Ва манеҳам : шайхи эмоми аўҳд ,у андари тариқи худ муфрад , абўолъбоси аҳмдбни Муҳамади алшқонӣ , разии аллоҳи анҳу

و منهم: شیخ امام اوحد، و اندر طریق خود مفرد، ابوالعباس احمدبن محمد الشقانی، رضی اللّه عنه

Андари фунуни илми усӯлӣу фурӯъии эмом буд ,у андари ҳамаи маъниҳо расидау машойих бисёр дида . Ва аз кброу аҷалаи аҳли тасаввуф буд . Ва роҳи худро ба фано иборат кардӣ ба иборатии мғлқ , ва вай бидон иборати махсӯс буд ва дидам гуруҳе аз ҷаҳла ки бидон иборати вай тақлид карданду шатаҳҳёти вай бар даст гирифтанд ,у тақлид ба маънии носутӯда буд , нигар то ба иборат чигуна бошад .

اندر فنون علم اصولی و فروعی امام بود، و اندر همه معنی‌ها رسیده و مشایخ بسیار دیده. و از کبرا و اجلّهٔ اهل تصوّف بود. و راه خود را به فنا عبارت کردی به عبارتی مغلق، و وی بدان عبارت مخصوص بود و دیدم گروهی از جهله که بدان عبارت وی تقلید کردند و شطحیات وی بر دست گرفتند، و تقلید به معنی ناستوده بود، نگر تا به عبارت چگونه باشد.

Маро бо ваии инсии азим буду вайро бар ман шафқатии содиқу андари баъзе улӯми устоди ман буд . Ва ҳаргиз , то ман будам , аз ҳеҷ синф касе надидам ки шаръро ба наздики ваии таъзими бештар аз он буд ки ба наздики вай . Аз кули мавҷӯдоти гусаста буд ва ба ҷузи эмоми муҳаққиқро азуии фоида Эй набӯдӣ андари диққати ибораташи андари илми усӯлу пайвастаи табъаши азднёу уқбои нФўр будӣу пайваста май хрўшидӣ ки : « аштҳии ъдмои лоъўди фӣа » ва ба порсӣ гуфтӣ : « ҳўи одамиро боистӣ маҳол бошаду маро низ боистӣ маҳоласт , ки яқин донам ки он набошад ; ва он , онаст ки май боядам ки худованди таъолии маро ба адамии барад ки ҳаргизи он адамро вуҷӯд набошад ; аз он чаҳ ҳар чаҳ ҳаст аз мақомоту каромоти ҷумлаи маҳали ҳиҷоб ва балоанду одамии ошиқи ҳиҷоби худ шуда . Нестии андари дидори беҳтар аз ором бо ҳиҷоб ва чун ҳақи ҷл ҷалола ҳастӣаст ки адам бар вай раво нест , чаҳ зиёни андари малики вай агар нестии грдондм ки ҳаргизи мари он нестиро ҳастӣ набошад ? »

مرا با وی انسی عظیم بود و وی را بر من شفقتی صادق و اندر بعضی علوم استاد من بود. و هرگز، تا من بودم،از هیچ صنف کسی ندیدم که شرع را به نزدیک وی تعظیم بیشتر از آن بود که به نزدیک وی. از کل موجودات گسسته بود و به‌جز امام محقق را ازوی فایده‌ای نبودی اندر دقت عبارتش اندر علم اصول و پیوسته طبعش ازدنیا و عقبی نَفور بودی و پیوسته می‌خروشیدی که: «اَشْتَهی عَدَماً لاعَوْدَ فیه» و به پارسی گفتی: «هو آدمی را بایستی محال باشد و مرا نیز بایستی محال است، که یقین دانم که آن نباشد؛ و آن، آن است که می‌بایدم که خداوند تعالی مرا به عدمی برد که هرگز آن عدم را وجود نباشد؛ از آن‌چه هر چه هست از مقامات و کرامات جمله محل حجاب و بلااند و آدمی عاشق حجاب خود شده. نیستی اندر دیدار بهتر از آرام با حجاب و چون حق جلّ جلالُه هستی است که عدم بر وی روا نیست، چه زیان اندر مُلک وی اگر نیستی گرداندم که هرگز مر آن نیستی را هستی نباشد؟»

Ва ин аслӣ қавӣаст андари сиҳҳати фано . Ва аллоҳи аълам .

و این اصلی قوی است اندر صحت فنا. و اللّه اعلم.