Ва манеҳам : эмоми ягона ,у шарафи аҳли замона , Абулҳасани алии бен Аҳмади алхрқонӣ , разии аллоҳи анҳу

و منهم: امام یگانه، و شرف اهل زمانه، ابوالحسن علی بن احمد الخرقانی، رضی اللّه عنه

Аз аҷалаи машойих буду қудамои эшону андари вақти худ мамдуҳи ҳамаи авлиёии худоӣ . Шайхи Абӯсаиди қасди зиёрат вай кард , ва бо вай , вайро мҳоўроти латиф буд аз ҳар фан . Ва чун май бозгашт , гуфт : « ман туро ба вилояти аҳди худ баргузедам . »

از اجلّهٔ مشایخ بود و قدمای ایشان و اندر وقت خود ممدوح همه اولیای خدای. شیخ ابوسعید قصد زیارت وی کرد، و با وی، وی را محاورات لطیف بود از هر فن. و چون می‌بازگشت، گفت: «من تو را به ولایت عهد خود برگزیدم.»

Ва аз ҳасан мؤдб шунидам ки ходими шайхи Абӯсаид буд ки : чун шайх ба ҳазрат вай расед низ ҳеҷ сухан нагуфт , мустамеъ буд ва ба ҷузи ҷавоби сухани ваии бозндод . Ман варо гуфтам : « аиҳо ашшайх , чаро чунин хомӯши гаштӣ ? » гуфт : « аз як баҳри як ибораткунанда бас . »

و از حسن مؤدِّب شنیدم که خادم شیخ ابوسعید بود که: چون شیخ به حضرت وی رسید نیز هیچ سخن نگفت، مستمع بود و به‌جز جواب سخن وی بازنداد. من ورا گفتم: «ایّها الشّیخ، چرا چنین خاموش گشتی؟» گفت: «از یک بحر یک عبارت کننده بس.»

Ва аз устоди Абулқосими қширии разии аллоҳ анҳу шунидам ки : чун ман ба вилояти хрқони омадам , фасоҳатам барисед ва иборатам намонад аз ҳишмати он пер ; то пиндоштам ки аз вилояти худ маъзул шудам .

و از استاد ابوالقاسم قشیری رضی اللّه عنه شنیدم که: چون من به ولایت خرقان آمدم، فصاحتم برسید و عبارتم نماند از حشمت آن پیر؛ تا پنداشتم که از ولایت خود معزول شدم.

Аз вай меояд ки гуфт : роҳ дуаст : яке роҳи залолат ва яке роҳи ҳидоят . Яке роҳ бандааст ба худованди таъолӣ ва яке роҳ худовандаст ба банда . Он чаҳ роҳ залолатаст он роҳ бандааст ба худованд , ва он чаҳ роҳ ҳдостаст роҳ худовандаст ба банда .

از وی می‌آید که گفت: راه دو است: یکی راه ضلالت و یکی راه هدایت. یکی راه بنده است به خداوند تعالی و یکی راه خداوند است به بنده. آن‌چه راه ضلالت است آن راه بنده است به خداوند، و آن‌چه راه هداست است راه خداوند است به بنده.

Пас ҳарки гуяд : « бадви расидам » нарасед ва ҳар ки гуяд : « расониданд » расед ; аз он ки расонӣдани андар норасӣдан бастааст ва норасӣдани андар расӣдан . Ва аллоҳи аълам .

پس هرکه گوید: «بدو رسیدم» نرسید و هر که گوید: «رسانیدند» رسید؛ از آن که رسانیدن اندر نارسیدن بسته است و نارسیدن اندر رسیدن. و اللّه اعلم.