Ва манеҳам : подшоҳи вақту замони худу муфради андари баёну аёни худ , Абуабдуллои мҳмдбни алӣ , алмърўФи болдостонӣ , разии аллоҳи анҳу

و منهم: پادشاه وقت و زمان خود و مفرد اندر بیان و عیان خود، ابوعبداللّه محمدبن علی، المعروف بالدّاستانی، رضی اللّه عنه

Олам буд ба анвоъи улӯм ,у соису муҳаззаб ва аз муҳташамони даргоҳи ҳақ буду вайро каломи муҳаззабу ашорот латифаст . Ва шайхи сҳлкӣ ки эмоми он диёр буд вайро халафии некӯ буд . Ва ман ҷузвӣ аз анфоси вай аз сҳлкӣ шунидам ва он сахти олӣ ва хушаст ; чунон ки гуяд : « алтўҳиди ънки мавҷӯду أнти фии алтўҳиди мафқуд . » яъне тавҳид аз ту дурустаст , аммо ту андари тавҳиди нодурустӣ ; ки бар муқтазои ҳақи вай қиём накунӣу камтарини дараҷаи андари тавҳиди нафй тасарруф бошад аз ту андари малику исботи таслими ту андари умӯри худ мари ҳақро , ъзи вҷл .

عالم بود به انواع علوم، و سایس و مهذب و از محتشمان درگاه حق بود و وی را کلام مهذب و اشارات لطیف است. و شیخ سهلکی که امام آن دیار بود وی را خلفی نیکو بود. و من جزوی از انفاس وی از سهلکی شنیدم و آن سخت عالی و خوش است؛ چنان‌که گوید: «التّوحیدُ عنکَ موجودٌ و أنتَ فی التّوحیدِ مفقودٌ.» یعنی توحید از تو درست است، اما تو اندر توحید نادرستی؛ که بر مقتضای حق وی قیام نکنی و کمترین درجه اندر توحید نفی تصرف باشد از تو اندر مِلک و اثبات تسلیم تو اندر امور خود مر حق را، عزّ وجل.

Шайх сҳлкӣ гуфт : вақте андари бастом малах омаду ҳамаи дарахтону киштҳо аз касрати он сиёҳи гашт . Мардумони даст ба хурӯши бурданд . Шайх маро гуфт : « ин чаҳ машғалааст ? » гуфтам : « малах омадааст ва мардумон бидон ранҷа дил мебошанд . » шайх бархест ва бар боми баромад ва рӯй ба осмон кард . Дар ҳоли ҳамаи бархестанду намози дигар яке намонда буду касро баррагӣ зиён нашуд . Валлоҳи аълам .

شیخ سهلکی گفت: وقتی اندر بسطام ملخ آمد و همه درختان و کشت‌ها از کثرت آن سیاه گشت. مردمان دست به خروش بردند. شیخ مرا گفت: «این چه مشغله است؟» گفتم: «ملخ آمده است و مردمان بدان رنجه دل می‌باشند.» شیخ برخاست و بر بام برآمد و روی به آسمان کرد. در حال همه برخاستند و نماز دیگر یکی نمانده بود و کس را برگی زیان نشد. واللّه اعلم.