آفتاب سعادت، ابوعثمان سعیدبن سلّام المغربی، رضی اللّه عنه

Аз бузургони аҳли тамкин буду андари фунуни илми ҳаззӣ вофир дошту соҳиби риёзоту сёсот буд андари руяти офот . Ва вайро оёт бисёрасту бурҳони некӯ .

از بزرگان اهل تمکین بود و اندر فنون علم حظّی وافر داشت و صاحب ریاضات و سیاسات بود اندر رؤیت آفات. و وی را آیات بسیار است و برهان نیکو.

Аз вай меояд ки гуфт , разии аллоҳи анҳу : « ман асари сҳбаҳи алأғнёءи алии маҷолисаи алФқроءи إбтлоаҳи аллоҳи бмўти алқлб . » ҳаркии суҳбат тавонгарон баргузинад бар маҷоласт даравишон , худои таъолии вайро ба марги дил мубтало гирданд . Бо тавонгарон суҳбат гуфт ва бо даравишон маҷоласт ; аз он ки аз фуқаро касе эъроз кунад ки бо эшон маҷоласт карда бошад на касе ки суҳбат карда бошад ; аз он чаҳ андари суҳбат эъроз набошад ва чун аз маҷоласт эшон ба суҳбат ағниё шавад дилаш ба марги ниёзи бимираду таниш ба банди оз гирифтор гардад . Чун эъроз аз маҷоластро самарат , марги дил буд , эъроз аз суҳбат чигуна бошад ?у андари ин калимоти фарқ зоҳир шуд миёни суҳбат ва маҷоласт . Валлоҳи аълам .

از وی می‌آید که گفت، رضی اللّه عنه: «مَن اَثَرَ صُحْبَةَ الأغنیاءِ عَلی مُجالَسَةِ الفُقراءِ إِبتلاهُ اللّهُ بِمَوْتِ الْقَلْبِ.» هرکه صحبت توانگران برگزیند بر مجالست درویشان، خدای تعالی وی را به مرگ دل مبتلا گرداند. با توانگران صحبت گفت و با درویشان مجالست؛ از آن که از فقرا کسی اعراض کند که با ایشان مجالست کرده باشد نه کسی که صحبت کرده باشد؛ از آن‌چه اندر صحبت اعراض نباشد و چون از مجالست ایشان به صحبت اغنیا شود دلش به مرگ نیاز بمیرد و تنش به بند آز گرفتار گردد. چون اعراض از مجالست را ثمرت، مرگ دل بود، اعراض از صحبت چگونه باشد؟ و اندر این کلمات فرق ظاهر شد میان صحبت و مجالست. واللّه اعلم.